II SA 4413/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005r. sprawy ze skargi Miasta R.-Z. na z dnia [...] września 2003r. nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów oddala skargę Uchwałą Nr VII/59/95 Rady Miejskiej w Rabce z dnia 24 lutego 1995 r. w sprawie wyrażenia opinii o zaliczeniu dróg na obszarze miasta Rabka do kategorii dróg lokalnych miejskich, podjętą m.in. na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.(Dz.U. Nr 14, poz. 60, z późn. zm.), zaopiniowano pozytywnie wykaz dróg na obszarze Miasta Rabka typowanych do zaliczenia do kategorii dróg lokalnych miejskich, stanowiący załącznik do uchwały, oraz stwierdzono, że zaliczenie tych dróg do kategorii dróg miejskich nastąpi w rozporządzeniu Wojewody Nowosądeckiego. Rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego Nr 12 z dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa nowosądeckiego (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 12, poz. 54), podjętą m.in. na podstawie powołanego wyżej przepisu ustawy o drogach publicznych, zaliczono drogi wymienione w załączniku do rozporządzenia do kategorii lokalnych dróg miejskich. W obu powołanych aktach prawa miejscowego w wykazie lokalnych dróg miejskich w Rabce zamieszczono ulicę [...]. Decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], wydaną na wniosek p. A. Z. na podstawie m.in. art. 20, 21, 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086, z późn. zm.) oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) zatwierdzono zmianę danych objętych operatem gruntów i budynków m. Rabka i porównawczy wykaz zmian do projektu podziału działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej ulicę [...]. W następstwie wydzielono nowe działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wyodrębnione według stanów prawnych nieruchomości. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne na wniosek Burmistrza Miasta R.-Z. stwierdzono nieważność powołanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], w sprawie zatwierdzenia zmian danych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki oznaczonej nr [...] stanowiącej ulicę [...] w mieście R.-Z.. W uzasadnieniu podniesiono, że działka ewidencyjna nr [...] zawierała różne nieruchomości ujawnione w odrębnych księgach wieczystych. Tym samym nie spełniała ona kryteriów zawartych w definicji działki, określonych w § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w myśl którego "Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych." W części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków działka oznaczona nr [...], stanowiąca drogę publiczną, miała nieuregulowany stan własności z wpisem władającego - Zarządu Dróg Lokalnych w N.. Powołaną ostateczną decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. zostało zatwierdzone wydzielenie dziewięciu działek ewidencyjnych o numerach [...] do [...], odpowiadających poszczególnym parcelom katastralnym, ujawnionym w księgach wieczystych, stanowiących w terenie części urządzonej ulicy [...] w mieście R.-Z.. Decyzja, wobec nie wniesienia w zakreślonym terminie odwołania stała się ostateczna. Spowodowało to możliwość dysponowania częściami ulicy przez osoby fizyczne w zakresie wynikającym z prawa własności. Wnioskując o stwierdzenie nieważności tej decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. jako powód podał rażąc naruszenie prawa, niewykonalność decyzji o charakterze trwałym oraz nieważność z mocy samego prawa. W uzasadnieniu Burmistrz powołał się na konsekwencje wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.). Pani A. Z. wniosła o oddalenie wniosku Burmistrza jako oddalającego w czasie uregulowanie stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. Ponadto odnosząc się do treści art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną organ II instancji stwierdził, że przepis ten określa konsekwencje wynikające w stosunku do gruntów zajętych pod drogi publiczne o nieuregulowanym stanie prawnym, zarządzane przez zarządców tych dróg w dniu 31 grudnia 1998 r. W przypadku zaistnienia przesłanek do regulacji drogi w oparciu o przepis art. 73 grunt z dniem 1 stycznia 1998 r. staje się z mocy prawa