II SA 984/03

WYROKW W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr) Sędziowie NSA Zdzisław Romanowski As.WSA Izabela Głowacka-KJimas Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu oddala skargę 6 IISA 984/03 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 roku [...] Urząd Patentowy RP Izba Odwoławcza, na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej /Dz.U.Nr 49 z 2001 r. poz.508/, po rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2002 roku odmawiającej zarejestrowania słownego znaku towarowego M. o nr [...] z powodu nieuiszczenia opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochronny, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy /odwołania/. Decyzja odmawiająca zarejestrowania znaku towarowego została doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego – D. L. w dniu 18 stycznia 2002 roku, natomiast wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został złożony 25 stycznia 2002 roku a więc po upływie terminu. Doręczenie decyzji wykazało postępowanie reklamacyjne. W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. Sp. z o.o. wnosiło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie postępowania odwoławczego w sprawie rejestracji przedmiotowego znaku towarowego. Zarzuciło w niej błędne przyjęcie, iż przesyłka została doręczona skarżącemu 18 stycznia 2002 roku podczas gdy faktycznie doręczenie miało miejsce 25 stycznia 2002 roku. Skarżący zakwestionował także skuteczność doręczenia przesyłki będącej wynikiem postępowania reklamacyjnego a na rozprawie w dniu 14 czerwca także niewłaściwość poczty do jej przeprowadzania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W dniu 1 stycznia weszły w życie trzy ustawy: 1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr 153, poz. 1269/, 2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, 3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/. Zgodnie z art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. Zgodnie z art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności nietrafny jest zarzut niewłaściwości poczty do rozpatrywania przez nią reklamacji i w konsekwencji przyjęcia przez nadawcę jako daty doręczenia daty wynikającej z ustaleń postępowania reklamacyjnego. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywało rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 roku w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym /Dz.U.96.40.173 z póz./ wydane na podstawie art. 60 i 71 ust.5 ustawy z dnia 23 listopada 1990 roku o łączności. Rozdział 10 rozporządzenia dotyczył postępowania reklamacyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego poczta była organem właściwym do rozpoznania reklamacji. Niespornym jest przecież, że to poczta świadczyła usługę. Zgodnie z § 64 rozporządzenia reklamacją jest zgłoszenie roszczenia przewidziane w ustawie o łączności lub przepisach wydanych w jej wykonaniu z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania przez podmiot usługi pocztowej o charakterze powszechnym. § 66 wskazuje sytuacje, których może dotyczyć reklamacja. Jednakże nie jest to wyliczenie enumeratywne. Sformułowanie "w szczególności" oznacza, że katalog przypadków reklamacji może być szerszy. Dotyczy to z pewnością takiej sytuacji kiedy nie wraca zwrotne poświadczenie odbioru doręczenia przesyłki pocztowej i nie wraca także przesyłka z adnotacją o przyczynie niedoręczenia. Jest to przecież nienależyte wykonanie usługi. W takiej sytuacji nadawca ma prawo wniesienia reklamacji w każdej jednostce organizacyjnej podmiotu a rozpatruje ją, zgodnie z § 67 rozporządzenia, jednostka organizacyjna podmiotu, bezpośrednio nadzorująca placówkę nadawczą, w której została przyjęta do doręczenia reklamowana przesyłka. W świetle powyższych rozważań zarzut niewłaściwości poczty do rozpoznania reklamacji jest niezasadny. Z postępowania reklamacyjnego wynika, że przesyłka została doręczone skarżącej 18 stycznia 2000 roku. Tym samym nadawca /Urząd Patentowy RP/ miał prawo przyjąć, iż dzień 18 stycznia 2002 roku jest dniem odebrania przesyłki przez odbiorcę /pełnomocnika skarżącej spółki/. D. L.-pełnomocnik skarżącej spółki zakwestionowała fakt, że zawartość reklamowanej przesyłki obejmowała także decyzję z dnia [...] stycznia 2002 roku Nie budzą zastrzeżeń ustalenia Urzędu Patentowego, iż doręczona w dniu 18 stycznia 2002 roku, przesyłka zawierała także decyzję z dnia [...] stycznia 2002 roku. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Do akt dołączona została pocztowa książka nadawcza. Wynika z niej, że zawartość przesyłki nr [...] obejmowała trzy decyzje w tym i tę przedmiotową. Poza tym na kopercie zaznaczone są numery decyzji zamieszczone w przesyłce. Skoro przesyłka nie zawierała przedmiotowej decyzji to skarżącemu łatwo byłoby ten fakt wykazać. Skarżący nie dołączył koperty. Tym samym twierdzenia skarżącego są gołosłowne. Organ natomiast skutecznie wykazał doręczenie spornej przesyłki. Nie może stanowić dowodu decyzja wydana w innej sprawie albowiem nie była przedmiotem oceny sądu. Nie jest znany stan faktyczny na podstawie którego została wydana. W sprawie niniejszej wyjaśnione zostały przez organ wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak wyroku.