II SA 869/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spraw.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej z dnia [...]grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Szpitala Wojewódzkiego z Przychodnią SP ZOZ w G. z dnia [...] listopada 2002 r., którą to decyzją- wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693), § 3 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 65, poz. 770 ze zm.), § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 2001 r. w sprawie zasad tworzenia i wysokości funduszów na nagrody i zapomogi dla żołnierzy (Dz. U. z 2001 r. Nr 28, poz. 314) oraz § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 62, poz. 729 ze zm.) nie przyznano p. G.G. nagrody rocznej za 2002 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż skoro Komendant [...] Szpitala Wojewódzkiego z Przychodnią SP ZOZ w G. nie zaplanował wypłaty nagrody rocznej za 2002 r. w planie finansowym Szpitala za 2002 r., to należność ta p. G.G. nie przysługuje. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. G.G. do Naczelnego Sądu administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędną interpretację przepisów prawa, to jest uznanie, że podstawą prawną przyznania nagrody rocznej za 2002 r. stanowi § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 2001 r. w sprawie zasad tworzenia i wysokości funduszów na nagrody roczne i zapomogi dla żołnierzy (Dz. U. Nr 28, poz. 314), a nie § 5 pkt 1 tego rozporządzenia, który zdaniem skarżącego ma w sprawie zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy nagroda roczna stanowi jeden ze składników uposażenia żołnierza zawodowego (jest to jeden z tzw. dodatków). Ponieważ ustawa nie precyzuje warunków, które należy spełnić, aby ją otrzymać stosuje się przepisy rozporządzenia MON z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 770), które w § 3 i § 4 stanowi, że nagrodę roczną przyznaje się (a nie można przyznać) żołnierzowi spełniającemu określone kryteria. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że świadczenie to ma charakter fakultatywny. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wskazuje w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości organu powodującym jej nieważność. W dniu wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. obowiązywała decyzja [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie powierzenia Szefowi Zarządu Wojskowej Służby Zdrowia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego funkcji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej (Dz. U. MON z 17 maja 2001 r.), w świetle której Pełnomocnik ten nie był upoważniony do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji administracyjnych. Dopiero decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] lutego 2003 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji (por. pkt 4 i pkt 7 decyzji nr [...]) Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej został upoważniony do wydawania takich decyzji w niektórych sprawach. Zauważyć należy, iż właściwość tego Pełnomocnika do podejmowania decyzji administracyjnych nie wynika także z innych przepisów mających zastosowanie w tej sprawie, a mianowicie ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693). Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, iż Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej do Spraw Resortowej Opieki Zdrowotnej nie był organem upoważnionym do wydania takiej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 119 pkt 1, 120, 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.