II SA/Wa 1000/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji (zwany dalej także: organem odwoławczym) zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwana dalej: K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez R. T. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym), odwołania od decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], w przedmiocie: 1) odmowy przyznania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby w okresie od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] czerwca 2019 r.; 2) odmowy wypłaty rekompensaty pieniężnej w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby w okresie od dnia [...] lipca 2019 r. do dnia [...] listopada 2021 r., ponad wymiar 40 nadgodzin; 3) odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy ponad wymiar 23 dni. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskami z dnia: [...] sierpnia 2020 r., [...] sierpnia 2020 r., [...] grudnia 2020 r., [...] lutego 2021 r., [...] listopada 2021 r., [...] grudnia 2021 r., [...] stycznia 2022 r., [...] maja 2022 r., [...] lipca 2022 r., [...] stycznia 2023 r., [...] czerwca 2023 r., [...] lipca 2023 r. oraz [...] lipca 2023 r. R. T. zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji m. in. o: "zwrot 3 dni z mojego urlopu wypoczynkowego, które zostały poświęcone na realizację spraw służbowych lub związanych ze służbą", a także kosztów związanych z przerwanym urlopem wypoczynkowym, "zwrot 31 dni, które w trakcie urlopu wypoczynkowego wykorzystywałem na wykonywanie czynności służbowych, a także w zakresie nie udzielenia 2 dni opieki (...), o "dodatkowy zwrot 2 dni, do nadgodzin (16 godzin)", "zwrot wszystkich dni urlopu wypoczynkowego, które w tym okresie zostały narzucone stosownymi pisemnymi poleceniami służbowymi". Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, odmówił przyznania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za czas wolny od służby ponad wymiar 23 dni urlopu wypoczynkowego i 40 nadgodzin (które zostały wypłacone zgodnie z zestawieniem należności pieniężnych funkcjonariusza, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji). W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] odmówił skarżącemu przyznania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby w okresie od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] czerwca 2019 r., wypłaty rekompensaty pieniężnej w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby w okresie od dnia [...] lipca 2019 r. do dnia [...] listopada 2021 r., ponad wymiar 40 nadgodzin oraz wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy ponad wymiar 23 dni. Przesyłka pocztowa zawierająca wymienioną wyżej decyzję została przesłana skarżącemu za pośrednictwem operatora wyznaczonego - Poczty Polskiej S.A. (data nadania: [...] listopada 2024 r.). Z treści Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru (wygenerowanego z sytemu Poczty Polskiej S.A.), dotyczącego tej przesyłki o numerze [...] wynika, że została ona awizowana po raz pierwszy w dniu [...] listopada 2024 r. oraz ponownie awizowana w dniu [...] grudnia 2024 r. Przedmiotowa przesyłka została wydana skarżącemu w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2024 r. W dniu [...] grudnia 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że poczynione w postępowaniu administracyjnym ustalenia organu pierwszej instancji są nierzetelne i błędne, w związku z czym nie stanowią prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, że w toku postępowania odwoławczego wystąpił do Poczty Polskiej S.A. (Filii Urzędu Pocztowego [...]), o wyjaśnienie kwestii doręczenia przesyłki o numerze [...], zawierającej zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska S.A w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. podała, że przedmiotowa przesyłka została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] listopada 2024 r. Pierwsze awizo przesyłki zostało wystawione przez listonosza w dniu [...] listopada 2024 r., przy czym z adnotacji tego listonosza, wprowadzonej do systemu informatycznego wynika, że adresat był nieobecny. Awizo zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, z informacją o odbiorze przesyłki w Filii Urzędu Pocztowego [...], przy ul. [...] w [...]. Ponowne awizo tej przesyłki wystawione zostało przez listonosza w dniu [...] grudnia 2024 r. i pozostawione tego samego dnia w oddawczej skrzynce adresata. Przesyłka została odebrana przez jej adresata w dniu [...] grudnia 2024 r., w Filii Urzędu Pocztowego [...]