II SA 521/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Stanisław Gronowski Sędziowie WSA Grażyna Śliwińska Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi W. D., "D." na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 20 Minister Infrastruktury na podstawie art. 13 ust.l pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 106, poz.677, z późn. zm.) oraz art. 127 & 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2001 r. p. W. D., prowadzącego działalność gospodarczą PN. "D.", z siedzibą w P., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury stwierdzono, że po wielokrotnych zmianach, dokonywanych na wniosek strony ( w tym będących następstwem zagubienia blankietu koncesji), strona dnia [...] maja 1997 r. otrzymała blankiet koncesji o nr [...], którą objęto pojazd o nr rej. [...]. Dnia [...] października 1999 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] - Odział w [...] stwierdzili, że kierowca wykonujący międzynarodowy transport drogowy na rzecz strony pojazdem o w/w nr rej. posługiwał się blankietem koncesji na wykonywanie tego transportu o nr [...], wystawionej na pojazd o nr rej. [...] (której zagubienie zostało zgłoszone). Do kontroli okazano list przewozowy CMR Nr [...], zgodnie z którym przewóz wykonywano na zlecenie B. Sp. z o.o. w W. do Niemiec. Dnia [...] czerwca organ koncesyjny wszczął na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 powołanej wyżej ustawy postępowanie o cofnięcie z urzędu koncesji na wykonywanie międzynarodowego transport drogowego o nr blankietu [...], wydanej na pojazd o nr rej. [...]. W toku postępowania, w dniu [...] kwietnia 2001 r. Urząd Kontroli Skarbowej w [...], Ośrodek Zamiejscowy w [...], poinformował organ koncesyjny, że w wyniku kontroli skarbowej przeprowadzonej u przedsiębiorcy W. D. za rok 1999 oraz za okres [...] stycznia - [...] sierpnia 2001 r. ustalono, że podatnik w 1999 r. wykonywał usługi w transporcie międzynarodowym pojazdami nie posiadającymi ważnych uprawnień koncesyjnych, stosując niewłaściwą preferencyjną stawkę podatku VAT w wysokości 0%. Dnia [...] czerwca 2001 r. na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 powołanej ustawy Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydał decyzję Nr [...] o cofnięciu koncesji, na dowód udzielenia której wydano blankiet o numerze [...], a którą objęto pojazd o nr rej. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 13 ust.l pkt 2 ustawy koncesję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie dotrzymał określonych w niej warunków. Pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w decyzji. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł zarzuty merytoryczne i formalne dotyczące zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wnioskodawca stwierdził, że rażąco sprzeczne ze stanem faktycznym jest twierdzenie jakoby pojazd o nr rej. [...] wykonywał transport międzynarodowy. Definicja takiego transportu, zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy, zakłada bowiem - zdaniem wnioskodawcy - przekroczenie granicy państwowej. Tymczasem wymieniony pojazd nie dokonywał przekroczenia granicy państwa, jedynie kierowca "...podstawił do odprawy celnej na terminal Urzędu Celnego w [...] - znajdujący się na terenie RP - naczepę z towarem." Również dokonanie odprawy celnej nie jest tożsame z opuszczeniem przez ten towar polskiego obszaru celnego, a więc i przekroczeniem granicy państwa. Zdaniem wnioskodawcy strona nie usiłowała przekroczyć granicy państwa, a żądanie celnika, domagającego się przedstawienia koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, było co najmniej przedwczesne. Jednocześnie wnioskodawca podniósł zarzut proceduralny, wskazując na naruszenie w toku postępowania art. 40 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem wnioskodawcy strona bowiem wyraźnie powiadomiła organ o ustanowieniu pełnomocnika i podała jego adres do doręczeń. W tej sytuacji pomijanie pełnomocnika i dostarczanie pism procesowych bezpośrednio stronie powinno uzasadniać wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art.3 pkt 1 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, międzynarodowym transportem drogowym jest przewóz rzeczy, w trakcie którego następuje przekroczenie granicy państwowej. Z definicji tej wynika, że międzynarodowy transport drogowy przy wywozie rozpoczyna się już na terenie kraju, z chwilą zawarcia umowy (wystawienia międzynarodowego listu przewozowego CMR) i załadowania przesyłki na pojazd dokonujący przewozu. Z dokumentu przewozowego CMR nr [...], dotyczącego przedmiotowego przewozu, wynika jednoznacznie, że międzynarodowy transport drogowy wykonywał pojazd o nr rej. [...]