II SA 4722/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. sprawy ze skargi Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. na z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. od decyzji Wojewody L. z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż decyzją Naczelnika Gminy N.z dnia [...] czerwca 1980 r. przekazano nieodpłatnie w trwały zarząd i użytkowanie nieruchomość składającą się z działki o pow. 0,17 ha i budynku po byłym [...], użytkowaną jako obiekt administracyjny Urzędu Gminy, na rzecz Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w L.. W dniu [...] sierpnia 1991 r. decyzją nr [...], Wójt Gminy N. – działając na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 1963 r. Nr 28, poz. 169 ze zm.) – uznał, że nieruchomości położone w granicach administracyjnych wsi N., gminy N., oznaczone na mapach i w rejestrze gruntów obrębu N. jako działki nr [...] o pow. 0,35 ha, nr [...] o pow. 0,15 ha – stanowią mienie gminne, wraz z budynkami Urzędu gminy i Policji Państwowej. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy N. podniósł, iż w wyniku dokonanych ustaleń stanu prawnego nieruchomości położonych we wsi N. zostało stwierdzone, że powyższe działki służą celom ogólnym mieszkańców i dotychczas nie został dla nich uregulowany w sposób formalnoprawny stan prawny. Organ dodał, iż w trakcie przeprowadzonego w okresie międzywojennym scalenia gruntów wsi N., zatwierdzonego [...] października 1931 r. przez Prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego w L. – przedmiotowe działki stosownie do postanowień art. 7 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów (Dz.U. z 1927 r. Nr 92, poz. 833 ze zm.) zostały wydzielone jako "Plac gminy N.". Wójt Gminy wskazał, iż w rozumieniu wówczas obowiązujących przepisów ustawy z dnia 23 czerwca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 33, poz. 294) nieruchomości te stanowiły majątek gromadzki wsi N., który stosownie do postanowień zawartych w § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie zarządu mieniem gminnym oraz warunków i trybu jego zbywania (Dz.U. Nr 48, poz. 241) jest mieniem gminnym. W dniu [...] maja 1993 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wystąpił do Wojewody L. o stwierdzenie - na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r., nr [...], w sprawie uznania działki nr [...] o pow. 0,15 ha mieniem gminnym. W uzasadnieniu wniosku Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż sporna działka została oddana byłej Komendzie Wojewódzkiej MO w trwały zarząd i użytkowanie na mocy decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r., a więc nie jest prawdziwe twierdzenie, że działka ta nie ma uregulowanego stanu prawnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. decyzją z dnia [...] lipca 1993 r. Wojewoda L.– działając na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, odnosząc się jednak merytorycznie do zarzutu nieważności decyzji. Następnie Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 1993 r., jednakże ostatecznie decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt I SA 1643/95, z uwagi na uchybienie przepisom postępowania administracyjnego (niewłaściwe zastosowanie art. 157 § 3 k.p.a. w sytuacji rozpoznania merytorycznego sprawy). Następnie w wyniku ponownego wszczęcia postępowania i rozpatrzenia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Wojewoda L.– działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. w przedmiocie uznania spornej nieruchomości za mienie gminne. W uzasadnieniu organ podniósł, iż z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że grunty wykazane w działce nr [...] powstały z potrąceń z gospodarstw rolnych podczas scalenia gruntów wsi [...], przeprowadzonego w latach 1929-1931. W wyniku zakończonego scalenia gruntów wydzielono plac gminny, na którym w latach 60-tych wzniesiono [...], następnie zajmowany przez Urząd Gminy N. , posterunek Policji i Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Wojewoda L. powołał się w uzasadnieniu decyzji na przepis art. 7 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia [...] lipca 1923 r. o scalaniu gruntów, który stanowił, iż przy scalaniu gruntów należy jednocześnie przeprowadzić z urzędu wydzielenie gruntów na cele miejscowej użyteczności publicznej. Organ zauważył w związku z tym, iż w wyniku zakończonego postępowania scaleniowego wydzielona została z gruntów ukazowych działka nr [...] o pow. 0,6935 ha i zapisana w rejestrze jako "Plac gminy N. ". Wojewoda wskazał, iż sporna działka nr [...] zlokalizowana jest od strony północnej na części dawnych gruntów działki scaleniowej nr [...]