II SA 4763/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004r. sprawy ze skargi A.B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P."A." na w [...] z dnia[...] października 2003r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia 18 lipca 2003 roku wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa [...] przez Zastępcę Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich na Firmę P. A. z siedzibą przy ul. [...], [...] nałożona została kara pieniężna w wysokości 16.200 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji podane zostało, iż w dniu [...] maja 2003 roku w miejscowości [...] zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] [...] nr [...] stanowiącego własność E. SA, a przekazanego w użytkowanie na podstawie umowy leasingu firmie P. A. z siedzibą przy ul. [...], [...]. Kontrolę przeprowadzono w ciągu drogi nr [...] zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071). Podczas przeprowadzonej kontroli (ważenia) pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na II-gą oś pojedynczą pojazdu o 41,99 kN zaś kara za przekroczenie dopuszczalnego nacisku wynosi 16.200 złotych (tabele lp. 4 pkt 1 lit. d, e). Wysokość kary pieniężnej została ustalona na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych – art. 13 ust. 2a (Dz.U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371). Jak wynika z brzmienia art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602) przewoźnik ponosi odpowiedzialność za przewożony ładunek i jego rozkład. W szczególności jest on odpowiedzialny za prawidłowe ułożenie i zabezpieczenie ładunku tak, aby ładunek umieszczony na pojeździe nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Mając powyższe na uwadze, przewoźnik powinien dokonać takiego wyboru trasy przejazdu, aby nie kolidowało to z obowiązującymi przepisami. Przewoźnik nie może sprowadzić swojego udziału w realizacji przedmiotu umowy przewozu jedynie do roli biernego wykonawcy wymagań postawionych przez nadawcę. Podczas kontroli – ważenia pojazdu stwierdzono rażące przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojedynczą (stwierdzony nacisk 121,99 kN, dopuszczalny nacisk – 80,00 kN, przekroczenie – 41,99 kN), podczas gdy na osiach składowych stwierdzono dużą niedowagę: oś III-cia (33,55kN), oś IV-ta (35,09kN), oś V-ta (34,51kN), gdy na każdej z tych osi dopuszczalny nacisk wynosi 72,50 kN. Zdaniem organu I instancji brak przekroczenia przez kontrolowany pojazd dopuszczalnej masy całkowitej, przy jednoczesnym stwierdzeniu przekroczenia nacisku na oś składową nie może stanowić okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika. Stanowisko do kontroli pojazdów znajdujące się w miejscowości Czerwin zostało dopuszczone do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, po dokonaniu uprzednich pomiarów pochylenia terenu, przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2003 roku na zlecenie [...] Rejonu Drogowego [...]. Pomiary przeprowadziła geodeta D. K. posiadająca uprawnienia nr [...], która z dokonanych czynności sporządziła dokument pod nazwą "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów" (kopia w załączeniu). Pracownicy zespołu kontrolno-pomiarowego [...] przed przystąpieniem do czynności kontrolnych okazali kierowcy do wglądu: legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, świadectwa legalizacji wagi i przyrządów pomiarowych. Okazanie wyżej wymienionych dokumentów zostało potwierdzone przez kierowcę jego podpisem na protokole zatrzymania i kontroli pojazdu. Na miejscu dokonania kontroli, kierowcy został przekazany jeden egzemplarz protokołu zawierający wyniki dokonanych pomiarów, do których kierowca nie wniósł uwag, zapisując jedynie, że "Towar załadowano bez konsultacji z kierowcą. W dopuszczalnym tonażu pojazd się mieści". Kopia tego protokołu została dołączona do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, doręczonego stronie w dniu 7 lipca 2003 roku. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne i w przypadku stwierdzenia przekroczenia organ zobligowany jest nałożyć karę w wysokości przewidzianej prawem, bez możliwości jej zmniejszenia. Od powyższej decyzji A. B. P... "A." [...] wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji nr [...] oraz załączonemu protokołowi zatrzymania i kontroli pojazdu zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku – zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez organy administracji rządowej, 2. art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem zaskarżona decyzja zawiera wady powodujące jej nieważność, 3. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego – zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej, uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. 4. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego – zasady pogłębiania zaufania obywateli Państwa, oddziaływanie organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, 5. art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego – zasady obowiązku organów administracji państwowej do należytego i wyczerpującego udzielania informacji faktycznej i prawnej, 6. art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego – zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, 7. art. 67 Kodeksu postępowania administracyjnego - zasady sporządzania protokołów z czynności postępowania, 8. art. 75 § 1, art. 77, art. 78 § 1 oraz art. 86 - środki dowodowe Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu odwołania A. B., P. "A." [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia [...] października 2003 roku, sygn. akt [...] na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2003 roku utrzymało w mocy z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu organu I instancji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2003 roku skargę z dnia 10 grudnia 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. B., P."A" [...] w [...]. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku zarzuciła: naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 35, 77, 78, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 Nr 98, poz. 1071), naruszenie art. 2, 32, 42 § 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483), naruszenie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2003r., Nr 58, poz. 515). Wskazując powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji, obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania. W rozwinięciu zarzutów przedstawionych w skardze A. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P. "A." [...] podała, iż w czasie kontroli pojazdu pomiaru nacisków dokonano na jezdni asfaltowej jedną wagą przenośną do pomiarów dynamicznych, podkładaną pod koła jednej osi. Pomiaru nacisku pojedynczej osi nie dokonywano jednocześnie całej osi, ale tylko części osi od strony ważonego koła. Odczytu wyników pomiaru nacisku każdego koła dokonywali sami kontrolujący. Do odczytu wskazań wagi kontrolujący nie poprosili kierowcy, a kazali mu tylko podjeżdżać kolejnym kołem na wagę. Kontrolujący nie wręczyli kierowcy wydruków wagi z ważenia pojazdu i z nacisku każdej pojedynczej osi, kierowcy został przekazany tylko jeden egzemplarz protokołu zawierający wyniki dokonanych pomiarów. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, zostały naruszone zasady konstytucyjne wynikające z art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz został naruszony art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej brak było podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 16.200 złotych, albowiem w uzasadnieniach decyzji obu instancji podane zostało, iż kara pieniężna została nałożona za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym drogą wojewódzką nr [...]. Natomiast w protokole zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] maja 2003 roku jako miejsce kontroli podano drogę nr [...]. W rzeczywistości kontrola odbyła się na drodze nr [...] i brak było oznakowania, że jest to droga wojewódzka. Powyższe bezprawne nałożenie kary poważnie narusza zasady konstytucyjne wynikające z art. 6, 7, 8 k.p.a. a także przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności art. 2, 32, 42 § 1. Kolejny zarzut skarżącej to niezgodność w numerach, typie i legalizacji wagi podane w protokole kontroli i decyzji strony przeciwnej. Powoływanie się w decyzji na legalizację wagi jest nie do przyjęcia, bowiem w wyniku artykułu "Nielegalne wagi" używane do pomiarów dynamicznych nie nadają się do ważenia i wymierzania kar. Zdaniem skarżącej nadawca przesyłki załadował towar w wysokości 21 128 kg według listu przewozowego nr [...] prawidłowo umieszczając na naczepie i założył plombę nr [...]. Przy takim załadunku były prawidłowe naciski na wszystkie osie, w tym na drugą oś napędową. Z logiki wynika, że jeżeli zdjęto towar około 5930 kg to nie mogły wystąpić takie różnice między II-gą a osiami III, IV i V-tą. Skarżąca podniosła również, że w decyzjach obu instancji podane podstawy prawne i uzasadnienie posiadają braki przepisów prawnych, roku publikacji, nie podano też wprowadzonych zmian w ustawach. A zatem w tym przypadku został naruszony przepis art. 107 k.p.a. Skarżąca dalej podniosła, iż podana podstawa decyzji I-szej instancji, tj. art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) jest nieprawidłowy, a nałożona kara pieniężna świadczy o bezprawiu. Należy bowiem zauważyć, że art. 13 ust. 2a nie zawiera stwierdzenia nakładania kar pieniężnych lecz odnosi się do obowiązku organów do pobierania opłat. Orzeczenie kary może nastąpić tylko w trybie przewidzianym przez prawo karne (karne skarbowe lub karne administracyjne). Bezsporne jest, że jedną z podstawowych przesłanek odpowiedzialności karnej jest przypisanie winy sprawcy. Co więcej art. 42 ust. 3 Konstytucji RP przewiduje, że o winie może orzekać jedynie Sąd i to w formie prawomocnego wyroku. Kolejny zarzut skarżącej to nieustosunkowanie się strony przeciwnej do podniesionego zarzutu pominięcia przy rozstrzygnięciu sprawy przepisów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, § 3 ust. 2, ust. 3 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia Dz.U. Nr 32, poz. 262 z 2003r. – dopuszczalny udział nacisku na oś napędową nie może być mniejszy niż 25% dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (40 ton * 25%= 10 t.). Przepisy §5 ust. 4 wyżej podanego rozporządzenia zezwalają na zwiększony nacisk na oś napędu II-gą do 11,5 tony. Przepisy § 3 ust. 3 wyżej podanego rozporządzenia