II SA/Wa 1002/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1002/13 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego, wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1002/13 oddalił przedmiotową skargę. Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzasadnienie ww. wyroku. Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 29 stycznia 2014 r. (patrz: oświadczenie pełnomocnika skarżącej zawarte w skardze kasacyjnej z 25 lutego 2014 r.), przy piśmie Sądu z dnia 20 grudnia 2013 r., doręczonym skarżącej przy piśmie Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r., na adres podany w piśmie skarżącej z dnia 08 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. (26 lutego 2014 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowe pismo), nadanym bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, A. C., reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. A. K., złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedmiotowa skarga kasacyjna została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przy piśmie Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 04 marca 2014 r. nr OI L.dz. 86/14 w dniu 06 marca 2014 r. (data wpływu skargi kasacyjnej do Biura Podawczego WSA w Warszawie). Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1002/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. C., wniesioną od ww. wyroku WSA w Warszawie. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 29 stycznia 2014 r. – tj. w dacie doręczenia stronie skarżącej odpisu wyroku z uzasadnieniem i upłynął, uwzględniając to, że przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie, w dniu 28 lutego 2014 r. (piątek). Zestawiając datę doręczenia odpisu zaskarżonego wyroku (29 stycznia 2014 r.) z datą wniesienia skargi kasacyjnej, za którą, w związku ze skierowaniem skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć datę przekazania skargi kasacyjnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (06 marca 2014 r.), Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna A. C. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 ppsa. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bowiem z dniem 28 lutego 2014 r. (piątek). Odpis przedmiotowego orzeczenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 marca 2014 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). Pismem z dnia 19 marca 2014 r. (21 marca 2014 r. – data wpływu pisma na Biuro Podawcze WSA w Warszawie) strona skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Do przedmiotowego wniosku strona skarżąca dołączył skargę kasacyjną sporządzoną przez r. pr. A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1002/13 odrzucającego skargę kasacyjną A. C. wniesioną od ww. wyroku WSA w Warszawie, została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 marca 2014 r. i to z tym dniem, jak wynika z wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, strona powzięła wiadomość o powstałym uchybieniu. W takim przypadku za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku należy uznać dzień doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przedmiotowego postanowienia, tj. 19 marca 2014 r. Natomiast pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła do Sądu w dniu 21 marca 2014 r. (data wpływu pisma na Biuro Podawcze WSA w Warszawie). Zestawiając datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przedmiotowego orzeczenia – 19 marca 2014 r., z datą wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej – 21 marca 2014 r., należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzoną przez r. pr. A. K. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swoim zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.) W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, iż od 10 grudnia 2013 r. do chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu przebywa w szpitali (pobyt w szpitalu związany z [...]). Wyjaśniła, że odpis wyroku został jej doręczony do szpitala. Podniosła, że przekazała otrzymany odpis wyroku radcy prawnemu, który podjął się sporządzenia od niego skargi kasacyjnej w ramach prowadzonej działalności non profit. Wyjaśniła, że skarga kasacyjna została zaadresowana i wysłana do NSA wyłącznie z powodu szczególnej sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca oraz ogromnego pośpiechu towarzyszącego sprawie – przy czym pomyłka wystąpiła tylko w adresie na kopercie, a sama skarga kasacyjna została zaadresowana właściwie, zaś opóźnienie w jej wpływie do WSA w Warszawie było tyko kilkudniowe. Skarżąca dodała, że sytuacja w jakiej się obecnie znajduje jest wynikiem "szczególnej sytuacji", która nie pozwala jej na normalne funkcjonowanie i na samodzielne, swobodne i w pełni świadome zajmowanie się własnymi sprawami. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, trudno aby obciążać ją negatywnymi skutkami zaistniałej sytuacji. W ocenie Sądu, omyłkowe skierowanie przez pełnomocnika strony skarżącej - radcę prawnego - skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, spowodowane pośpiechem podyktowanym szczególną sytuacją w jakiej znalazła się skarżąca (pobyt skarżącej w szpitalu z powodu [...]), nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Strona była bowiem reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminowi należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika. Przepisy ppsa traktują go bowiem jako podmiot dysponujący odpowiednią wiedzą i przygotowaniem do dokonywania czynności w toku postępowania. Jeżeli więc strona skarżąca ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego do reprezentowania jej w toku postępowania, to powinien on, zachowując należytą staranność w pilnowaniu interesów procesowych strony, dopilnować, aby złożenie skargi kasacyjnej nastąpiło w przewidzianym terminie. Jego zaniedbania obciążają samą stronę, a zatem nie uwalniają jej od winy oraz skutków procesowych niedokonania czynności w ustawowym bądź wyznaczonym terminie (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I GZ 232/11). Wskazać należy, iż zaniedbanie pełnomocnika skarżącego w tym przedmiocie jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Powyższe uzasadnia to, iż od radca prawny, jako profesjonalnego pełnomocnika, wymaga się dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich zgodnych z prawem czynności, w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Wiąże się to przecież z odpowiedzialnością za prowadzenie spraw reprezentowanej strony, w tym także z obowiązkiem dochowania terminów. Zaistniałe w tym zakresie zaniechanie ze strony profesjonalnego pełnomocnika uniemożliwia przyjęcie, że uchybił on terminowi bez swojej winy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.