własnością zarządcy drogi (gminnej, powiatowej, wojewódzkiej czy krajowej), a byłemu właścicielowi przysługuje jedynie roszczenie o odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę. O obowiązywaniu tego stanu z datą wsteczną, tj. od dnia 1 stycznia 1999 r., stwierdza w drodze decyzji o charakterze deklaratoryjnym wojewoda. Tak więc w dniu, w którym została wydana zaskarżona decyzja, nie było wiadomo, czy p. A. Z. oraz innym stronom postępowania przysługiwał tytuł własności, czy też jedynie prawo do odszkodowania za grunt zajęty pod drogę. Wobec tego organ II instancji stwierdził rażące naruszenie prawa wskazując w szczególności na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną. Oznacza to, że organ I instancji, do którego p. A. Z. złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesić postępowanie w sprawie regulacji stanu prawnego działki nr 4062 w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w oparciu o art. 73 powołanej wyżej ustawy z dnia 13 października 1998 r. przez inny organ – Wojewodę M. Istnieje bowiem związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem merytorycznym Burmistrza Miasta R.-Z., dotyczącym regulacji stanu prawnego działki oznaczonej numerem [...] na podstawie przedłożonej dokumentacji, a zagadnieniem wstępnym, sprowadzającym się do stwierdzenia, czy od dnia 1 stycznia 1999 r. tytuł własności do części tej działki przysługiwał bądź nie p. A. Z.. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego warunkuje odmowę względnie zatwierdzenie wnioskowanych zmian. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła p. A. Z. wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy prawomocnej decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], w sprawie zatwierdzenia zmian danych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki oznaczonej nr ew. [...], stanowiącej część ulicy [...] w m. R.-Z.. Odwołująca się przypomniała, że 11 lutego 1993 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta R.-Z. z wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w R.-Z., a częściowo zajętej pod ulicę [...]. W odpowiedzi pismem z dnia 17 lutego 1993 r. została poinformowana, że droga (ulica [...]) do której został włączony grunt nie jest własnością Gminy Miasta Rabka lecz Zarządu Dróg Lokalnych w N., a Urząd Miasta nie jest nawet w sprawie stroną i zwracanie się do Urzędu w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Następnie, po przedstawieniu stanu sprawy odwołująca się wskazała, decyzja o podziale działki nr [...] jest niezbędna zarówno w sytuacji, gdy Wojewoda wyda decyzję na podstawie art. 73 powołanej z dnia 13 października 1998 r., która stanie się podstawa do ustalenia podmiotów uprawnionych do uzyskania odszkodowania, jak i w sytuacji przeciwnej, przy ustaleniu uprawnionych do ujawnienia wpisów we właściwych księgach wieczystych. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek do zawieszenie postępowania w sprawie. Przywołany w sprawie art. 73 ustawy z 1998 r., określający konsekwencje w stosunku do gruntów zajętych pod drogi publiczne, ma w rozpatrywanej sprawie zastosowanie w odniesieniu do działek oznaczonych numerami [...], p. gr. [...] oraz [...]. Grunty stanowiące działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] znajdują się poza drogą i są w nieprzerwanym posiadaniu odwołującej się, jako parcele gruntowe, a obecnie jako działki ewidencyjne zagospodarowane jako zieleń. Powołanie się przez Burmistrza Miasta R.-Z. na naruszenie art. 97§ 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 73 ustawy z 1998 r. nie ma w rozpatrywanej sprawie miejsca, gdyż decyzja Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r. reguluje jedynie kwestię zmiany oznaczenia przedmiotowego gruntu z parceli gruntowych na określone działki ewidencyjne, nie przesądzając o ich własności. Decyzja ta została już wykonana, parcele gruntowe zmieniły swoje oznaczenie na działki ewidencyjne o odpowiedniej numeracji, granice działek ewidencyjnych są utrwalone w terenie i są użytkowane według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Tak więc regulacja stanu prawnego gruntów zajętych pod część ulicy [...] (działki nr ew. [...] oraz [...]) może nastąpić w każdym czasie, również w stanie prawnym statuowanym ustawą z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną, po wydaniu stosownej decyzji w tej sprawie przez Wojewodę M. Decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2003 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania p. A. Z., uchylono w całości zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], w sprawie zatwierdzenia zmian danych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki oznaczonej nr ew. [...], stanowiącej część ulicy [...] w m. R.