II SA 4670/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.), Asesor WSA Ewa Marcinkowska, Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w pkt 1 nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 1.1. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115 poz. 999 ze zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. K. [...] karę w wysokości 10.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło stwierdzone w czasie kontroli w dniu [...] czerwca 2003r. pojazdu m-ki [...] o nr rej. [...] należącego do W. K. wykonywania transportu drogowego bez licencji z wyłączeniem taksówek. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2003r. od tej decyzji W. K. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że podczas rejestracji działalności gospodarczej w dniu [...] maja 2002r. nie żądano żadnych oświadczeń, dodatkowych uprawnień, licencji lub zezwoleń i w okresie rozpoczęcia działalności nie funkcjonowały przepisy dotyczące uzyskiwania uprawnień do prowadzenia działalności transportowej i nie było organów szkolących do wydawania odpowiednich certyfikatów zawodowych, a przepisy dotyczące tych zagadnień interpretowano w ten sposób, że wymóg posiadania licencji będzie obowiązywał dopiero od 1 stycznia 2004r. Nadto podniósł, że kara jest b. dużym obciążeniem i jest niewspółmierna do szkodliwości czynu. Decyzją z dnia [...] września 2003r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu w/w odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w sprawie nie ma zastosowania art. 103 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, bo z przedstawionego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że przedsiębiorca rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego [...] maja 2004r., tj. po dacie wejścia w życie tej ustawy. Tym samym winien w dacie kontroli posiadać wymaganą licencję i okazywać ją do kontroli. Licencji takiej jednak wówczas nie posiadał, co w świetle przepisów powołanej ustawy skutkuje zasadnością nałożonej kary przez organy I instancji. Decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu w/w odwołania uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę 8000zł. W uzasadnieniu podniesiono, iż działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że w sprawie nie ma zastosowania art. 103 ust. 3 i 5 powołanej ustawy, a zatem zachodzą przesłanki do uznania, iż w dacie kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego. Mając jednak na uwadze art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył karę 8000 zł stosując przepisy obowiązujące w dacie orzekania organu II instancji. W skardze na tę decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. K. wniósł o jej uchylenie ew. "zwrócenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania przez organ I instancji" oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący zarzucił, iż organ I jak i II instancji pominął okoliczności, które miały wpływ na nieposiadanie wskazanego w art. 92 § 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym dokumentu licencji, bo w trakcie rejestracji "transportowej działalności gospodarczej organ rejestrowy nie zwrócił mu uwagi, co do istoty i dlatego błędnie przyjął, że licencja obowiązywać będzie od 1 stycznia 2004r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi i oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. postanowieniem z dnia 5 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Na rozprawie w dniu 17 maja 2005r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W sprawie wymaga również podkreślenia, iż stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie, Sąd z urzędu wziął pod uwagę zachodzącą w sprawie nieważność zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Statuowana przepisem art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zapewnia stronie prawo wniesienia środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu I instancji do organu wyższego stopnia. Istota administracyjnego toku instancji polega zatem na dwukrotnym rozpatrzeniu tej samej sprawy administracyjnej przez organ I instancji, a następnie, wskutek odwołania, przez organ II instancji. Od decyzji organu I instancji, tj. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący złożył odwołanie z dnia [...] lipca 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego dwukrotnie, co przyznał na rozprawie pełnomocnik organu, a zatem z naruszeniem powołanego przepisu odwołanie rozpoznał. W dniu [...] września 2003r. podjął bowiem decyzję mocą, której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i skierował ją na adres skarżącego, zaś w aktach administracyjnych znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Poczty o doręczeniu żonie skarżącego w dniu [...] września 2003r. Natomiast w dniu [...] października 2003r. wydał zaskarżoną decyzję mocą, której uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na skarżącego karę 8.000 zł Taki stan rzeczy stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organ II instancji i skutkuje w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważnością decyzji. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i, jak wyżej wskazano, taka sytuacja w sprawie zachodzi. Z tych też względów Sąd na zasadzie powołanego przepisu orzekł, jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.