. Wojewoda L. podniósł ponadto, iż w odniesieniu do gruntów publicznych, wydzielonych w toku postępowania scaleniowego, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 stycznia 1962 r., sygn. akt 1 CR 1139/61, orzekł, że grunty przeznaczone w toku postępowania scaleniowego na cele użyteczności publicznej nie stanowią przedmiotu wspólnoty gruntowej, lecz stały się mieniem gromadzkim w rozumieniu art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 35, poz. 294 ze zm.), a obecnie art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz.U. Nr 5, poz. 16), tudzież przepisów rozporządzenia z dnia 24 czerwca 1958 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybu jego zbywania (Dz.U. Nr 42, poz. 201). Wszelkie uprawnienia związane z zarządem takimi gruntami należą w myśl § 2 cyt. rozporządzenia z dnia 24 czerwca 1958 r. do gromadzkiej rady narodowej oraz do jej prezydium jako organu wykonawczego. Wojewoda podkreślił, że z materiału dowodowego, jak i ze stanu zagospodarowania nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] wynika, że grunty wykazane w omawianej działce faktycznie przekazane zostały na cele publiczne. Z tej przyczyny organ stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. Od powyższej decyzji organu I instancji Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zarzucając organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa – strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu odwołania, że stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. jest zasadne z uwagi na fakt, iż decyzja ta dotyczyła sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w L. podniósł, że istotna jest okoliczność wynikająca z art. 11 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.), czyli fakt władania nieruchomością dla celów bezpieczeństwa i obronności państwa, a więc dla wykonywania zadań publicznych – na podstawie prawomocnej decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. od w/w decyzji Wojewody L. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy - powołując się na przepisy ustawy z dnia 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1962 r. (OSN CP z 1963 nr 1, poz. 21), jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 193/94, - uznał, że grunty wydzielone w 1930 r. w wyniku scalenia na cele użyteczności publicznej stały się mieniem gminnym. Z tej przyczyny – zdaniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi – nie można zarzucić decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r., iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Ministra nie można również uznać, aby decyzja ta dotyczyła sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, albowiem decyzja z dnia [...] czerwca 1980 r. o przekazaniu działki nr [...] w trwały zarząd KW MO w L. została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem organu II instancji na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma żadnego znaczenia również powołany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. art. 11 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, albowiem – jak wskazał organ - kwestionowaną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. nie dokonano komunalizacji na podstawie przepisów tej ustawy, lecz wydano ją w oparciu o ustawę z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. W dniu [...] grudnia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł skargę na w/w decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody L. z dnia [...] marca 2002 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. - strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na wynik postępowania, przyjęcie błędnych ustaleń, które wpłynęły na treść decyzji oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi Komendant Wojewódzki Policji w L. podniósł, iż w dniu wydania decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. KWP w L. legitymowała się nieprzerwanym od dnia [...] stycznia 1981 r. i niczym nie zakłóconym posiadaniem w dobrej wierze. Skarżący wskazał ponadto, że w latach 1992-1995 KWP w L. uiszczała opłatę roczną z tytułu zarządzania sporną nieruchomością. W ocenie Komendanta Głównego Policji w L. rozstrzygnięcia przez Sąd wymaga kwestia wzajemnego stosunku i zastosowania w niniejszej sprawie – z jednej strony - powołanych przez skarżącego przepisów będących podstawą decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r. i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę pracownikach samorządowych, oraz - z drugiej strony - powołanych przez stronę przeciwną przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, które stały się podstawą decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r. i które wykluczają – zdaniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi – zarzut rażącego naruszenia prawa. Komendant Wojewódzki Policji w L. podniósł także, iż wywodzi swoje prawo do spornej nieruchomości z decyzji z dnia [...] czerwca 1980 r. Na tej podstawie skarżący organ Policji przyjął, że w dniu wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r. istniał więc stan rzeczy osądzonej ze względu na fakt, że decyzja ta dotyczyła sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jaką była decyzja z dnia [...] czerwca 1980 r. Tym samym nastąpiło naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. Ponadto – zdaniem strony skarżącej - kluczowe jest również obowiązywanie w tym samym dniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych, z którego pominięciem wydana została decyzja Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. Dowodzi to naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko organ odwoławczy podniósł, iż należy podkreślić, że niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie zbadania prawidłowości decyzji Wójta Gminy N. wydanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Zdaniem Ministra zasadność wszystkich innych decyzji dotyczących spornej działki nr [...] może być badana w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Z akt sprawy wynika ponadto, iż w odrębnym postępowaniu administracyjnym Wojewoda L. decyzją z dnia [...] lipca 1993 r. – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. – stwierdził z urzędu nieważność decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r. w sprawie przekazania nieodpłatnie w trwały zarząd i użytkowanie nieruchomości na rzecz Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w L. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł m.in., że zasady gospodarowania mieniem gminnym (gromadzkim) w dniu wydawania w/w decyzji Naczelnika Gminy N., określało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1962 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybie jego zbywania, zgodnie z którym organem właściwym do rozstrzygania w tych sprawach była Gromadzka Rada Narodowa podejmująca uchwały na podstawie wniosku zebrania wiejskiego. Z tej przyczyny Wojewoda L. uznał, że oddanie nieruchomości stanowiącej mienie gminne a nie własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych (Dz.U. z 1970 r. Nr 28, poz. 225) w zarząd KW MO, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów k.p.a. określających właściwość rzeczową organów administracji do rozpoznawania spraw. Decyzja ta została następnie – wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. – uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1211/98, z uwagi na naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA – nie uznając zasadności skargi Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. – podniósł jednakże, iż Wojewoda L. nie mógł orzekać w postępowaniu nadzorczym dotyczącym decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r. przed prawomocnym zakończeniem postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 1991 r., albowiem zaistniała sytuacja obligowała organ do zawieszenia prowadzonego postępowania nadzorczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy uznania spornej nieruchomości za mienie gminne. Z akt sprawy wynika również, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. Wojewoda L. – działając na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych – stwierdził, że z dniem [...] maja 1990 r. Gmina N. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie własność nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w N., gminy N., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,15 ha. W dniu [...] stycznia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe Wójta Gminy N., w którym organ ten poinformowała Sąd, iż będąca przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nieruchomość oznaczona nr [...] stanowi własność Gminy N. na mocy prawomocnej decyzji Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2001 r. Wójt wskazał również, że znajdujący się na w/w działce budynek administracyjny użytkowany jest przez Komisariat Policji, filię Starostwa Powiatowego w L. oraz Urząd Gminy N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Strona skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] grudnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody L. z dnia [...] marca 2002 r. - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 156 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 158 k.p.a., w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu na wstępie należy stanowczo podkreślić, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była wyłącznie kwestia legalności uznania przez organy obu instancji prawidłowości decyzji Wójta Gminy N. z 1991 r. wydanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Zdaniem Sądu należy w konsekwencji podzielić stanowisko Ministra zawarte w odpowiedzi na skargę, i uznać, że zasadność wszystkich innych decyzji dotyczących spornej działki nr [...] (vide: np. decyzji Naczelnika Gminy N. z 1980 r., czy też decyzji komunalizacyjnej Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2001 r.) powinna być oceniona w odrębnych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych. Materialnoprawną podstawą spornej decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. był przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, który stanowi, iż właściwy organ ustala stosownie do przepisów art. 1 i 3, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie (gminne). Przepis art. 3 cyt. ustawy stanowi, iż nie zalicza się do wspólnot gruntowych nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 5 lipca 1963 r., zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne. Z