-Z.. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy, Główny Geodeta Kraju przypomniał raz jeszcze, że zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Jak wynika z opracowania geodezyjno-kartograficznego, sporządzonego przez uprawnionego geodetę i zaewidencjonowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. za numerem [...] w dniu [...] stycznia 2003 r., działka nr [...] nie stanowiła jednorodnego pod względem prawnym obszaru gruntu. Składała się ona z części poszczególnych parcel katastralnych, ujawnionych w różnych księgach wieczystych. Operat ewidencyjny powinien odzwierciedlać aktualny stan prawny dotyczący nieruchomości, zgodny z wpisami w księgach wieczystych i innych dokumentach. Wpisy w operacie ewidencyjnym maja charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtują one nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdzają ten stan ustalony wcześniej w innym trybie. Zmiana wprowadzona decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r. uwzględniała istniejący stan prawny działki nr [...], ujawniony w KW nr [...] i KW nr [...]. Wprowadzenie przedmiotowej zmiany do operatu ewidencyjnego nie wymagało rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego poprzez wydanie przez Wojewodę M. decyzji stwierdzającej lub odmawiającej stwierdzenia przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej nr działki [...] na własność Gminy R.-Z.. Nie można również zgodzić się z argumentacja zawartą we wniosku Burmistrza Miasta R.-Z. o stwierdzenie nieważności decyzji, że jego decyzja z dnia [...] października 2002 r. nie może być wykonana, gdyż sam fakt wprowadzenia zmian świadczy o jej wykonaniu. Wykonalności decyzji nie można utożsamiać ze sposobem użytkowania gruntu, gdyż nie było to przedmiotem orzekania przez Burmistrza Miasta R.-Z. decyzją z dnia [...] października 2002 r. Stan, jaki istnieje obecnie w operacie ewidencji gruntów i budynków w żadnym stopniu nie ogranicza Wojewodzie M. możliwości powadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną. Skargę na powyższą decyzję Głównego Geodety Kraju złożył do Naczelnego Sąd Administracyjnego Burmistrz Miasta R.-Z. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu sprawy wyliczono i scharakteryzowano błędy, jakimi jest zdaniem Burmistrza obarczona zaskarżona decyzja, a wśród nich błędy odnoszące się zarówno do dokumentacji poszczególnych ustaleń poczynionych w sprawie, jak również błędy dotyczące sposobu załatwienia sprawy (konieczność zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zbadania przesłanek wynikających z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące ustawy reformujące administrację publiczną). W konkluzji stwierdzono, że zaskarżona decyzja, która jest obarczona przedstawionymi wadami i wydana z rażącym naruszeniem prawa, powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie powinna stwarzać możliwości rozporządzania działkami ewidencyjnymi, a więc w konsekwencji zbycia ich na rzecz osób trzecich, co spowoduje nieodwracalne skutki prawne. Ujawnienie osób fizycznych w operacie ewidencji gruntów jako właścicieli drogi publicznej jest działaniem wbrew interesom społecznym i wywoła ogólne niezadowolenie społeczności lokalnej. W odpowiedzi na skargę skierowanej już do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu, że przed dokonaniem decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie R.