II SA 878/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia (spr.) WSA Protokolant: Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K. G. na Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie mocy wyjściowej nadajnika radiowego amatorskiego oddala skargę W dniu [...] listopada 1999 r. Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna wydała p. K. A. zezwolenie nr [...] na zakładanie i używanie amatorskiej stacji radiokomunikacyjnej. W dniu [...] maja 2001 r. p. K. G., sąsiadka radioamatora, skierowała do [...] Oddziału Okręgowego Urzędu Regulacji Telekomunikacji zgłoszenie zakłóceń, występujących w odbiornikach radiowych i telewizyjnych, powstałych na skutek używania przez zainteresowanego stacji radioamatorskiej. W wyniku powyższego zgłoszenia dokonano kontroli u zgłaszającego zakłócenia. Ponadto w dniu [...] maja 2001 r. przeprowadzono kontrolę urządzenia radiokomunikacyjnego używanego przez zainteresowanego. W dniu [...] czerwca 2001 r. dokonano pomiarów przedmiotowego urządzenia w siedzibie [...] Oddziału Okręgowego ( protokół z kontroli nr [...]), w wyniku których stwierdzono, że parametry emisji są zgodne z warunkami pozwolenia i obowiązującymi wymaganiami technicznymi. W trakcie kontroli z dnia [...] czerwca 2001 r. (protokół kontroli nr [...]) ustalono natomiast, że odbiornik telewizyjny marki [...], będący w posiadaniu p. K. G. nie spełnia obowiązujących wymagań technicznych dotyczących odporności na zakłócenia ( norma PN-EN 55020). Na skutek kolejnego zgłoszenia zakłóceń przez skarżącą w dniu [...] października 2001 r. dokonano badań i pomiarów odbiorników: [...], [...] oraz [...], które również wykazały, że powyższe odbiorniki nie spełniają wymagań technicznych dotyczących odporności na zakłócenia ( protokół kontroli nr [...]). W dniu [...] grudnia 2001 r. przeprowadzono kolejną kontrolę stacji radioamatorskiej i odbiorników [...] i [...]. W dniu [...] lutego skierowano do p. K. A. wezwanie do ograniczenia generowanej przez stację radioamatorską energii elektromagnetycznej do poziomu, który nie będzie zakłócał pracy urządzeń odbiorczych znajdujących się w lokalu nr [...] przy ul [...] w K. W dniu [...] sierpnia 2002 r. dokonano sprawdzenia pracy radioamatorskiej i jej oddziaływania na urządzenia odbiorcze używane przez skarżącą ( protokół kontroli nr [...]). W dniu [...] września 2002 r. została wydana przez Prezesa Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzja Nr [...] (znak: [...]), zmieniająca na podstawie art. 21 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.-Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.) pozwolenie radiowe nr [...] w ten sposób, że moc wyjściowa nadajnika została ograniczona do 10 W z lokalizacji i instalacji antenowej przy ul. [...] w K. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez zainteresowanego, Prezes URTiP decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. , Nr [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2002 r. Prezes URTiP stwierdził bowiem, że parametry emisji stacji radioamatorskiej nie przekraczają dopuszczalnych norm, natomiast odbiorniki używane przez p. K. G. reagują na natężenie pola stacji radiokomunikacyjnej o wartości poniżej wymaganego progu odporności. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła p. K. G. wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie decyzji I instancji z dnia [...] września 2002 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja narusza prawa skarżącej i jej rodziny. W szczególności stwierdzono, że zaskarżoną decyzją prawa radioamatora chronione są w sposób szczególny, natomiast z żadnych przepisów nie wynika, jakimi kryteriami należy się kierować przy zakupie odbiornika telewizyjnego, by móc korzystać z jego walorów użytkowych w bezpośrednim sąsiedztwie amatorskiego nadajnika radiowego, generującego fale elektromagnetyczne zakłócające pracę zarówno tych odbiorników, jak i telefonów, będącego wyłącznie hobby zainteresowanego, znacznie mniej powszechnym niż posiadani odbiornika telewizyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że w jego ocenie uchylenie decyzji Nr [...] (znak: [...]) było zasadne. Nie ma bowiem podstaw do ograniczania uprawnień przyznanych zainteresowanemu pozwoleniem nr [...] w sytuacji, w której działał on zgodnie z jego warunkami. Przyczyna zakłóceń wywoływanych w odbiornikach radiowych i telewizyjnych był natomiast brak ich odporności na zakłócenia elektromagnetyczne, gdyż nie spełniały one wymogów określonych w Polskiej Normie PN-EN 55020. W wyniku dokonanych pomiarów amatorskiego urządzenia nadawczo-odbiorczego w celu sprawdzenia możliwości powodowania zakłóceń interferencyjnych stwierdzono, że parametry emisji są zgodne z warunkami pozwolenia i obowiązującymi wymaganiami technicznymi dla amatorskich urządzeń nadawczych. Pomiary będących w posiadaniu p. K. G. odbiorników na oddziaływanie pól elektromagnetycznych wielkiej częstotliwości, generowanych podczas pracy stacji radioamatorskie wykazały, iż zmierzony przy odbiornikach poziom natężenia pola sygnałów stacji nie przekraczał wartości