. Jednocześnie Poczta Polska S.A. wyjaśniła, że zgodnie z wewnętrznymi obowiązującymi przepisami, pozostawione w oddawczej skrzynce adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, powinno zawierać ostateczny termin jej odbioru, liczony od daty wystawienia pierwszego awiza. Odnosząc się natomiast do kwestii wydania przedmiotowej przesyłki, po 14 dniach przechowywania jej w placówce pocztowej Poczta Polska S.A. podała, że jak wynika z wyjaśnień pracownika Fili Urzędu Pocztowego [...] (odpowiedzialnego za wydanie przesyłki), w dniu [...] grudnia 2024 r., przedmiotowa przesyłka była przygotowana do zwrotu do nadawcy. W momencie, w którym adresat zgłosił się po jej odbiór, przesyłka znajdowała się jeszcze w placówce pocztowej i została wydana adresatowi na jego prośbę. W związku z powyższym organ odwoławczy podniósł, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Rozpatrzenie przez organ odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi natomiast rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ustalenie daty doręczenia skarżącemu decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], jest zatem kluczowe, bowiem w wyniku prawidłowego doręczenia decyzja wchodzi ona do obrotu prawnego i od daty doręczenia należy liczyć bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy przywołał treść regulacji zawartych w art. 42, art. 43 oraz art. 44 K.p.a. zaznaczając, że przewidziana w art. 44 K.p.a. zastępcza forma doręczenia pism (decyzji, postanowień) rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi. W sytuacji zatem spełnienia się przesłanek wymienionych w tym przepisie, gdy zawiadomiony we właściwy sposób adresat pisma nie dokona jego odbioru z placówki pocztowej, w wyznaczonym w przepisach prawa terminie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma, a samo pismo procesowe pozostawia się w aktach sprawy. W takim przypadku za datę doręczenia pisma uważa się dzień, w którym upłynął 14-dniowy termin do jego odbioru. Organ odwoławczy podniósł w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] została prawidłowo awizowana po raz pierwszy w dniu [...] listopada 2024 r. oraz ponownie awizowana w dniu [...] grudnia 2024 r. (Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru oraz pismo Poczty Polskiej S.A. z [...] lutego 2025 r.). Z dniem [...] grudnia 2024 r. upłynął zatem czternastodniowy termin na odbiór tej przesyłki, liczony od daty pierwszego zawiadomienia. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję winna zatem zostać zwrócona do nadawcy, a decyzja - powinna zostać pozostawiona w aktach sprawy. Ostatecznie jednak wskazana przesyłka nie została zwrócona do nadawcy, bowiem w dniu [...] grudnia 2024 r. została wydana, przez pracownika placówki pocztowej skarżącemu. Skutek doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] nastąpił jednak w dniu [...] grudnia 2024 r. (był to ostatni dzień, w którym strona mogła podjąć przesyłkę z urzędu pocztowego), bowiem z tym dniem upłynął 14-dniowy okres przechowywania pisma w placówce pocztowej, liczony od daty pierwszego zawiadomienia, które miało miejsce w dniu [...] listopada 2024 r. Od dnia następującego po dniu domniemania doręczenia przesyłki, rozpoczął zatem bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który to termin zakończył się w dniu [...] grudnia 2024 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało natomiast nadane w dniu [...] grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 14- dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] upłynął wraz z końcem dnia [...] grudnia 2024 r. (przy czym nie był to dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub sobota). W ocenie organu odwoławczego okoliczność wydania skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], po upływie 14-dniowego terminu określonego w przepisie art. 44 § 1 K.p.a. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu, bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. Zaznaczył przy tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), zatem błędne wydanie przesyłki przez operatora pocztowego, po terminie określonym w art. 44 § 1 K.p.a., nie wyklucza możliwości zastosowania art. 44 § 4 K.p.a. To, że doszło do wydania przesyłki po terminie zakreślonym przepisami prawa nie wpływa na skutek prawny (doręczenie), który wystąpił w okolicznościach sprawy przed tym wydaniem. Tym samym wydanie skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] należy potraktować wyłącznie jako "doręczenie" o charakterze informacyjnym, nie wywołujące skutków w sferze procesowej. Czynność doręczenia jest bowiem jednokrotna. W sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze przekazanie decyzji organu pierwszej instancji stronie, nie powoduje ponownego otwarcia dla niej terminu do wniesienia odwołania. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że pracownik operatora publicznego - Poczty Polskiej S.A., wydał adresatowi przesyłkę po upływie owego 14-dniowego terminu. Przedstawiony powyżej stan faktyczny uniemożliwia zatem Komendantowi Głównemu Policji merytoryczne rozpatrzenie odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], bowiem zostało ono złożone z uchybieniem terminu, o którego przywrócenie skarżący nie wnosił. Organ wyjaśnił jednocześnie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych brak wniosku o przywrócenie terminu w piśmie wniesionym z uchybieniem terminu dopełniającym spóźnionej czynności nie jest brakiem formalnym i nie wymaga wezwania przez organ strony do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 K.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...], skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. T. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 6 K.p.a. poprzez uznanie, że zachodzi domniemanie doręczenia decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] z dniem [...] grudnia 2024 r., podczas gdy decyzja została faktycznie odebrana w dniu [...] grudnia 2024 r.; 2. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez m. in. brak wyjaśnienia przez organ odwoławczy wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że dnia [...] grudnia 2024 r. miało miejsce zastępcze doręczenie, podczas gdy brak jest bezpośrednich dowodów na takie doręczenie, w postaci chociażby zwrotu decyzji z kopertą i ewentualnym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na których wskazane byłyby wszystkie wymagane przepisami art. 44 K.p.a. informacje; 3. pozbawienie skarżącego możliwości obrony jego praw, poprzez brak zapoznania z materiałami postępowania odwoławczego, w tym brak możliwości weryfikacji przesłanek określonych w art. 44 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przesyłkę zawierającą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2024 r. odebrał z urzędu pocztowego w dniu [...] grudnia 2024 r. W wyniku tego doręczenia, termin do wniesienia odwołania upływał dnia [...] grudnia 2024 r., w tym też dniu – zachowując ustawowy 14-dniowy termin - nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą odwołanie od opisanej wyżej decyzji. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem organu odwoławczego, że wobec zastępczego doręczenia decyzji w dniu [...] grudnia 2024 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] grudnia 2024 r. W ocenie skarżącego, zastępcze doręczenie następuje tylko wówczas, gdy przesyłka nie zostaje odebrana osobiście, przez pełnomocnika czy inną uprawnioną osobę - czyli w sytuacji, gdy wcale nie zostaje odebrana (gdy nie uzyskano potwierdzenia odbioru przesyłki z podpisem odbierającego i oznaczeniem daty odbioru). Bezsprzecznym dowodem doręczenia przesyłki pocztowej jest natomiast podpis z datą. Aktualnie czynność ta realizowana jest poprzez złożenie podpisu na tablecie (Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru - EPO) lub też na papierowym potwierdzeniu odbioru (zwrotne potwierdzenie odbioru - ZPO). Papierowe potwierdzenie odbioru przesyłki jest zwracane do nadawcy, więc wprost potwierdza doręczenie (wydanie) przesyłki. Natomiast w systemie Poczty Polskiej zapisane jest EPO, skąd informacja o odbiorze przesyłki rejestrowanej (listu poleconego) jest udostępniania praktycznie od ręki. Istotne jest, że EPO, czy ZPO nie zawierają wszystkich istotnych informacji, które wskazane są w art. 44 K.p.a. (np. dokładne miejsce pozostawienia awiza przez listonosza). Stąd takie dokumenty, nie są i nie mogą być dowodami na zastępcze doręczenie - mogą być pomocne, lecz wprost nie stanowią takich dowodów. Zdaniem skarżącego fikcja doręczenia zastępczego nie może wystąpić w sytuacji, gdy nastąpił odbiór przesyłki. Odbiór przesyłki potwierdzony złożeniem podpisu i wskazaniem daty, jest skutecznym