-Z., działka nr [...] obejmowała grunty o różnym stanie prawnym. I tak, wydzielone z działki nr [...] działki o numerach [...], [...] i [...] nie posiadały urządzonej księgi wieczystej, ich stan prawny jest nieuregulowany, działki o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] ujawnione są w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L., gdzie jako właściciele wykazani zostali A. R. w 1/3 części i A. Z. w 2/3 częściach, natomiast działka nr [...] ujawniona jest w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L., gdzie jako właściciel wpisana jest M. R.. Wprowadzona zaskarżona decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. uwzględnia powyższy stan prawny nieruchomości. Ponadto, ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego Główny Geodeta Kraju wyjaśnił, że: - przedmiotem prowadzonego postępowania, zakończonego wyżej wymieniona decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. nie była regulacja stanu prawnego nieruchomości oznaczonej numerami działek [...] i [...], - nowo wydzielone działki ewidencyjne stanowią część parcel gruntowych ujawnionych w księgach wieczystych KW nr [...] i KW nr [...], - błędne wpisanie nr księgi wieczystej w poz. nr 8 "Porównawczego wykazu zmian do projektu podziału działki ewidencyjnej [...]" sporządzonego przez uprawnionego geodetę nie ma wpływu na ocenę ważności decyzją Burmistrza Miasta R.-Z.; w decyzji tej podano już prawidłowy nr księgi wieczystej; ponadto taki błąd jest naprawiany w trybie art. 113 K.p.a., - użyte w sentencji decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. wyrazy "mapie uzupełniającej zmiany konfiguracji działek ewidencyjnych" nie określą nazwy dokumentu sporządzonego przez uprawnionego geodetę, ale wskazują na treść mapy stanowiącej załącznik do decyzji, - wydzielenie z działki nr [...] kilku działek ewidencyjnych zamiast jednej działki ewidencyjnej, jak również fakt zaewidencjonowania w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. mapy stanowiącej podstawę wydania decyzji przez Burmistrza Miasta R.-Z. w dniu [...] stycznia 2003 r. nie stanowi rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności tej decyzji, - nieuczestniczenie strony w postępowaniu nie stanowi przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji. Główny Geodeta Kraju podtrzymał ponadto swoje stanowisko, ze wprowadzenie przedmiotowej zmiany do operatu ewidencyjnego nie wymagało rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego poprzez wydanie przez Wojewodę M. decyzji stwierdzającej bądź odmawiającej stwierdzenia przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej dawnym numerem działki nr [...] na własność Gminy R.-Z.. W rozpatrywanej sprawie pismo procesowe skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł również uczestnik postępowania – p. A. Z. wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanych wyżej przepisów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. . Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2003 r., którą uchylono w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r. w sprawie zatwierdzenia zmian danych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki oznaczonej nr ew. [...], stanowiącej część ulicy [...] w mieście R.-Z.. Wnioskując o stwierdzenie nieważności tej decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. jako powód podał rażąc naruszenie prawa, niewykonalność decyzji o charakterze trwałym oraz nieważność z mocy samego prawa. W uzasadnieniu Burmistrz powołał się na konsekwencje wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zdaniem Burmistrza postępowanie w sprawie zatwierdzenia zmiany danych objętych operatem gruntów, dotyczących działki nr [...], należało na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesić do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę M. w formie decyzji jakie grunty, będące częścią działki nr [...], stanowią ulicę [...], której własność przeszła z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Inaczej mówiąc, zdaniem Burmistrza rozstrzygnięcie przez Wojewodę jakie grunty zajęte przez ulicę [...] przeszły na własność samorządu stanowiło zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie warunkowało wprowadzenie dalszych zmian do ewidencji gruntów. W rozpatrywanej sprawie zgromadzono obszerną dokumentację geodezyjną, obejmującą m.in. wyrysy z mapy katastralnej (do celów prawnych), z map podziałowych oraz inne opracowania geodezyjne i wypisy z ksiąg wieczystych. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że działka nr [...] w jej granicach przed podziałem nie mogła stanowić w całości drogi publicznej. Przesądza o tym. m.in. nieregularny, pełen załamań kształt tego terenu, mającego różną szerokość na różnych odcinkach. Do tego jeszcze z przedstawionych wypisów z ksiąg wieczystych jednoznacznie wynika, że na teren ten składały się grunty stanowiące własność wielu osób, co w ogóle wykluczało możliwość traktowania go w rozumieniu § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jako działki geodezyjnej. Dopiero w wyniku przeprowadzonego podziału, przyjętego decyzją Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia [...] października 2002 r., wydzielono m.in. działkę nr [...], stanowiącą drogę - ulicę [...] oraz inne działki leżące poza liniami rozgraniczającymi tej drogi. Uprawnione jest twierdzenie, że dane techniczne działki nr [...], stanowiącej ulicę [...], jej szerokość w liniach rozgraniczających, zostały przez biegłych geodetów ustalone zgodnie z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania terenu lub innymi ważnymi materiałami planistycznym. Inaczej mówiąc, do czasu wyznaczenia obowiązujących granic ulicy [...] (działka nr [...]) grunty określone jako działka nr [...] mogły być użytkowane na cele komunikacji, nie stanowiąc własności miasta R.-Z., ale nie stanowiły one w całości ulicy w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przepis ten dotyczy bowiem nieruchomości zajętych pod drogi publiczne – a więc dotyczy gruntów nie tylko użytkowanych na cele komunikacji, ale mających również szczególną charakterystykę prawną, określoną m.in. w ustawie z 1985 r. o drogach publicznych. Burmistrz m. Rabki trafnie przywołuje akty prawa miejscowego, z których wynika, że ulica [...] została uznana za drogę lokalną – miejską. Z aktów tych jednak nie wynikają wprost dane techniczne tej drogi, a zwłaszcza jej granice. W przedstawionej sytuacji twierdzenie, że decyzja Wojewody M. o przejściu na rzecz miasta Rabka nieruchomości zajętej przez ulicę [...] ma w rozpatrywanej sprawie charakter zagadnienia wstępnego, umożliwiającego dalszy podział nieruchomości traktowanych sumarycznie jako działka nr [...], jest nieuprawnione. Decyzja Wojewody w przedmiotowej sprawie ma bowiem charakter deklaratoryjny, potwierdzający przejście na rzecz miasta Rabki nieruchomości stanowiącej ulicę [...], w granicach wyznaczonych przez Burmistrza Gminy na podstawie posiadanych materiałów planistyczno-geodezyjnych. Jak wynika z tych materiałów, przygotowanych przez uprawnionych geodetów, Burmistrz miasta R.-Z. nie ma możliwości ustalenia innych granic ulicy [...] – przynajmniej na przedmiotowym odcinku. Gdyby jednak takie możliwości były, to należy przypomnieć, że wydzielenie odrębnych działek ze "zbiorczej" działki nr [...] już po wejściu w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie przesądza o statusie, a zwłaszcza o własności tych działek – o ile tylko spełnione zostaną warunki określone w art. 73 ust. 1 tej ustawy. Przeciwnie, ustalenie stanu własności gruntów leżących pod drogami może tylko ułatwić ich faktyczne przejęcie i wypłacenie odszkodowania. Sąd nie podziela również obaw Burmistrza miasta R.-Z., że wydzielenie działek objętych zaskarżoną decyzją da możliwość dysponowania częściami ulicy przez osoby fizyczne w zakresie wynikającym z prawa własności. Należy bowiem zauważyć, że w następstwie wydzielenia wspomnianych działek określono również precyzyjnie granice ul. [...], a pozostałe działki powstałe z podziału stanowiły od dawna własność innych osób i leżą poza liniami rozgraniczającymi (granicami) ulicy [...]. Sąd uznał również za niezrozumiałe twierdzenie Burmistrza Miasta R.-Z., że ujawnienie osób fizycznych w operacie ewidencji gruntów jako właścicieli drogi publicznej jest działaniem wbrew interesom społecznym i wywoła ogólne niezadowolenie społeczności lokalnej. Należy przypomnieć, że gdyby Miasto R.-Z. wykonało z urzędu wcześniej odpowiedni operat dotyczący ulicy [...], przedmiotowy spór być może w ogóle nie miałby miejsca. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.