II SA/Wa 1008/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Decyzją dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; dalej "u.d.i.p") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpoznaniu pisemnego wniosku A. S. (skarżący, strona) z dnia [...] marca 2018 r., złożonego na podstawie wskazanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie poinformowania o: 1/ łącznej liczbie osób zatrudnionych w Prokuraturze Krajowej na koniec roku 2017 z wyszczególnieniem: a/ osób zatrudnionych na stanowiskach Prokuratora Generalnego, Zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępców Prokuratora Krajowego z podaniem ich imion i nazwisk oraz ich wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., a dodatkowo podaniem kwoty przyznanych i wypłaconych nagród, extra premii od przełożonych w 2017 i 2018 r. czyli od Premiera, Ministra/Prokuratora Generalnego/Krajowego/Zastępców ww., b/ osób zatrudnionych na stanowiskach dyrektorów i zastępców dyrektorów Departamentów i Biur Prokuratury Krajowej z podaniem ich imion i nazwisk oraz wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., c/ osób delegowanych do Prokuratury Krajowej z innych jednostek Panu podległych z wyszczególnieniem sędziów/sądów, prokuratorów/prokuratur, służby więziennej ewentualnie innych osób/jednostek, d/ osób zatrudnionych/świadczących pracę w i na rzecz Prokuratury Krajowej na innej podstawie prawnej niż ww. czyli np. umów o dzieło, umów zlecenia, nienazwanych itp. e/ pozostałych, 2/ łącznej kwocie wynagrodzeń (z należnościami naliczonymi za 2016 r. i wypłaconymi w 2017 r.) ww. osób, świadczącym pracę, 3/ umowach innych niż umowa o pracę zawartych przez Prokuraturę Krajową w 2017 r. z podaniem danych podmiotów, rodzaju świadczenia, kwoty na jaką była zawarta, oraz udostępnienie mi tych umów, 4/ ilości mieszkań służbowych posiadanych przez Prokuraturę Krajową oraz poniesionych w 2017 r. kosztów ich utrzymania/eksploatacji, a także sposobu wykorzystywania lokali/mieszkań, kto te mieszkania zajmuje, 5/ kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych przez osoby z punktu 1, a ścisłego kierownictwa Prokuratury Krajowej dla każdej z tych osób w roku 2017, a także udostępnienie mi bilingów rozmów tych osób za ostatnie pięć miesięcy, 6/ liczbie telefonów komórkowych posiadanych przez Prokuraturę Krajowa w 2017 r. i ich posiadaczach, 7/ liczbie kart kredytowych i płatniczych posiadanych przez prokuraturę Krajową w 2017 r. oraz kwoty wydatków łącznie i z wyszczególnieniem wydatków dokonanych przez ich posiadaczy z podaniem imienia i nazwiska oraz ich stopni służbowych, 8/ kalendarza rozkładu zajęć, spotkań Prokuratora Generalnego i jego Zastępców za ostatnie pięć miesięcy, odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. (data wpływu do Prokuratury Krajowej – [...] marca 2018 r.) skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie poinformowania o: 1/ łącznej liczbie osób zatrudnionych w Prokuraturze Krajowej na koniec roku 2017 z wyszczególnieniem: a/ osób zatrudnionych na stanowiskach Prokuratora Generalnego, Zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępców Prokuratora Krajowego z podaniem ich imion i nazwisk oraz ich wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., a dodatkowo podaniem kwoty przyznanych i wypłaconych nagród, extra premii od przełożonych w 2017 i 2018 r. czyli od Premier/a, Ministra/Prokuratora Generalnego/Krajowego/Zastępców ww., b/ osób zatrudnionych na stanowiskach dyrektorów i zastępców dyrektorów Departamentów i Biur Prokuratury Krajowej z podaniem ich imion i nazwisk oraz wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., c/ osób delegowanych do Prokuratury Krajowej z innych jednostek Panu podległych z wyszczególnieniem sędziów/sądów, prokuratorów/prokuratur, służby więziennej ewentualnie innych osób/jednostek, d/ osób zatrudnionych/świadczących pracę w i na rzecz Prokuratury Krajowej na innej podstawie prawnej niż ww., czyli np. umów o dzieło, umów zlecenia, nienazwanych itp. e/ pozostałych, 2/ łącznej kwocie wynagrodzeń (z należnościami naliczonymi za 2016 r. i wypłaconymi w 2017 r.) ww. osób, świadczącym pracę, 3/ umowach innych niż umowa o pracę zawartych przez Prokuraturę Krajową w 2017 r. z podaniem danych podmiotów, rodzaju świadczenia, kwoty na jaką była zawarta, oraz udostępnienie mi tych umów, 4/ ilości mieszkań służbowych posiadanych przez Prokuraturę Krajową oraz poniesionych w 2017 r. kosztów ich utrzymania/eksploatacji, a także sposobu wykorzystywania lokali/mieszkań, kto te mieszkania zajmuje, 5/ kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych przez osoby z punktu 1 a ścisłego kierownictwa Prokuratury Krajowej dla każdej z tych osób w roku 2017, a także udostępnienie mi bilingów rozmów tych osób za ostatnie pięć miesięcy, 6/ liczbie telefonów komórkowych posiadanych przez Prokuraturę Krajowa w 2017 r. i ich posiadaczach, 7/ liczbie kart kredytowych i płatniczych posiadanych przez prokuraturę Krajową w 2017 r. oraz kwoty wydatków łącznie i z wyszczególnieniem wydatków dokonanych przez ich posiadaczy z podaniem imienia i nazwiska oraz ich stopni służbowych, 8/ kalendarza rozkładu zajęć, spotkań Prokuratora Generalnego i jego Zastępców za ostatnie pięć miesięcy, Pismem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej poinformowała wnioskodawcę, że żądana informacja publiczna ma charakter przetworzony, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy, dlatego jej udostępnienie może nastąpić jedynie w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. (data wpływu do Prokuratury Krajowej – [...] kwietnia 2018 r.) A. S. podniósł, że szczególnie istotnym interesem przemawiającym za udostępnieniem mu wnioskowanej informacji jest "fakt "wyprowadzania" z budżetu Państwa