II SA/Wa 1004/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp.- ka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. [...] na decyzję Minister Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatrudnienie cudzoziemca oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 5 oraz art. 120 ust. 2 i art. 87 ust. 1 ustawy w dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), odmawiającą zezwolenia na pracę dla cudzoziemca S. K. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu podał, że S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C., pismem złożonym w dniu [...] października 2007 r. wniosła o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatela Rosji S. K., na stanowisku Prezesa tej Spółki. Analizując przedstawione we wniosku dokumenty stwierdzono, iż S. K. wykonywał pracę o charakterze Prezesa tej Spółki, mimo, że posiadał przedłużone zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku prokurenta, co potwierdza przeprowadzona przez Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy kontrola, zakończona protokołem z dnia [...] lutego 2008 r. Kontrola potwierdziła nielegalne wykonywanie pracy przez S. K., tj.: pełnienie przez niego funkcji Prezesa Zarządu Spółki bez wymaganego zezwolenia na pracę. Wobec tego, że powyższe stanowi naruszenie przez cudzoziemca przepisów art. 120 ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ odmówił S. K. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ nie znalazł również podstaw do uwzględnienia tego wniosku, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. Spółka z o.o. z siedzibą w C., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez błędną wykładnię oraz podjęcie decyzji bez należytej staranności, a także naruszenie art. 80 k.p.a. przez podjęcie decyzji bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji bez wskazania w uzasadnieniu faktycznych przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na zakończenie podniósł zarzut naruszenia art. 87 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędne przyjęcie, iż obywatel Federacji Rosyjskiej S. K., wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia. Skarżący podniósł, że Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadziła w Spółce z o.o. S., dwie kontrole odbywane na okoliczność oceny przestrzegania przez tego pracodawcę przepisów dotyczących legalności zatrudnienia oraz wykonywania pracy przez cudzoziemców. Pierwsza kontrola została przeprowadzona w dniach [...] i [...] grudnia 2007 r. i w konkluzji sporządzonego na tę okoliczność protokołu nie stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących zatrudnienia oraz wykonywania pracy przez cudzoziemców. Natomiast drugą kontrolą przeprowadzoną w dniach [...] i [...] lutego 2008 r. ustalono, że S. K., wbrew zezwoleniu występował w imieniu Spółki, jako Prezes Zarządu, co ustalono na podstawie akt osobowych trzech pracowników Spółki. W uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], podano jedynie ustalenia kontroli przeprowadzonej w Spółce w dniach [...] i [...] lutego 2008 r., milczeniem pominięto natomiast ustalenia kontroli przeprowadzonej w Spółce w dniach [...] i [...]grudnia 2007 r., co zdaniem skarżącego stanowi podstawę uzasadniającą zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 87 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając sprawę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. z siedzibą w C., pod tym kątem Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące zaskarżone decyzje w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej S. K., obywatela Rosji, na stanowisku Prezesa Spółki, dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialno-prawną odmowy wydania zezwolenia dla tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiły art. 87 oraz art. 88 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 87 cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Natomiast zgodnie z art. 88 tej ustawy, przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca są wydawane na wniosek pracodawcy, na czas określony, dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko służbowe lub rodzaj wykonywanej pracy. Tryb i warunki wydawania lub przedłużania zezwoleń lub przyrzeczeń na pracę cudzoziemców, a także tryb i warunki odmowy wydawania lub przyrzeczenia zezwoleń, określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie trybu i warunków zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. Nr 141, poz. 1002). Stosownie do postanowień § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia, gdy pracodawca naruszył przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Naruszenie to zostało stwierdzone w wyniku przeprowadzonych kontroli, a od daty sporządzenia protokołu nie upłynął rok. Fakt naruszenia prawa obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdza protokół kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] lutego 2008 r. Jak wykazała ta kontrola, S. K. był zatrudniony na postawie umowy o pracę zawartej na czas określony, jako prokurent w pełnym wymiarze czasu pracy, zgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę wydanym przez Wojewodę [...] w dniu [...] stycznia 2007 r. nr zezwolenia: [...]. Natomiast, uchwałą z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], S. K. został powołany do pełnienia obowiązków Prezesa Zarządu Sp.-ki z o.o. S. Sąd uznał więc, że nie zachodzi zarzucane organowi naruszenie prawa materialnego – art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegające na nieprzeprowadzeniu stosownego postępowania, celem ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sąd uznał także, że organ przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji przestrzegał reguł procedury administracyjnej, a więc przestrzegał zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a), podejmował wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, m.in. dwukrotnie przeprowadził kontrolę odnośnie przestrzegania przez pracodawcę legalności zatrudnienia oraz wykonywania przez cudzoziemca pracy. Należycie i wyczerpująco informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Wreszcie w sposób wystarczający zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów na mocy art. 151 w związku z art. 132 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł, jak w sentencji.