II SA/Wa 101/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.J. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Prezydent Miasta [...] złożył skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnosząc o jej zmianę poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie jej uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezydent Miasta [...] cofnął skargę na powyższą decyzję, wskazując, że skoro wydał decyzję jako organ pierwszej instancji to nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższa regulacja wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie udostępnienia K.J. informacji publicznej i przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wniósł Prezydent Miasta [...]. Wynika z tego, że skarga została wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień stron nie nadają takiemu organowi ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie nadają mu również przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z brzmieniem art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zatem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00, Lex nr 46440, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, Lex nr 30997). Organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest więc uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., gdyż działa jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, Lex nr 197511). Reasumując, skarga Prezydenta Miasta [...], jako pochodząca od organu który wydał decyzję w pierwszej instancji, jest niedopuszczalna. Odnosząc się do pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, należy wskazać, że stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie skargi zasadniczo prowadzi do umorzenia postępowania, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje, że utrzymany zostanie w mocy akt lub czynność, dotknięte wadą nieważności. Jednak ocena w tym zakresie możliwa jest dopiero wówczas, gdy sama skarga jest dopuszczalna (gdy może zostać rozpoznana merytorycznie). Z uwagi na niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, Sąd nie rozpatrywał powyższego wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.