Polskiego, budżetu/ów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 zł rocznie, corocznie, a nie wykonywanie zadań ustawowych". W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, która obligowałaby Prokuratora Generalnego do udzielenia informacji publicznej przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prokurator Generalny wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej, w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych informacją przetworzoną jest informacja opracowana przez zobowiązany podmiot przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 940/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 738/14, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, CBOSA). Informacja przetworzona stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to informacja, której organ wprost nie posiada, i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1261/15, LEX Nr 2177175). Prokurator Generalny wskazał, że nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą wszystkie kryteria wniosku, a jej przygotowanie wymagałoby podjęcia szeregu czynności przez kilka komórek organizacyjnych Prokuratury Krajowej, tj. Biuro Kadr, Biuro Prokuratora Krajowego, Biuro Administracyjno-Finansowe i Biuro Prezydialne, których pracownicy musieliby dokonać analizy wielu samodzielnych źródeł informacji, w szczególności elektronicznych urządzeń ewidencyjnych, dokumentacji o charakterze księgowo-finansowym, czy teczki organizacyjnej, w której znajdują się między innymi kopie dekretów o udzieleniu nagrody lub wyróżnienia przyznanych z urzędu lub na wniosek. Organ podkreślił, że Prokuratura Krajowa nie posiada wprost wnioskowanej informacji i dla jej wytworzenia specjalnie dla wnioskodawcy konieczne byłoby podjęcie opisanych wyżej pracochłonnych działań, wymagających znaczącego nakładu środków i zaangażowania pracowników. Wnioskowana informacja ma zatem charakter informacji publicznej przetworzonej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej przetworzonej musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1721/05) i obejmuje interes ogółu, a nie interes indywidualny. W doktrynie akceptowany jest pogląd, że pojęcia "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce względnie całemu społeczeństwu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 940/14, CBOSA). Organ podkreślił, że obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Prawo do uzyskania informacji przetworzonej ma więc jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie w chwili składania wniosku wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r, sygn. akt I OSK 2111/13, CBOSA). Zdaniem Prokuratora Generalnego, redakcja art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w sposób jednoznaczny wskazuje, że wnioskodawca, żądając informacji publicznej przetworzonej, zobowiązany jest do wykazania, że określony, konkretny rodzaj informacji jest niezbędny do realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. Przez użycie słów "szczególnie istotne" ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego. Nie wystarczy więc, aby udzielenie informacji było "istotne" z punktu widzenia interesu publicznego, musi być ono "szczególnie istotne". Wnioskodawca, zdaniem organu, nie sprostał temu obowiązkowi. Argumentacja wnioskodawcy, która miałyby przemawiać za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej, sprowadza się do wyrażenia subiektywnej oceny, że środki publiczne, którymi dysponuje Prokurator Generalny wydatkowane są w sposób sprzeczny zobowiązującymi przepisami prawa. Nie spełnia ona zatem kryteriów wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tej konkretnej informacji.  Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zdaniem skarżącego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami można odmówić udzielania informacji publicznej tylko z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Zdaniem skarżącego od wnioskodawcy wykonującego prawo do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu publicznego, wykazania "szczególnego interesu publicznego". Zdaniem skarżącego żądane przez niego informacje są informacjami prostymi nie wymagającymi przetworzenia, a wybranie żądanych informacji prostych, gotowych z masy informacji lub z bałaganu informacyjnego celem udzielenia informacji publicznej na wniosek, zawsze, w każdym przypadku wiąże się z wykonaniem pewnych czynności technicznych, manualnych tym bardziej im większy panuje bałagan w instytucji. Zatem wbrew twierdzeniom organu żądane przez wnioskodawcę, skarżącego, informacje publiczne są informacjami prostymi, gotowymi, a nie przetworzonymi, czyli wymagającymi wytworzenia w wyniku poddania informacji prostych skomplikowanym obliczeniem ekonometrycznym, statystycznym, analizom i ich prezentacji. Zdaniem skarżącego mające miejsce "wyprowadzanie" z budżetu Państwa Polskiego, budżetów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 zł rocznie, co organ przyznaje, bo nawet temu nie zaprzecza, wyczerpuje aż nadto przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego. Ponadto strona wskazała, że została błędnie pouczona przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Prokurator Generalny podkreślił, że wbrew twierdzeniom A. S. żądane we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. informacje publiczne nie stanowią informacji prostych, a ich udostępnienie wiązałoby się z procesem przetworzenia, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zaskarżonej decyzji organ zaznaczył, że nie posiada "gotowej" informacji, o jaką zwrócił się wnioskodawca, opisał czynności jakich należy dokonać w celu przygotowania wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z kryteriami wniosku i przedstawił argumenty wskazujące na brak przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu tej informacji. W związku z tym organ nie podzielił poglądu wnioskodawcy, że przygotowanie żądanych informacji sprowadza się do prostego "wybrania" informacji prostych z masy informacji, którymi organ już dysponuje. Zdaniem Prokuratora Generalnego, nie można podzielić także stanowiska skarżącego dotyczącego niemożności żądania od wnioskodawcy – osoby fizycznej, wykazania przesłanki "szczególnie istotnego interesu publicznego", wywiedzionego z dokonania przez A. S. łącznej wykładni dwóch odrębnych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie art. 2 ust. 2 i art 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wykładnia ta jest zdaniem organu nieprawidłowa. Tymczasem prawidłowo dokonana wykładnia przywołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że wprawdzie od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, tym niemniej prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej obejmuje jedynie zakres, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego sprowadzał się udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy administracyjne zasadnie odmówiły udzielenia skarżącemu informacji 3 trybie u.d.i.p. jakich domagał się we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. W ocenie organu administracji publicznej, wskazane informacje – ujęte we wniosku z dnia [...] marca 2018 r., co do których odmówiono skarżącemu ich udostępnienia – mają charakter przetworzony, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Stąd zasadne było wezwanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji. Natomiast skarżący stanął na stanowisku, że odmowa udostępnienia wskazanych informacji jest równoznaczna z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż w ocenie skarżącego od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Inaczej rzecz ujmując od skarżącego nie można żądać wykazania szczególnego interesu publicznego. W ocenie skarżącego żądane informacje, o które wnioskował, mają charakter prosty. Sąd stwierdził, że ocena dokonana przez organ administracyjny odpowiada obowiązującemu prawu. Informacje, o które zwrócił się skarżący we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. mają charakter przetworzony. Należy wskazać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w zakresie, w jakim uzależnia uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego – za zgodny z art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał wskazał, iż udostępnienie informacji przetworzonej jest poprzedzone procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań. Wobec tego zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinien mieć jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (zob. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ.: jw.). Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Natomiast udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą wszystkie kryteria wniosku skarżącego, a jej przygotowanie wymagałoby podjęcia szeregu czynności przez kilka komórek organizacyjnych Prokuratury Krajowej, których pracownicy musieliby dokonać analizy wielu samodzielnych źródeł informacji, w szczególności elektronicznych urządzeń ewidencyjnych, dokumentacji o charakterze księgowo-finansowym, czy teczki organizacyjnej, w której znajdują się kopie dekretów o udzieleniu nagrody lub wyróżnienia przyznanych z urzędu lub na wniosek. Reasumując organ stwierdził, że skarżący domaga się udostępnienia informacji przetworzonej. Sąd stanowisko organu co do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, w pełni podziela i akceptuje, wskazując za stanowiskiem doktryny (P. Szustakiewicz Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej wyd. 3 M.Bidzoiński, M.Chmaj, P. Szustakiewicz), z którego wynika, że informacją przetworzoną jest informacja, która została "specjalnie" przygotowana dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12 oraz z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, publ. jw.). W rozpoznawanym przypadku organ administracyjny wykazał, że nie zachodzą przesłanki dla udzielenia informacji przetworzonej. Występowanie kwalifikowanego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji nie wynikało z treści wniosku z dnia 9 marca 2018 r. Wobec powyższego zasadne było wezwanie przez organ pismem z dnia 29 marca 2018 r. do wykazania, że uzyskanie wskazanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wykonał wskazane wezwania, jednak, w ocenie Sądu, nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Zasadne było zatem wydanie decyzji odmownej. W przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ciężar w postaci wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego nałożony na obywatela nie jest nadmiernie dolegliwy. Z całą pewnością ograniczenie to nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej. Nie może osiągnąć zamierzonego skutku próba wykazania istnienia kwalifikowanego interesu publicznego w treści pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. W niniejszej sprawie organ słusznie zauważył, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wnioskodawca, żądając informacji publicznej przetworzonej, zobowiązany jest do wykazania, że określony, konkretny rodzaj informacji jest niezbędny do realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżący, w ocenie Sądu, która w tym zakresie jest zbieżna z oceną organu, nie sprostał powyższemu obowiązkowi, bowiem ograniczenie się do wskazania subiektywnego przekonania o wydatkowaniu środków publicznych niezgodnie z prawem, nie spełnia kryteriów wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu konkretnej informacji. Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszym przypadku normy z 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..