akt postępowania wynika, iż grunty wykazane w działce nr [...] powstały z potrąceń z gospodarstw rolnych podczas scalenia gruntów wsi N., przeprowadzonego w latach 1929-1931. W wyniku zakończonego scalenia gruntów wydzielono plac gminny, na którym w latach 60-tych wzniesiono [...], następnie zajmowany przez Urząd Gminy N., posterunek Policji i Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. W związku z powyższym należy – zdaniem Sądu – uznać, iż zasadnie Wojewoda L. powołał się w uzasadnieniu decyzji na przepis art. 7 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów, który stanowił, iż przy scalaniu gruntów należy jednocześnie przeprowadzić z urzędu wydzielenie gruntów na cele miejscowej użyteczności publicznej. Organ ten prawidłowo zauważył w związku z tym, iż w wyniku zakończonego postępowania scaleniowego wydzielona została z gruntów ukazowych działka nr [...] o pow. 0,6935 ha i zapisana w rejestrze jako "Plac gminy N.". Wojewoda L. zasadnie przyjął, iż sporna działka nr [...] została faktycznie przekazana na cele publiczne i w takim charakterze była użytkowana. W takim stanie rzeczy należy – zdaniem Sądu – stwierdzić, iż Wójt Gminy N. prawidłowo uznał sporną działkę nr [...] za mienie gminne, a więc brak było podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy zauważyć ponadto, iż – jak zasadnie podniosły organy obu instancji - w odniesieniu do gruntów publicznych, wydzielonych w toku postępowania scaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1962 r., sygn. akt 1 CR 1139/61, OSN z 1963 r., nr 1, poz. 21 - uznał w orzeczeniu z dnia 21 lutego 1995 r. (sygn. akt II SA 193/94), że grunty przeznaczone w toku postępowania scaleniowego na cele użyteczności publicznej (na podstawie art. 7 pkt 1 lit. d cyt. ustawy z dnia 31 lipca 1923 r.) nie stanowią przedmiotu wspólnoty gruntowej, lecz stały się mieniem gromadzkim (gminnym) w rozumieniu art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego, a następnie art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych, tudzież przepisów rozporządzenia z dnia 24 czerwca 1958 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybu jego zbywania. Brak było również – zdaniem Sądu - podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1991 r. w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Na zmianę stanowiska Sądu nie mogą wpłynąć argumenty powołane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., albowiem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, iż w wyniku decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1980 r. przekazano nieodpłatnie w trwały zarząd i użytkowanie sporną nieruchomość na rzecz ówczesnej Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w L.. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przekazanie tej nieruchomości na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. nie zmienia faktu, iż Wójt Gminy N. właściwie zastosował w sierpniu 1991 r. przepisy ustawy z 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Z całą pewnością nie można również uznać, iż wydana w dniu [...] czerwca 1980 r. decyzja oznacza, że późniejsza decyzja Wójta Gminy N. z sierpnia 1991 r. została wydana z wadą prawną, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż decyzja z 1980 r. nie rozstrzygała w sposób ostateczny statusu prawnego spornej nieruchomości gminnej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest również to, iż sporna nieruchomość znajduje się od 1980 r. w użytkowaniu skarżącego organu Policji, który to organ przez wiele lat ponosił znaczne nakłady inwestycyjne i remontowe, czy też wszelkie koszty związane z opłatami rocznymi z tytułu zarządu nieruchomością, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia w zakresie swojej właściwości zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ewentualne rozliczenia finansowe z tytułu nakładów na nieruchomość mogą być dochodzone przez stronę skarżącą w innym trybie. Zdaniem Sądu – wbrew stanowisku strony skarżącej - należy w konsekwencji uznać, iż Wojewoda L., a następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - wydając zaskarżoną decyzję - nie naruszył norm prawa materialnego. Organy obu instancji nie dopuściły się również obrazy przepisów postępowania administracyjnego, prawidłowo uznając brak występowania przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Zdaniem Sądu organ II instancji, a wcześniej Wojewoda L., podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organy nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Ponadto poprzez pełne – w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne zaskarżonych decyzji organy obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który miałby istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Fakty na które powołała się storna skarżąca w złożonej do Sądu skardze nie mogły w tej sprawie świadczyć o naruszeniu przez organ jakichkolwiek norm k.p.a. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż skarga Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.