. Jeśli zaś przewóz miałby zostać pozbawiony charakteru międzynarodowego transportu drogowego na terenie kraju, niezbędne byłoby wystawienie krajowego listu przewozowego. Minister stwierdził również, że postawione przez celnika żądanie okazania blankietu koncesji w momencie odprawy celnej było w pełni uzasadnione, gdyż zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy organy celne maja obowiązek skontrolowania, czy pojazd jest uprawniony do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zajmując stanowisko w sprawie zarzutu strony co do wadliwości doręczania pism w postępowaniu przez pominięcie jej pełnomocnika Oran stwierdził, iż wzywał tego pełnomocnika do przedstawienia pełnomocnictwa. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, a pisma odbierała strona, a więc należało uznać, że pisma były doręczane prawidłowo. Powyższą ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury zaskarżył W. D., prowadzący działalność gospodarczą pn.."D.", z siedzibą w P., wnosząc ojej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające jej zdaniem wpływ na wynik sprawy. Obie decyzje są więc " niesłuszne i sprzeczne z prawem", gdyż zostały, w głównej mierze, oparte na ustaleniu, iż strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy posługując się koncesją wycofaną z obiegu i ustaleniach w tym zakresie dokonanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej, którego decyzja w tej sprawie, objęta odwołaniem skarżącego, jako nieprawomocna nie mogła być podstawą zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury. Strona raz jeszcze podniosła, że nie wykonywała międzynarodowego transportu drogowego w momencie kontroli przez organ celny, a jedynie "podstawiała naczepę z towarem na terminal Urzędu Celnego, do odprawy." Strona zarzuciła również organowi, który wydał zaskarżoną decyzję, naruszenie zasady równości wobec prawa, jako że identyczną sytuację, w tym samym stanie faktycznym, rozstrzygnięto odmiennie (korzystnie dla strony -decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r.). Zarzut proceduralny skargi dotyczył poruszonej już we wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej kwestii pełnomocnictwa. Według strony poinformowanie organu o ustanowieniu pełnomocnika jest tożsame z przedstawieniem organowi pełnomocnictwa na piśmie. Pełnomocnik nie został wezwany do dokonania żadnej czynności, a pełnomocnictwo powinno być przedstawione dopiero przy dokonaniu pierwszej czynności. W odpowiedzi na skargę, złożonej dnia [...] maja 2001 r., Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w obu zaskarżonych decyzjach. Dotyczy to w szczególności wykładni zawartego w art. 3 pkt 1 ustawy pojęcia "międzynarodowego transportu drogowego". Ponadto Minister odniósł się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej odnośnie podstawy ustaleń faktycznych w sprawie, pominięcia w toku postępowania pełnomocnika strony oraz zarzutu nierównego traktowania. Co do podstawy ustaleń faktycznych w sprawie, to według wyjaśnienia organu podstawowym i najistotniejszym dowodem, na którym oparł się organ rozpoznając sprawę, były materiały nadesłane z granicznego urzędu celnego (notatka, list przewozowy CMR, etc). Dowody te, sporządzone przez właściwe służby kontrolne, dokumentowały w pełni wszystkie istotne okoliczności zdarzenia, uzasadniając treść wydanej decyzji. Ustalenia organu skarbowego, dokonane w wyniku kontroli skarbowej, tylko potwierdziły okoliczności stwierdzone na podstawie w/w dowodów. Natomiast skarżący nie przeprowadził żadnych przeciwdowodów, ograniczając się do polemiki z dokonanymi przez organ ustaleniami. Wyjaśniając sprawę pełnomocnictwa organ powołał się na art.33 § 2 K.p.a., wskazując przy tym na ustawowy wymóg uiszczenia opłaty na dokumencie pełnomocnictwa. Stronę, jak i p. T. W., mającego być pełnomocnikiem, wzywano dwukrotnie bezskutecznie do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa. W konsekwencji, wobec niespełnienia tego wezwania, braku jasności co do zakresu pełnomocnictwa oraz bierności p. W., organ uznał, że nie przyjął on pełnomocnictwa. Potwierdza