II SA 4624/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie wydania wypisu z ewidencji gruntów postanawia - odrzucić skargę - Na mocy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...] Prezydent m. [...] odmówił skarżącemu J. S. wydania wypisu (wyrysuj) z ewidencji gruntów o żądanej przez zainteresowanego treści, obejmującego działkę hipoteczną nr [...] o powierzchni 2431,5 m2, z nieruchomości "[...]". W treści postanowienia organ pouczył jednocześnie stronę o prawie wniesienia na w/w postanowienie zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. W dniu [...] grudnia 2003 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie odmowy wydania wypisu (wyrysu) z rejestru gruntów nieruchomości "[...]". W piśmie z dnia [...] grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do precyzyjnego określenia przedmiotu skargi zgodnie z powołanymi przez Sąd wymogami, poprzez wskazanie numerów i dat zaskarżonych aktów, ewentualnie nadesłania w załączeniu odpisów zaskarżonych aktów, oraz do nadesłania odpisu skargi dla strony przeciwnej, wyznaczając mu 7-dniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu [...] grudnia 2003 r. skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie NSA przesłał do tegoż Sądu skargę na wydane w dniu [...] czerwca 2003 r. w/w postanowienie Nr [...], podnosząc w uzasadnieniu, iż jest ono rażąco sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa dotyczącymi własności i dziedziczenia, w tym przede wszystkim z przepisem Art. 21 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] grudnia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega dalszemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący wnosząc w dniu [...] grudnia 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.. Nr [...], kierując ją bezpośrednio do NSA nie dopełnił wymogu zachowania stosownego trybu wniesienia skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z przepisami obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm. - dalej ustawa o NSA) strona uprawniona była do wniesienia skargi na decyzję organu administracji bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (vide: art. 35 ust. 1 ustawy o NSA). Jednakże w świetle przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o NSA skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy podnieść, iż w niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwał środek odwoławczy w postaci zażalenia na wydane postanowienie Prezydenta m. [...], o czym strona została prawidłowo pouczona przez organ w treści wspomnianego postanowienia. Pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bez wcześniejszego wyczerpania drogi odwoławczej do właściwego organu II instancji. W świetle powyższego należy uznać, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), z uwagi na niewyczerpanie przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.