II SA 4581/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Krzysztof Dytczak, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę- W dniu 16 kwietnia 2003 r. K. Z. złożył wniosek do Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego o udostępnienie informacji publicznej, tj.: 1. treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego dotyczących przyznania U. z siedzibą w W. przy ul. [...] uprawnienia do wytwarzania i dokonywania napraw [...], 2. treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego dotyczących przyznania U. sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. [...] uprawnienia do wytwarzania [...], 3. dokumentacji przebiegu i efektów kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Dozoru Technicznego w związku z przyznaniem oraz z wykonywaniem przyznanego U. z siedzibą w W. przy ul. [...] uprawnienia do wytwarzania i dokonywania napraw [...], 4. dokumentacji przebiegu i efektów kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Dozoru Technicznego w związku z przyznaniem oraz z wykonywaniem przyznanego U. sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. [...] uprawnienia do wytwarzania [...]. Urząd Dozoru Technicznego pismem z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], odmówił skarżącemu udostępnienia powyższych dokumentów uzasadniając swoje stanowisko tym, że nie są to dokumenty zawierające informacje publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 122, poz. 1198). W dniu 3 czerwca 2003 r. skarżący uznając powyższe pismo za decyzję, odwołał się od niej do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Wymieniony minister decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2003 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Prezes Urzędu Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.), odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku. W uzasadnieniu podał, że żądania zawarte w pkt. 1 i 2 wniosku skarżącego, zostały już spełnione poprzez udostępnienie przedmiotowych dokumentów, natomiast dokumenty zawarte w pkt. 3 i 4 wniosku nie dotyczą sfery życia publicznego oraz – a właściwie przede wszystkim – dotyczą tajemnicy przedsiębiorcy i w konsekwencji są objęte przepisami o ochronie tajemnicy służbowej. W odwołaniu od powyższej decyzji do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2003 r., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię, art. 2 pkt 2 i art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię oraz nierozważenie w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności sprawy, mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i w konsekwencji wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podał, że organ nie wskazał, jakie dokumenty podlegają wyłączeniu ze względu na tajemnicę służbową, bądź tajemnicę przedsiębiorcy, a ponadto istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zastosowania przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Zarzut ów dotyczy również zastosowania przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 47, poz. 211 ze zm.). Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy o dozorze technicznym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – poza powołaniem się na argumenty przedstawione już w decyzji organu pierwszej instancji – podał, że dokumenty o których udostępnienie wnosi skarżący, zostały zebrane przez organ w związku z wnioskami zainteresowanych przedsiębiorców występujących o przyznanie im uprawnień do prowadzenia działalności gospodarczej i z tego też powodu są one objęte tajemnicą przedsiębiorcy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, a to: 1. art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię; 2. art. 2 ust. 1 i art. 5 cytowanej już wyżej ustawy poprzez błędne jego zastosowanie; 3. art. 2 pkt 2 i art. 23 ust. 2 ustawy ochronie informacji niejawnych poprzez ich błędną wykładnię; 4. art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych o podstawowym znaczeniu dla sprawy; 5. art. 8 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną zmienność poglądów prawnych; 6. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu brania czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego; 7. art. 75, art. 77, art. 80 i 81 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych o podstawowym dla sprawy znaczeniu. W uzasadnieniu skargi powołał się na argumenty przytoczone już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, przytaczając w tej mierze orzecznictwo sądów. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodając jednocześnie, że nie zgadza się również z zarzutami dotyczącymi trybu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu, bowiem – w ocenie Sądu – dotyczy ona sprawy nienależącej do właściwości sądów administracyjnych, lecz sądów powszechnych. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji, a stosownie do treści ust. 3 tegoż przepisu, sądem właściwym jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji. Podstawę wydania zaskarżonych decyzji odmawiających udostępnienia informacji publicznej, stanowiła tajemnica przedsiębiorcy oraz tajemnica służbowa. Stosownie do treści art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1503), właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona na podstawie art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wystarczy przy tym, żeby było to wskazane w zaskarżonej decyzji, jako podstawa odmowy. Sąd administracyjny nie może w takiej sytuacji kontrolować prawidłowość decyzji, ani tez kwestionować zasadności wskazanej przyczyny. W rozpoznawanej sprawie bowiem, służy powództwo do sądu powszechnego. W zaskarżonej decyzji organ administracji powołał się dodatkowo na tajemnicę służbową. Z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95 ze zm.), w rozpoznawanej sprawie tajemnica służbowa mogłaby być jednak tylko konsekwencją tajemnicy przedsiębiorcy. Stanowi ją bowiem taka informacja niejawna niebędąca tajemnicą państwową, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę m.in. prawnie chroniony interes obywateli lub jednostki organizacyjnej. Zaś zważenie, czy w rozpoznawanej sprawie zachodziły takie przesłanki, wymagałoby ustosunkowania się do tajemnicy przedsiębiorcy, co – jak już wyżej wykazano – podlega kognicji sądu powszechnego, a ewentualna ocena dokonana przez sąd administracyjny wkraczałaby w kompetencje innego sądu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 22 cytowanej ustawy o dostępie do informacji publicznej i w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.