II SA 4685/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie : Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant: Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] września 2001 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2001 r. 2. uchylone decyzje nie mogą być wykonane Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. obciążył Pana J. G. opłatą drogową w wysokości 920,44 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] maja 2001r. po drodze krajowej nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z protokołu przeprowadzonej kontroli pojazd wykonując w tym dniu przejazd był pojazdem nienormatywnym, stwierdzono bowiem przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku 2 i 3 osi pojazdu na drogę, co uzasadniało obciążenie opłatą drogową wobec braku zezwolenia na przejazd w tym dniu pojazdem nienormatywnym. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] września 2001r. Pan J. G. zaskarżył powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych domagając się jej uchylenia, gdyż nie jest w stanie uiścić nałożonej opłaty z uwagi na sytuację finansową w jakiej się znajduje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty w niej podniesione za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej stanowiły §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607). Wyrokiem z 10 grudnia 2002r. (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucja tych przepisów oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie mogą być one uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych wymierzających opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną ostatecznej decyzji jest co do zasady powinność uchylenia takiej decyzji. Wymaga też zaznaczenia, że przepisem art.82 ustawy z 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) wprowadzono do kodeksu postępowania administracyjnego artykuł 145a stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§1) oraz że skargę w takiej sytuacji wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie zaś do art. 145 §1 pkt 2 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i art. 152 wyżej powołanej ustawy orzekł jak w sentencji wyroku.