II SA 4744/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Izabela Głowacka - Klimas NSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004r. sprawy ze skargi S.N. na z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. N. kwotę 132 (sto trzydzieści dwa) złote tytułem zwrotu wpisu sądowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia[...] lipca 2003r. nałożył na S. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T.karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za wykonywanie w dniu [...] lipca 2003r. transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (kara w kwocie 4.000 zł) oraz za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania ograniczeń ruchu na drogach niektórych pojazdów (kara w kwocie 2.000 zł). Ustalenia faktyczne dające podstawę do wydania powyższej decyzji organ oparł jedynie na protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2002r., z którego wynikało, iż kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę mimo zakazu poruszania się niektórych pojazdów ze względu na uplastycznienie dróg dokonywał przejazdu. Do kontroli okazał kartę opłaty drogowej zakupioną w dniu [...] maja 2003r. wypełnioną dopiero w dniu [...] lipca 2003r. o godzinie 14 00. W odwołaniu od powyższej decyzji S. N. podniósł, iż kierowca po raz pierwszy wykonywał przewóz i mimo posiadania w pojeździe prawidłowej karty opłaty drogowej okazał kontrolującym kartę nieaktualną. Również wiekiem i brakiem doświadczenia skarżący tłumaczył fakt, iż kierowca wykonywał przejazd mimo ograniczenia w ruchu pojazdów. Do odwołania skarżący dołączył prawidłową kartę opłaty drogowej. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2003r. uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył karę pieniężną w kwocie 3.300 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organ nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu I instancji. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego ustalony przez ten organ stan faktyczny nie budził wątpliwości i stanowił podstawę do wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. W związku ze zmianą przepisów i treścią art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że w sprawach objętych tą ustawą, wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy, organ odwoławczy był zobligowany uchylić decyzję zaskarżoną i wymierzyć karę w wysokości przewidzianej znowelizowaną ustawą. W skardze na powyższą decyzję S. N. domagał się jej uchylenia zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnych. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił w sposób należyty stanu faktycznego, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim nie odniósł się do dołączonego do odwołania dowodu opłaty drogowej. Skarga zarzuca organowi niewłaściwe sporządzenie protokołu kontroli, który stanowił jedyną podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu odniesiono się do argumentacji faktycznej i prawnej jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 42 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem podmiotów o jakich mówi powyższy przepis. Skarżący był więc zobowiązany do uiszczenia opłaty za przejazd w dniu dokonania kontroli. Zgodnie z art. 92 ust. 1 tej ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze. W dacie kontroli tj. [...] lipca 2003r. obowiązujące wówczas przepisy tej ustawy nie przewidywały kary za nieposiadanie przez kierowcę w momencie kontroli dowodu opłaty drogowej. Dopiero zmiana ustawy – art. 92 przez art. 1 pkt 46 ustawy z dnia 23 lipca 2003r., która weszła w życie z dniem 28 września 2003r. wprowadziła penalizację naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegającą na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej i dotyczy to jedynie karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli. Skarżący dołączył do odwołania kartę opłaty drogowej nabytej w dniu [...] lipca 2003r., wypełnioną prawidłowo i podniósł iż brak jest podstaw do wymierzenia kary wobec faktu, że uiścił opłatę za przejazd, a karta drogowa była w pojeździe, jednak kierowca jej nie okazał kontrolującym. Organ rozpatrując ponownie sprawę nie odniósł się do powyższego dowodu ani do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie nie może ograniczyć się do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ale winien rozpoznać sprawę ponownie. W postępowaniu tym organ ma obowiązek przestrzegania przepisów procesowych co wyraźnie wynika z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym winna odpowiadać wymogom art. 107 §3 k.p.a. Słuszny jest więc zarzut skargi naruszenia przez organ przepisu art. 7, 77 §1, 80 i 107 §3 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu dotyczące naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie zakazu poruszania się po drogach pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton w okresie obowiązywania ograniczenia ruchu o czym informował komunikat Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003r. Strona prowadząca profesjonalną działalność w zakresie transportu drogowego winna wcześniej uzyskiwać odpowiednie informacje dotyczące zakazów i ograniczeń w ruchu i informować o tym swoich pracowników. Okoliczność, iż kierowca jest początkującym pracownikiem i nie miał włączonego radia nie zwalnia przedsiębiorcy od przestrzegania przepisów o czasowym ograniczeniu w ruchu pojazdów. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości, mimo podzielenia w tym zakresie stanowiska organu z uwagi na zawarte w niej rozstrzygnięciem. Mając powyższe na względzie Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 w/w ustawy.