wymaganej odporności na zewnętrzną energię elektromagnetyczną określonej w normie PN-EN 55020 "Kompatybilność elektromagnetyczna. Odporność elektromagnetyczna odbiorników i urządzeń dodatkowych", tj. [...], co świadczyć może o tym, że parametry emisji są zgodne z warunkami pozwolenia i obowiązującymi wymaganiami technicznymi dla amatorskich urządzeń nadawczych Podczas przeprowadzania kontroli stwierdzono, że nawet przy minimalnej mocy stacji [...] (10 W) występują przesłuchy fonii pochodzące z sygnału modulującego stacji radioamatorskiej. Ponadto zauważyć należy, że w odbiorniku kontrolnym nie obserwowano podatności na pole elektromagnetyczne stacji amatorskiej; nie odnotowano też żadnych zakłóceń nawet, gdy stacja pracowała z mocą 100 W, tj. mocą maksymalną, jaką może uzyskać. Z tego powodu należało, w opinii Prezesa URTiP, decyzję z dnia [...] września 2002 r., Nr [...], uchylić i skargę oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów trzeba stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywane sprawie konflikt interesów zaznaczył się szczególnie dobitnie z racji skali (dom jednorodzinny), charakteru urządzenia zakłócającego, spełniającego wymogi określone w przepisach (stacja radioamatorska, która stanowi hobby zainteresowanego) oraz rodzaju urządzeń, których praca jest zakłócana, a które nie spełniają wymagań określonych w odpowiednich normach (odbiorniki radiowe i telewizyjne używane powszechnie i codziennie), czy wreszcie – sytuacji ekonomicznej skarżącej. Dokonane w sprawie ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz podstaw prawnych rozstrzygnięcia nie budzą, w opinii Sądu, wątpliwości. Zarówno radiostacja amatorska p. K. A., jak i odbiorniki radiowe i telewizyjne skarżącej, zostały poddane wielokrotnym badaniom. Z badań tych jednoznacznie wynika, że parametry emisji przedmiotowej radiostacji amatorskiej są zgodne z warunkami pozwolenia i obowiązującymi wymaganiami technicznymi dla amatorskich urządzeń nadawczych, zaś odbiorniki radiowe i telewizyjne skarżącej nie spełniają wymagań dotyczących odporności na zewnętrzną energię elektromagnetyczną, określonych w normie PN-EN 55020 "Kompatybilność elektromagnetyczna. Odporność elektromagnetyczna odbiorników i urządzeń dodatkowych". W odbiorniku kontrolnym nie zaobserwowano podatności na pole elektromagnetyczne stacji amatorskiej; nie odnotowano też żadnych zakłóceń nawet, gdy stacja pracowała z mocą 100 W, tj. mocą maksymalną, jaką może uzyskać. Zgodnie z art. 111 ust 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.-Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.) do postępowań przed Prezesem URT stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – z wyjątkiem określonych w dalszych ustępach tego artykułu postępowań o charakterze gospodarczym. Rozpatrywana sprawa nie miała takiego charakteru, a więc słusznie została rozpatrzona w trybie określonym w K.p.a. Zgodnie z art. 121 ust 1 ustawy-Prawo telekomunikacyjne w przypadku stwierdzenia, że aparatura wytwarzająca pole elektromagnetyczne powoduje zakłócenie pracy innej aparatury, spełniającej wymagania dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej, Prezes URT może w decyzji nakazać m.in. zmianę sposobu używania aparatury (pkt 2). Wstępnym warunkiem zastosowania środków przewidzianych w ust. 1 tego przepisu jest więc spełnianie wymogów kompatybilności elektromagnetycznej przez aparaturę, której praca jest zakłócana. W postępowaniu dowodowym należy ustalić, czy urządzenie, którego praca jest zakłócana, wykazuje przewidzianą odpowiednimi przepisami odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Brak wymaganej odporności oznacza, iż dane urządzenie nie spełnia wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. Zgodnie z definicją ustawową, kompatybilność elektromagnetyczna jest cechą, która obejmuje nie tylko poziom wywoływanych zakłóceń elektromagnetycznych lecz także określony poziom odporności na takie zakłócenia. Stwierdzenie braku kompatybilności w zakresie odporności na dopuszczalne zakłócenia występujące w środowisku elektromagnetycznym uniemożliwia zastosowanie środków przewidzianych w art. 121 ustawy, a więc również i nakazanie zmiany sposobu używania aparatury, która odpowiada odpowiednim wymogom. Dysponent aparatury nie spełniającej wymogów kompatybilności musi znosić zakłócenia generowane przez urządzenia, które odpowiadają obowiązującym wymogom.(Tak St. Piątek, w "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz", Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2001, str.805-806). Parametry emisji urządzenia radiotelekomunikacyjnego K. A. były zgodne z warunkami pozwolenia i obowiązującymi wymaganiami technicznymi dla amatorskich urządzeń nadawczych, natomiast odporność elektromagnetyczna odbiorników radiowych i telewizyjnych skarżącej nie odpowiadała wymogom obowiązujących norm. Tak więc skarżąca musi znosić zakłócenia generowane przez stację radioamatorską K. A., odpowiadająca odpowiednim wymogom. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art.151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.