II SA 4396/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Bosakirska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. /dalej w skrócie M./ wniosło skargę na decyzję Prezesa Regulacji Telekomunikacji i Poczty /dalej zwanego Prezesem URTiP/ z dnia [...] października 2003r. odmawiającą wznowienia postępowania dotyczącego zmiany przydziału numeracji i zmiany numeracji dekad [...] na [...] w tym numeru [...] na numer [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na wniosek [...] S.A. /dalej zwanej [...] S.A./ Prezes URTiP wydał wnioskodawczyni zezwolenie telekomunikacyjne nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. wraz z rezerwacjami częstotliwości oraz przydziałami numeracji. Szczegółowe przeznaczenie zakresów numeracji określał załącznik nr 2 do tego zezwolenia. W p. VII wskazanego załącznika Prezes URTiP określił przeznaczenie wykorzystania numerów [...] tzn. trzycyfrowych numerów Abonenckich Usług Specjalnych. Pod pozycją 18 figurował tam nr [...] przeznaczony dla [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] Prezes URTiP działając na podstawie art.99 ust.1 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 z 2000r. poz. 852 z późn. zmianami/ wprowadził z dniem [...] lipca 2003r. zmianę numeracji dekad [...] na [...], przydzielił w miejsce numeracji [...] numerację [...], przy czym nr [...] dla [...] zastąpił numerem [...]. Zmianę tę uzasadnił techniczną koniecznością przechodzenia z numeracji trzycyfrowej na czterocyfrową oraz akceptacją operatora, z którym zmiana została uprzednio uzgodniona. Termin wprowadzenia zmian na wniosek [...] S.A. był kilkakrotnie zmieniany ze względów organizacyjno-technicznych. Dla numeru [...] termin ten był po raz pierwszy zmieniony decyzją z dnia [...] lipca 2003r. [...] na [...] sierpnia 2003r. a ostatecznie ustalony na [...] maja 2004r. /decyzją z dnia [...] grudnia 2003 nr [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2003r. M. złożyło wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2003r. [...]. Wnioskodawca powołał się na art.145 § 1 p.4 KPA i wskazał, że będąc stroną postępowania bez swojej winy nie mógł brać udziału w postępowaniu. Na uzasadnienie swego interesu prawnego do uczestnictwa w postępowaniu o zmianę przydziału numeracji operatorowi wskazał, że ma z tym operatorem umowę z dnia [...] lipca 1995r. o korzystanie z nr [...] i wobec tego ma przymiot strony w postępowaniu o zmianę numeracji trzycyfrowej na czterocyfrową. Wnioskodawca powołał się na "Komentarz- Prawo telekomunikacyjne" /St. Piątek, C.H.Beck 2001, str.355/ w którym autor twierdzi, że abonent ma interes prawny do zaskarżenia do Prezesa URTiP odmowy zmiany numeru. Wskazał też na art. 43 ust 2 cytowanego wyżej Prawa telekomunikacyjnego, który daje abonentowi prawo do żądania zachowania przydzielonego numeru w razie zmiany miejsca zamieszkania. Wskazał, że jego racje oraz interes społeczny w ogóle nie były brane pod uwagę w postępowaniu o zmianę przydziału numeracji operatorowi. Decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] Prezes URTiP powołując się na art.149 § 3 KPA w związku z art.11 ust.1 ustawy Prawo telekomunikacyjne odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że M. nie jest stroną postępowania o zmianę przydziału numeracji operatorowi z powodu braku interesu prawnego. W ocenie Prezesa URTiP stroną postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany numeracji dekad [...] na [...] jest wyłącznie [...] S.A. a fakt posiadania przez wnioskodawcę umowy z [...] S.A. nie uzasadnia interesu prawnego w postępowaniach między operatorem a Prezesem URTiP. M. nie jest więc stroną postępowania w rozumieniu art.147 w związku z art. 28 KPA. M. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie art. 28 KPA poprzez odmówienie wnioskodawcy przymiotu strony, naruszenie art.20 i 22 Konstytucji RP poprzez ingerencję w działalność gospodarczą prowadzoną przez wnioskodawcę, naruszenie art.7 KPA przez nieuwzględnienie ważnego interesu społecznego i wnioskodawcy oraz naruszenie art.107 § 3 KPA poprzez powierzchowne uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu M. wskazało, że regulacje dotyczące praw operatorów wpływają na prawa i obowiązki abonentów, na których zmiany nakładają nowe obowiązki i uciążliwości. Te okoliczności sprawiają, że abonenci mają interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu w charakterze strony. M. zarzuciło także, że zmiana przydzielonej numeracji jest fakultatywna i przy podejmowaniu decyzji powinny być brane pod uwagę interesy abonentów oraz interes społeczny. Decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] Prezes URTiP powołując się na art.138 § 1 p.1 w związku z art.127 § 3 KPA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustawa Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów uprawniających abonenta do żądania zaniechania zmiany jego indywidualnego numeru, przeciwnie art. 104 tej ustawy uprawnia operatora do zmiany numeru abonenta w przypadku zmiany przydziału numeracji albo przebudowy lub rozbudowy sieci a prawa abonenta są w takiej sytuacji chronione jedynie rygorami nałożonymi tym przepisem na operatora /wcześniejsze podanie do publicznej wiadomości, powiadomienie abonentów, zapewnienie automatycznej i bezpłatnej informacji słownej o wprowadzonych zmianach/. Prezes podniósł też, że cytowany przez skarżącego art.43 Prawa telekomunikacyjnego dotyczy całkowicie odmiennej sytuacji prawa do zachowania numeru przy zmianie miejsca zamieszkania. W ocenie Prezesa wnioskodawca nie ma interesu prawnego do uczestnictwa w postępowaniu i dlatego jego wniosek jest nieuzasadniony. Skargę na powyższą decyzję wniosło do NSA M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciło naruszenie art. 6 KPA, art.28 KPA oraz 20 i 22 Konstytucji RP a także art. 7 KPA i art.107 KPA. W uzasadnieniu wskazało, że jego prawa i obowiązki wynikają z umowy z operatorem i uzasadniają interes prawny w postępowaniu. Skarżący powołał się na wyrok NSA z 3 sierpnia 2000r. /I SA 565/99-LEX 54198/, w którym zawarta jest teza, że "interes prawny w rozumieniu art.28 KPA lub obowiązek może wypływać nie tylko z konkretnego przepisu powołanego jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia, ale i z przepisów regulujących prawa i obowiązki osób, których to prawa i obowiązki zderzają się z prawami i obowiązkami podmiotów, których uprawnienia wypływają z zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego". Regulacje dotyczące praw i obowiązków operatorów wpływają bezpośrednio na prawa i obowiązki abonentów a to uzasadnia ich uczestnictwo w postępowaniu. Zmiana numeracji pociągnie za sobą wielką uciążliwość dla abonenta a także koszty, zaś sam numer powiązany jest ściśle z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego. Zmiana numeru jest więc nieuprawnioną ingerencją Prezesa URTiP w działalność gospodarczą skarżącego. Skarżący podnosił również, że w istocie w interesie operatora byłoby rozszerzenie przydziału numeracji [...] bez konieczności dezaktywacji numerów [...], a wydana decyzja nie leży w interesie [...] S.A. i nie znajduje oparcia w przepisach prawa, bowiem żaden przepis prawa nie nakłada na Prezesa URTiP dokonywania zmian w przydzielonej numeracji. W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP wnosił o jej oddalenie. Podnosił, jak wcześniej, brak interesu prawnego po stronie skarżącego i zaznaczał, że umowa skarżącego z operatorem nie uprawnia go do przyznania mu statusu strony w postępowaniu o zmianę zezwolenia telekomunikacyjnego w zakresie przydziału numeracji. W ocenie Prezesa, aby można mówić o interesie prawnym skarżącego, to przepis prawa materialnego a nie postanowienia umowy cywilnej, musiałyby być źródłem korzyści, o których organ orzeka decyzją administracyjną. Podnosił, że jest uprawniony z mocy art.99 Prawa telekomunikacyjnego do przydziału lub cofnięcia przydziału numeracji operatorowi a te decyzje są aktem władczym podjętym na podstawie przepisów prawa i nie mogą być uznawane za ingerencję w działalność gospodarczą podmiotów, na których sytuację pośrednio wpływają. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, którego siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Zgodnie z art. 3 ust.1 p.1 Prawa telekomunikacyjnego eksploatacja publicznej sieci telefonicznej wymaga zezwolenia telekomunikacyjnego. Zgodnie z art. 8 ust.1 zezwolenie wydaje Prezes URTiP – operatorowi. Tryb jego udzielania, wzór wniosku i niezbędne dokumenty określa Rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 22 grudnia 2000r. Określenie wzoru wniosku o wydanie zezwolenia telekomunikacyjnego, trybu jego składania oraz rodzaju dokumentów wymaganych przy rozstrzyganiu wniosków /Dz.U. nr 121 z 2000r. poz.1307/. Ze wskazanych przepisów wynika, że stronami postępowania o wydanie zezwolenia telekomunikacyjnego są wnioskodawca - operator oraz Prezes URTiP. Art.10 Prawa telekomunikacyjnego określa treść zezwolenia telekomunikacyjnego, a z ust.5 tego przepisu wynika, że zezwolenie może zawierać rezerwację częstotliwości, przydział numeracji lub znaków identyfikujących abonenta. Jak wskazano wyżej zezwolenie wydane w 2001r. [...] S.A. zawierało przydział numeracji i szczegółowe przeznaczenie zakresów numeracji, w tym numeru [...] dla [...]. Uregulowania te zostały wprowadzone w postępowaniu, w którym uczestniczył tylko organ i operator, i takiego zakresu podmiotowego postępowania nikt nie kwestionował. Zgodnie z art.99 Prawa telekomunikacyjnego uregulowania dotyczące przydziału numeracji zawarte w zezwoleniu telekomunikacyjnym mogą być przez Prezesa URTiP zmieniane. Taka zmiana stanowi zmianę uregulowania zawartego wcześniej w zezwoleniu telekomunikacyjnym. Brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, aby w postępowaniu dotyczącym zmiany uregulowania zawartego w zezwoleniu telekomunikacyjnym uczestniczył jakikolwiek inny podmiot poza operatorem i Prezesem URTiP tj. poza podmiotami, które uczestniczyły w postępowaniu o wydanie tego zezwolenia. Ani logika, ani żaden przepis Prawa telekomunikacyjnego nie stanowi podstawy do wprowadzenia do tego postępowania innych podmiotów a w szczególności abonentów korzystających z usług operatora. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że interes prawny uzasadniający przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, musi wynikać z prawa materialnego, które jest źródłem konkretnego prawa lub obowiązku /por. wyrok NSA z 15 października 1998r. sygn.akt III SA 955/97/. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na jego sytuację w zakresie prawa materialnego /por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003r. sygn.akt II SA 81/02/. Tak rozumiany interes prawny uzasadnia legitymację podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym. W sprawie niniejszej brak jest przepisów prawa, z których można by wywieść uprawnienie abonentów do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym zmiany numeracji przydzielonej operatorowi. Skutki gospodarcze jakie powiązane są ze zmianą numeru abonenta, spowodowanego zmianą przydzielonej operatorowi numeracji, nie są źródłem interesu prawnego tego abonenta, bowiem brak przepisu prawa materialnego, który zapewniałby abonentowi wpływ na przydział numeracji operatorowi. Abonent nie ma więc interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym zmiany przydzielonej operatorowi numeracji i nie może być stroną tego postępowania. Przytaczane przez skarżącą art. 43 ust.1, art. 43 ust.2 Prawa telekomunikacyjnego dotyczą całkowicie odmiennych niż w sprawie niniejszej sytuacji, kiedy to właśnie przepis prawa materialnego przyznaje abonentowi konkretne uprawnienia: prawo żądania zmiany numeru z powodu uciążliwości, lub prawo żądania zachowania numeru przy zmianie miejsca zamieszkania. Do dochodzenia tych uprawnień abonent ma legitymację procesową i może domagać się ich realizacji. Przydział i zmiana przydziału numeracji należą do kompetencji Prezesa URTiP i interesy faktyczne poszczególnych abonentów nie mogą uzasadniać ich uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym związanym z modernizacją sieci i przejściem nowe systemy numeracji. W tym stanie rzeczy wniosek M. o wznowienie postępowania administracyjnego, jako prowadzonego bez udziału strony z naruszeniem art. 145 § 1 p.4 KPA, był nieuzasadniony a decyzja Prezesa URTiP o odmowie wznowienia postępowania – prawidłowa. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.