doręczeniem i wywiera skutki prawne właśnie od daty doręczenia. Zarzucił, że stanowisko organu odwoławczego sprowadza się do kwestionowania urzędowych dowodów (EPO, ZPO) potwierdzających doręczenie przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] listopada 2024 r. Wyjaśnił, że wobec odbioru przez niego przesyłki, w sprawie nie występuje opisana w art. 44 § 4 K.p.a. sytuacja – pozostawienia pisma (przesyłki) w aktach sprawy. Stwierdził, że aby mówić o doręczeniu zastępczym muszą wystąpić łącznie dwa warunki – nieodebranie przesyłki przez adresata oraz pozostawienie jej w aktach sprawy. Ponadto do oceny, że nastąpiło doręczenie zastępcze niezbędne jest prawidłowe opisanie koperty zawierającej przesyłkę – wskazanie dat pierwszego i drugiego awizo, czego w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wykazał. Nie wykazał też, że doszło do próby doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, czy dozorcy domu. Stwierdził ponadto, że przyjęcie fikcji doręczenia z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki, co ma wywierać skutek prawny, bez wymaganych dodatkowych dowodów narzucanych przez K.p.a. (braku nieodebranego pisma w aktach sprawy), a przy istniejącym dowodzie odbioru przesyłki (EPO lub ZPO) z podpisem i datą, nie może być uznane za prawidłowe. Skoro w dniu [...] grudnia 2024 r. odebrał przesyłkę zawierającą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2024 r., czego dowodem jest złożony przez niego tego dnia własnoręczny podpis w EPO, to doręczenie stronie przesyłki zostało zrealizowane. W aktach brak jest natomiast nieodebranej przesyłki z tą decyzją, gdyż nie została zwrócona. Organ odwoławczy nie posiada więc dowodów, by wykazać fikcję doręczenia. Stwierdził również, że organ odwoławczy nie zapewnił mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co narusza większość zasad postępowania administracyjnego, gwarantujących jego prawidłowe prowadzenie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ zaznaczył przy tym, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane na etapie tzw. wstępnej kontroli formalnej wniesionego odwołania, która poprzedza merytoryczne postępowanie odwoławcze. W przedmiotowej sytuacji postępowanie odwoławcze nie było więc prowadzone, a zatem organ nie mógł naruszyć i nie naruszył przepisów postępowania ze sfery gromadzenia i oceny dowodów oraz przepisów gwarantujących stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, które będą służyły do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r. podtrzymał w całości skargę wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z załączników do tego pisma na okoliczność nieprawidłowości jakie miały miejsce przy doręczaniu innych kierowanych do niego przesyłek. Ponownie podkreślił, że o doręczeniu zastępczym można mówić tylko w przypadku spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 44 K.p.a. W niniejsze sprawie nie można natomiast stwierdzić, że te wszystkie warunki zostały spełnione. Mogło bowiem dojść do pomyłek za równo ze strony organu, jak i ze strony operatora pocztowego. Organ nie dysponuje zatem żadnym faktycznym dowodem, na którym może opierać przyjętą fikcję doręczenia. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] października 2025 r. skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie 696,90 zł z tytułu poniesionych kosztów przejazdu do Sądu w dniu [...] października 2025 r. w celu zapoznania się z aktami sprawy i wykonania fotokopii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji wydane zostało na podstawie art. 134 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie natomiast do treści art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W sprawie niniejszej organ uznał za skuteczne doręczenie skarżącemu w dniu [...] grudnia 2024 r. decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 44 K.p.a. Przepis art. 44 § 1 K.