II SA 4876/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Adam Lipiński, Protokolant Bartłomiej Naróg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2004 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego oddala skargę Minister Kultury decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9 b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.), odmówił p. A. J. – nauczycielce gry na [...] Zespołu Szkół [...] w C., nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podał, że komisja kwalifikacyjna powołana jego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., po dokonaniu analizy złożonej dokumentacji stwierdziła, że wnioskodawczyni nie spełnia wymagań do uzyskania uprawnień nauczyciela dyplomowanego. Dotyczy to zwłaszcza wymagań dotyczących opracowania i wdrożenia programów na rzecz doskonalenia pracy własnej oraz podwyższenia jakości pracy szkoły, a także umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniami nauczyciela. Zbyt słabo została udokumentowana działalność ściśle związana z zadaniami nauczyciela gry na akordeonie. Dokumentacja wskazuje na niski poziom umiejętności analizowania efektów własnej działalności z punktu widzenia podwyższenia jakości pracy szkoły. Komisja podkreśliła także niewystarczające spełnienie przez wnioskodawczynię wymagań określonych w § 5 ust. 2 pkt 3 a i b oraz pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskania stopnia awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825). Komisja kwalifikacyjna po dokonaniu analizy dokumentacji dostarczonej przez p. A. J. przyznała jej łącznie 29 punktów na 50 możliwych. Jest to wynik niepozwalający na nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego zgodnie z postanowieniami powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. W odwołaniu od tej decyzji A. J. domagała się prawomocnego rozpoznania jej wniosku w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, a w uzasadnieniu podnosiła, że komisja kwalifikacyjna błędnie ustaliła, że nie spełnia ona wymagań uzasadniających przyznanie stopnia nauczyciela dyplomowanego. Minister Kultury ponownie rozpoznając wniosek p. A.J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r., a w uzasadnieniu podał, że nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty podnoszone w odwołaniu, odnoszą się wyłącznie do merytorycznej oceny dokumentacji wnioskodawczyni dokonanej przez członków komisji kwalifikacyjnej, a więc nie podlegają rozpatrzeniu w trybie odwoławczym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. A.J. wniosła o uchylenie powołanych wyżej decyzji Ministra Kultury podnosząc w uzasadnieniu skargi, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem jej wniosku w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Minister Kultury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 powołanej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. A. J. pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną odmowy nadania p. A. J. stopnia nauczyciela dyplomowanego stanowił przepis art. 9 b ust. 1 powołanej ustawy – Karta Nauczyciela. Treść tego przepisu określa przesłanki, które muszą być spełnione łącznie aby organ mógł nadać nauczycielowi stopień nauczyciela dyplomowanego. Jednym z warunków jest uzyskanie przez nauczyciela legitymującego się stopniem nauczyciela mianowanego, akceptacji komisji kwalifikacyjnej. W niniejszej sprawie Minister Kultury wykazał, że ta przesłanka nie została spełniona, bowiem komisja kwalifikacyjna po przeprowadzeniu głosowania przez każdego z jej członków (skali punktowej od 0 do 10 dla każdego członka komisji) stwierdziła, że p. A. J. nie spełnia wymagań uzasadniających przyznanie jej awansu zawodowego nauczyciela na stopień nauczyciela dyplomowanego. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.