II SA 4485/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004r. sprawy ze skargi N. S.A., Francja na Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] oddala skargę Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku T., USA o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego słownego [...] [...] udzielonego na rzecz N. SA, Francja, decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Sp. [...] wydaną na podstawie art. 28 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) orzekł o uznaniu za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...] [...] w części towarów w klasie 25 z dniem [...] marca 2000 r. oraz zniósł wzajemnie koszty między stronami. W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy podał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się wygaśnięcia prawa z rejestracji w zakresie butów w oparciu o dokonane zgłoszenie znaku [...] przeznaczonego do oznaczania butów. Na rozprawie, uprawniona przyznała, że nie wprowadza na polski rynek butów niemniej podnosiła, iż nieużywanie znaku jest usprawiedliwione. Zdaniem uprawnionej obowiązek używania przez nią znaku powstał dla niej w dacie nabycia prawa wyłącznego, co nastąpiło w maju 1999 roku. O uznanie za wygasłe prawa rejestracji, można było wystąpić w maju 2002 roku. Zdaniem Urzędu Patentowego pogląd taki nie jest trafny, ponieważ przepis ustawy o znakach towarowych o wygaśnięciu prawa z rejestracji z powodu nieużywania nie miałby zastosowania do rejestracji, w których następują częste zmiany właścicieli. Uprawniona do dnia rozprawy nie wprowadziła na rynek butów oznaczonych znakiem [...] ani nie przedstawiła dowodów na okoliczność, że jest zainteresowana rynkiem butów i poczyniła poważne przygotowania do wprowadzenia na rynek polski butów oznaczonym tym znakiem. Koszty postępowania zostały wzajemnie zniesione między stronami ze względu na fakt, iż żądanie wnioskodawcy zostało uwzględnione jedynie w części. Na powyższą decyzję firma N. SA złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia, iż skarżąca nie jest zainteresowana używaniem znaku [...] dla obuwia. Podnosiła, iż obowiązek używania znaku powstał dla niej w dniu nabycia prawa z rejestracji. Prawo nabyła w dobrej wierze a cesja nie miała na celu obejście obowiązku używania znaku towarowego. Podnosiła również, iż istniejący w latach dziewięćdziesiątych kryzys w przemyśle odzieżowym, obuwniczym i tekstylnym usprawiedliwiał nieużywanie znaku. Skarżąca jako uprawniona z rejestracji wbrew ocenie Urzędu Patentowego jest zainteresowana rynkiem butów, o czym świadczy raport z wywiadowni gospodarczej, katalog "[...]" w którym zamieszczona była oferta dotycząca klapek plażowych oznaczonych spornym znakiem oraz listy intencyjne podpisywane z potencjalnymi polskimi kontrahentami. Podnosiła również, iż wniosek o wygaśnięcie prawa z rejestracji został jej doręczony dopiero [...] sierpnia 2002 r. Skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków opóźnień w pracy Urzędu Patentowego. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi podnosząc, iż dokumenty złożone przez skarżącą nie potwierdzają sprzedaży obuwia na rynku polskim wprowadzania, np. pojedyncza strona z klapkami plażowymi z katalogu, który nie jest w języku polskim nie jest dowodem zainteresowania skarżącej wprowadzeniem obuwia [...] na rynek polski. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu; skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego zostało wszczęte poprzez wniosek złożony w dniu [...] marca 2000 r. W myśl przepisów przejściowych (art. 315, art. 317, art. 318 i art. 319) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) postępowanie we wszczętych i niezakończonych sprawach o wydanie decyzji o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego z powodu nieużywania toczy się od dnia wejścia w życie tej ustawy według jej przepisów, przy czym skutki zdarzeń prawnych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu ich wystąpienia. Wniosek o uznanie za wygasłe prawa rejestracji został złożony przed wejściem w życie ustawy - Prawo własności przemysłowej, zatem dla uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego stosuje się przepisy dotychczasowe , tj. przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o znakach towarowych prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa, jeżeli uprawniony nie używał tego znaku w Polsce w okresie kolejnych trzech lat. Na uprawnionym z tytułu rejestracji ciąży obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku (art. 28 ust. 4). Postępowanie o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się na wniosek osoby, która wykaże się interesem prawnym. (art. 30 ustawy o zn. tow.). Obowiązek wykazania spornego znaku w zakresie złożonego wniosku ew. wykazania istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku powinien obejmować trzyletni okres poprzedzający datę złożenia wniosku (okres od [...] marca 1997 r. do [...] marca 2000 r.). Nabycie prawa z rejestracji (cesja) oznacza, iż nabywca wchodzi w prawa i obowiązki zbywcy. Do podstawowych obowiązków uprawnionego z tytułu rejestracji jest uiszczanie opłat związanych z posiadanym prawem oraz używanie zarejestrowanego znaku pod rygorem utraty tego prawa. Nabycie prawa w dobrej wierze, na które powołuje się skarżąca nie może być podstawą do uchylenia obowiązku używania znaku lub zmiany okresu nieużywania znaku stanowiącego podstawę do wygaśnięcia prawa z rejestracji. Nabywając prawo z rejestracji znaku nieużywanego nabywca musi liczyć się z możliwością jego utraty, nawet tuż po dokonaniu cesji, jeżeli zbywca nie używał znaku przez okres dający podstawę dla wygaśnięcia prawa z tej przyczyny. Zdaniem Sądu, właściwie oceniono, iż zmiana uprawnionego nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny nieużywania znaku. Czynności, jakie podejmował uprawniony z rejestracji trafnie uznał organ za niewystarczające za poważne przygotowanie do wprowadzenia na rynek polski obuwia oznaczonych znakiem [...]. O tym, iż działania te okazały się niewystarczające świadczy, jak podkreślił organ w uzasadnieniu decyzji, nie wprowadzenie do dnia rozprawy ([...] sierpnia 2003 r.). na rynek butów oznaczonych spornym znakiem Zasadny jest natomiast zarzut skarżącej odnośnie przewlekłości postępowania związanego z wygaśnięciem postępowania. Podnoszenie jednak tego zarzutu już po wydaniu decyzji nie stanowi naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.