to fakt, że wszystkie pisma w sprawie strona podpisywała swoim imieniem i nazwiskiem, brała aktywny udział w sprawie składając m.in. wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji, tym samym jej udział w sprawie był zapewniony. Odpowiadając na zarzut nierównego traktowania organ wskazał na fakt, iż powołana przez stronę decyzja, w której zapadło odmienne rozstrzygnięcie, dotyczyła innej sytuacji faktycznej (brak kopii listu przewozowego CMR).Sprawa ta wykracza poza kognicję Sądu. Powtarzając stwierdzenia zawarte w zaskarżonych decyzjach Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę oświadcza, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej należało uznać, że przedstawiony przez stronę (przedsiębiorcę) do kontroli blankiet koncesji (jak ustalono, oryginał) nie dokumentował rzeczywistej treści uprawnienia przysługującego stronie w dniu kontroli, gdyż zgodnie z wcześniejszym wnioskiem strony uprawnienie to obejmowało w rzeczywistości pojazd o nr rej. [...]. Sytuacja taka wyczerpywała hipotezy przepisów art.13 ust.l pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego i tym samym obligowało organ administracji do cofnięcia koncesji. Zgodnie bowiem z powołanymi przepisami koncesję należy cofnąć, jeżeli jej posiadacz nie dotrzymał warunków określonych w koncesji, a ściślej - treści blankietu koncesyjnego. Należy do nich m.in. wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na obszarze, na który została udzielona koncesja, a także wykonywanie przewozu właściwym pojazdem. W dniu [...] października 1999 r. strona, powołując się na udzielone uprawnienie koncesyjne, wykonała przewóz innym pojazdem. Dokonując powyższego czynu strona wykorzystała nieaktualny blankiet koncesji, odzwierciedlający dawną (przed zmianą) treść udzielonego uprawnienia. Oznaczało to złamanie warunków określonych w koncesji. Z ustalonego stanu faktycznego wynika również, że nastąpiło także naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu. Skarżący usiłował dokonać przewozów pojazdem nie objętym koncesją. Naruszenie tego przepisu ustawy oznaczało, że wypełniona została hipoteza powołanego wyżej ar. 13 ust.l pkt 5 ustawy, co obligowało organ do cofnięcia koncesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie przepisów tej ustawy.. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów trzeba stwierdzić, żw zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego proces dowodowy przedstawiony w dwóch zaskarżonych decyzjach: Nr [...] Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2001 r. oraz Nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2001 r., a także w odpowiedzi na skargę, należy uznać za kompletny i zamknięty. Organ administracji wyjaśnił wszystkie wątpliwe kwestie: posiadania stosownej koncesji związanej z pojazdem o odpowiadającym jej numerze rejestracyjnym ([...]), posłużenia się przez kierowcę oryginałem nieważne (zgłoszonej jako zagubiona) koncesji wydanej na inny pojazd( o nr rej. [...]), posiadania listu przewozowego CMR nr [...], a także próby dokonania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym na podstawie nieważnej koncesji. Ustalenia te w/w organy poczyniły na podstawie dokumentów własnych oraz materiałów nadesłanych z granicznego urzędu celnego. Ustalenia organu skarbowego miały w tej sytuacji tylko charakter potwierdzenia okoliczności stwierdzonych na podstawie zebranego niezależnie materiału dowodowego w sprawie. Za prawidłową trzeba także uznać kwalifikację prawną dokonanego przez skarżącego czynu (działania), który mieści się w granicach hipotez art. 13 ust.l pkt 2 i 5 powołanej wyżej ustawy. Przy takiej kwalifikacji organ administracji państwowej był zobowiązany do cofnięcia koncesji, gdyż brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia mu - wobec wagi dokonanych naruszeń -żadnego uznania. Jest oczywiste, że Minister cofnął koncesję ważną, a nie poprzednią, zagubioną i zmienioną, dotyczącą pojazdu, na który opiewała( o nr rej. [...]). Podniesioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestię pełnomocnictwa - w kontekście pełnego udziału strony w postępowaniu - uznano za właściwie wyjaśnioną, nie mającą charakteru istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sam Sąd miał również trudności praktyczne z wyjaśnieniem, jaki charakter miał udział T. W. w przedmiotowej sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.