zezwalają na zwiększony nacisk na oś napędu II-gą do 11,5 tony. Przepisy § 3 ust. 3 wyżej poruszonego rozporządzenia stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 marca 1998 roku. Ważony pojazd w dniu [...] maja 2003 roku został zarejestrowany po raz pierwszy 26 lipca 1999 roku. Kolejny zarzut skarżącej to błędne powoływanie się przez organy obu instancji na art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602), kiedy został ogłoszony w dniu 7 marca 2003 roku jednolity tekst ustawy Prawo o ruchu drogowym ogłoszony w Dz.U. Nr 58, poz. 515 z 2003 roku. Poza tym skarżąca w toku postępowania podnosiła, do czego nie ustosunkowało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż z art. 61 z Dz.U. Nr 58, poz. 515 z 2003r. nie wynika, aby przewoźnik ponosił odpowiedzialność za przewożony ładunek i jego rozkład". W kolejnym piśmie z dnia 28 maja 2004 roku skarżąca dodatkowo podniosła, że protokół potwierdzający wyniki kontroli z dnia [...] maja 2003 roku, a w szczególności pierwsza i druga strona protokołu, na której znajdują się dane pojazdu i wyniki pomiaru nacisku osi w kN nie posiada żadnej mocy dowodowej w sprawie, albowiem nie podpisany jest przez kierowcę pojazdu i przez kontrolujących. Dalej skarżąca wskazała, że ustawa z dnia 11 maja 2001 roku "Prawo o miarach" Dz.U. Nr 63, poz. 636 z 2001r. w art. 9 określiła delegację dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia i takie rozporządzenie zostało wydane dopiero 10 lutego 2004 roku. W okresie od 11 maja 2001 roku do 10 lutego 2004 roku brak było przepisów, które regulowałyby wymogi, jakim powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów, dlatego też w niniejszej sprawie waga użyta do ważenia jej pojazdu stosowana była nielegalnie. Poza tym waga ta posiadała błąd 8% i nie mogła być podstawą do nakładania kar, co zostało potwierdzone przez organ I instancji w innej sprawie za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu 26 listopada 2003 roku. W kolejnym piśmie z dnia 27 lipca 2004 roku skarżąca podnosiła zarzut braku w dacie kontroli przepisów zawierających wymagania metrologiczne, jakim powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Natomiast w piśmie z dnia 20 listopada 2004 roku, złożonym na terminie rozprawy w dniu 26 listopada 2004 roku skarżąca powtórzyła zarzut, że używana do pomiarów nacisku osi waga posiadała błąd 8% i nie mogła być podstawą naliczenia kary, podobnie w obu decyzjach podano, iż przejazd nienormatywnym pojazdem odbył się na drodze [...], gdy tymczasem kontrola miała miejsce w ciągu drogi nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, Nr 240 poz. 2052) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się powyższym kryterium Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę A. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P."A." [...] za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2003 roku i poprzedzająca ją decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku są zgodne z prawem materialnym oraz nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu wynika, iż ważenie pojazdu należącego do skarżącej odbyło się w ciągu drogi [...], czego skarżąca nie neguje. Istotnie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji jako miejsce kontroli figuruje droga nr [...], ale jest to oczywista omyłka, która nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem obie drogi tj. [...] i [...] zaliczone są do kategorii dróg wojewódzkich Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071) i w obu przypadkach dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu na tych drogach wynosi 80 kN. Na okoliczność kontroli pojazdu skarżącej został sporządzony protokół, w którym zawarte zostały wyniki pomiaru masy pojazdu, jak i nacisków poszczególnych osi pojazdu na drogę. Protokół został podpisany przez kierowcę i przez kontrolujących. O tym, że kierowca zapoznał się z całym protokołem i zawartymi w nim wynikami pomiarów świadczą uwagi, iż towar załadowano bez konsultacji z kierowcą i że pojazd się mieści w dopuszczalnym tonażu. Kierowca nie negował, iż wyniki ważenia są niezgodne z danymi umieszczonymi w protokole, nie zgłosił też żadnych uwag co do miejsca ważenia ani też wagi, którą posługiwali się kontrolujący. Forma sporządzenia protokołu odpowiada wymogom z art. 68 k.p.a. Przepis ten nie przewiduje podpisania przez kontrolujących i kierowcę każdej strony protokołu. Podważanie prze skarżącą w toku postępowania wyników pomiaru nacisków osi pojazdu na drogę zawartych w protokole jest z przyczyn podanych wyżej niezasadne. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów przemawiających za tym, że to, co zostało wpisane do protokołu jest niezgodne z wynikami ważenia. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiarów masy pojazdu i nacisków osi dokonano przenośną wagą do pomiarów dynamicznych o nr [...] i nr miernika [...], posiadającą legalizację Okręgowego Urzędu Miar w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku. Jak wynika ze świadectwa legalizacji ważnego do [...] kwietnia 2004 roku przedmiotowa waga przeznaczona została do wyznaczania obciążenia osi pojazdów samochodowych oraz do wyznaczania masy całkowitej pojazdów samochodowych poprzez sumowanie wyznaczonych obciążeń poszczególnych osi pojazdów. Waga została sprawdzona zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisach metrologicznych o wagach samochodowych do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu wprowadzonych zarządzeniem nr 15 Prezesa GUM z dnia 19 maja 1996 roku (Dz. Urzędu Miar i Probiernictwa Nr 5, poz. 21). Przepisy te w dacie kontroli zachowały ważność, a to na podstawie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku "Prawo o miarach" (Dz.U. z 2001 roku Nr 63, poz. 636 z późn. zm.). Okoliczność, iż w danym przypadku waga posiadała 8% błąd nie została przez skarżącą poparta wiarygodnymi dowodami. Powoływanie się w skardze na stwierdzenie zawarte w pismach dotyczących innej sprawy jest niewystarczające i nie podważa podanych w protokole wyników pomiarów nacisków osi. Miejsce dokonywania pomiarów nie zostało dowolnie wybrane przez kontrolujących. Stanowisko do kontroli pojazdów, jak słusznie podnosiły organy administracji, znajdujące się w miejscowości [...] zostało dopuszczone do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem po dokonaniu wymaganych pomiarów pochylenia terenu, przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2003 roku na zlecenie [...] Rejonu Drogowego [...]. Pomiary przeprowadziła geodeta D. K. posiadająca uprawnienie nr [...], która z dokonanych czynności sporządziła dokument pod nazwą "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Kolejne zarzuty skarżącej również nie zasługują na uwzględnienie. Wykazywane w skardze mankamenty w podaniu podstawy prawnej decyzji organu I instancji jak i organu drugiej instancji nie są na tyle znaczące, aby postawić tezę o naruszeniu art. 107 §1 k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepisy art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8, art. 39 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z § 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 2003r. Nr 32, poz. 262). Z art. 19 ust. 2 pkt 2 cyt. wyżej ustawy o drogach publicznych wynika, że zarządcą drogi wojewódzkiej jest zarząd województwa. Z kolei art. 20 pkt 8 tejże ustawy stanowi, iż do zarządcy drogi należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 tej samej ustawy zabrania się poruszania po drogach pojazdów, których nacisk na pojedynczą oś przekracza 80 kN (8 t), a na oś składową osi wielokrotnej, jeżeli przekracza wartość od 57,5 kN (5,75 t) do 72,5 kN (7,25 t) w zależności od rozstawu osi składowych oraz pojazdów nieodpowiadających parametrom technicznym ustalonym w przepisach określających ich warunki techniczne. Przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów o których mowa w ust. 2 pkt 3 (tj. takich, których masa, naciski osi lub wymiary przekraczają wielkości określone w odrębnych przepisach) bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4 pobiera się kary pieniężne. Kary pieniężne, jak wskazuje art. 13 ustawy o drogach publicznych, nakładane są na korzystającego z dróg publicznych, którym niewątpliwie była skarżąca A. B. prowadząca działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. Kontrola pojazdu, którego była użytkownikiem wykazała przekroczenie nacisku na II oś pojedynczą pojazdu. Zgodnie z §5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003r. Nr 32, poz. 262) nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 80 kN. Za oś pojedynczą zgodnie z § 4 tego rozporządzenia uważa się oś oddaloną od sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m. Skoro stwierdzono w protokole, iż nacisk na II oś pojedynczą wyniósł 121,99 kN to zgodnie z powołanymi wyżej przepisami przekroczenie nacisku wyniosło 41,99 kN. W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo uznały, iż pojazd należący do skarżącej jest pojazdem nienormatywnym i na taki przejazd winno być wydane zezwolenie, a skoro skarżąca nie posiadała takiego zezwolenia, to zasadnym jest nałożenie na nią, jako na korzystającą z drogi, kary pieniężnej stosownie do cyt. wyżej art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych. Wysokość kar pieniężnych została ustalona na podstawie załącznika do ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych – art. 13 ust. 2a (Dz.U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371). W niniejszej sprawie wysokość kary 16.200 złotych wynika z tabeli lp. 4 pkt 1 lit d, e) tegoż załącznika. Wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne w razie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na jezdnię bez względu na przyczyny, które to spowodowały. Przepisy prawa nie przewidują żadnych odstępstw w tym zakresie. W sprawie nie podlega badaniu, czy przewoźnik z winy swej dopuścił do przekroczenia nacisków osi, dlatego też wyjaśnienia skarżącej, iż nie miała wpływu na rozmieszczenie ładunku na pojeździe, nie mogą być uwzględnione. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602) ładunek na pojeździe powinien być tak ułożony i zabezpieczony, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Obowiązek ten spoczywa oczywiście na przewoźniku, który korzysta z drogi publicznej. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącej, podważające podstawę prawną wydanych decyzji należy uznać za chybione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.