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4). Z ustaleń organu odwoławczego, dokonanych w oparciu o Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru (wygenerowane z sytemu Poczty Polskiej S.A.) wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została nadana [...] listopada 2024 r., następnie została awizowana po raz pierwszy w dniu [...] listopada 2024 r. oraz ponownie awizowana w dniu [...] grudnia 2024 r. Przedmiotowa przesyłka została zaś wydana skarżącemu w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2024 r. Z wyjaśnień przedstawionych przez Pocztę Polską S.A w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. wynika zaś, że przedmiotowa przesyłka została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] listopada 2024 r. Pierwsze awizo przesyłki zostało wystawione przez listonosza w dniu [...] listopada 2024 r., przy czym z adnotacji tego listonosza, wprowadzonej do systemu informatycznego wynika, że adresat był nieobecny. Awizo zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, z informacją o odbiorze przesyłki w Filii Urzędu Pocztowego [...], przy ul. [...] w [...]. Ponowne awizo tej przesyłki wystawione zostało przez listonosza w dniu [...] grudnia 2024 r. i pozostawione tego samego dnia w oddawczej skrzynce adresata. Przesyłka została odebrana przez jej adresata w dniu [...] grudnia 2024 r., w Filii Urzędu Pocztowego [...]. Jednocześnie Poczta Polska S.A. wyjaśniła, że zgodnie z wewnętrznymi obowiązującymi przepisami, pozostawione w oddawczej skrzynce adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, powinno zawierać ostateczny termin jej odbioru, liczony od daty wystawienia pierwszego awiza. Odnosząc się natomiast do kwestii wydania przedmiotowej przesyłki, po 14 dniach przechowywania jej w placówce pocztowej Poczta Polska S.A. podała, że jak wynika z wyjaśnień pracownika Fili Urzędu Pocztowego [...] (odpowiedzialnego za wydanie przesyłki), w dniu [...] grudnia 2024 r., przedmiotowa przesyłka była przygotowana do zwrotu do nadawcy. W momencie, w którym adresat zgłosił się po jej odbiór, przesyłka znajdowała się jeszcze w placówce pocztowej i została wydana adresatowi na jego prośbę. W ocenie Sądu, w oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy miał podstawy do tego aby uznać, że skutek doręczenia zastępczego decyzji organu pierwszej instancji nastąpił w dniu [...] grudnia 2024 r. Termin 14 dni, o którym mowa w art. 44 § 1 K.p.a., jest bowiem liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Termin ten nie może być przedłużony wskutek ponownego wskazania w powtórnym zawiadomieniu (złożonym do odbiorczej skrzynki adresata po 8 lub więcej dniach od dnia pierwszego zawiadomienia), że pismo można odebrać w terminie 7 dni od dnia powtórnego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 44 § 4 K.p.a.). Nie ma jednocześnie podstawy prawnej do wydania adresatowi pisma po upływie terminu 14 dni, o którym mowa w art. 44 § 1 K.p.a. Jeżeli jednak, jak w niniejszej sprawie, do tego dojdzie, to doręczenie pisma do rąk własnych adresata po dokonaniu doręczenia zastępczego nie czyni nieskutecznym doręczenia zastępczego (zob. wyrok NSA z 12 października 1999 r., V SA 1880/98, LEX nr 49422). Oznacza to w szczególności, że termin do dokonania czynności prawnej, np. termin do wniesienia odwołania od decyzji, biegnie od dnia uznania pisma za doręczone w trybie doręczenia zastępczego. W niniejszej sprawie, od dnia następnego po dniu [...] grudnia 2024 r. tj. od daty doręczenia zastępczego, rozpoczął zatem bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który to termin zakończył się w dniu [...] grudnia 2024 r. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało natomiast nadane przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Stąd też organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...]. Skarżący przedstawiając w skardze różne hipotetyczne sytuacje, w których może dojść do nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek pocztowych, a także wskazując na nieprawidłowości, które miały miejsce przy doręczaniu skarżącemu w przeszłości innych przesyłek pocztowych stwierdził, że do takich nieprawidłowości mogło dojść także przy doręczaniu spornej przesyłki. Skarżący nie wskazał jednak na żadne okoliczności, które podważałaby domniemanie prawidłowości doręczenia zastępczego w tej konkretnej sprawie. Zarzucając zaś Komendantowi Głównemu Policji, że nie dysponuje awizowaną przesyłką złożoną do akt sprawy, skarżący nie skorzystał jednocześnie z możliwości przedstawienia spornej przesyłki, którą odebrał osobiście w urzędzie pocztowym w dniu [...] grudnia 2024 r., dla wykazania nieprawidłowości w jej doręczeniu zastępczym. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargą. Należy jednocześnie wyjaśnić, że Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, gdyż zgodnie z art. 200 P.p.s.a. tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.