II SA 797/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2004r. spraw ze skarg T.U. na decyzję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w W. z dnia [...] grudnia 2002r. nr nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2002 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. # SWYROK Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. utrzymał w mocy decyzję nr [...]. Komendanta [...] Szpitala Wojskowego z Przychodnią SPS ZOZ w G. z dnia [...] listopada 2002r., którą to decyzją – wydaną na podstawie art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002r. nr 76, poz. 693), § 3 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie nagrod rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 65, poz. 770 z późn. zm.) oraz § 5 pkt rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2000r. nr 62, poz. 729 i z 2001r. nr 30, poz. 347) – odmówiono st. sierż. T.U. przyznania nagrody rocznej za 2002 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że zgodnie art. 4 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy, nagroda roczna ma charakter fakultatywny, albowiem przepis mówi, że żołnierzom mogą być przyznawane nagrody roczne i zapomogi. Samodzielna Przychodnia ZOZ prowadzi gospodarkę finansową na zasadzie samodzielnego podmiotu prawnego, a zatem tworzenie funduszu na nagrody należy do Komendanta SP ZOZ, który podejmuje decyzję w tym zakresie. Komendant [...] Szpitala Wojskowego z Przychodnią SPZ ZOZ w G. takiej nagrody nie zaplanował w planie finansowym na rok 2002. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego żołnierz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując na niewłaściwą interpretację przepisów prawa, to jest uznania, że podstawę prawną przyznania nagrody rocznej stanowi § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 2001 r. w sprawie zasad tworzenia i wysokości funduszów na nagrody roczne i zapomogi dla żołnierzy (Dz. U. Nr 28, poz. 314), a nie § 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Pełnomocnika MON fundusz nagród tworzy się obligatoryjnie w jednostkach organizacyjnych w ramach budżetu MON, samodzielne zaś publiczne zakłady opieki zdrowotnej nie są zaopatrywane przez budżet MON, a zatem nie dotyczy ich obowiązek tworzenia funduszu nagród. W przypadku tych zakładów tworzenie funduszu nagród jest fakultatywne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z zupełnie innych powodów, aniżeli tych, które zostały w niej zawarte. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie bowiem od doniosłości zarzutów skarżącego, jak również bez względu na argumenty przedstawione przez organ, przede wszystkim rozważenia wymaga kwestia, czy Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej był organem właściwym do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przepisy prawne dotyczące właściwości zawarte są w regulacjach o charakterze materialnoprawnym. Jakkolwiek Minister Obrony Narodowej pozostaje organem nadzorczym właściwym w sprawach żołnierzy zawodowych, to jednak na gruncie niniejszej sprawy koniecznym staje się ustalenie, czy Pełnomocnik wydając zaskarżoną decyzję działał w granicach upoważnienia Ministra. W dacie wydania zaskarżonych decyzji z dnia [...] października 2002r. obowiązywała decyzja nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2002r. w sprawie powierzenia Szefowi Zarządu Wojskowej Służby Zdrowia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego funkcji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej (Dz. Urz. MON z 2002r. Nr 7, poz. 69), w świetle której Pełnomocnik ten nie został upoważniony do wydawania, w imieniu Ministra Obrony Narodowej, decyzji administracyjnych. Właściwość Pełnomocnika do podejmowania decyzji administracyjnych nie wynika również z innych przepisów mogących mieć w sprawie zastosowanie, a mianowicie ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 693). Dopiero decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...]z dnia [...] lutego 2003 r., a więc już po wydaniu zaskarżonych decyzji, Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej został upoważniony do wydawania decyzji i to w niektórych tylko sprawach. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. oraz w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji. W oparciu o art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał ich wykonanie w całości.