II SA/Wa 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2017 r. sprawy z wniosku K.J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 101/17 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 101/17 oddalił skargę. Pismem z dnia 16 maja 2017 r. skarżący, powołując art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), wniósł o "uzupełninie postępowania sądowego i rozpoznanie oraz orzeczenie w zakresie pominiętych zarzutów w skardze sadowo administracyjnej". Skarżący podniósł, iż w szczególności nie rozpoznano naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 19 w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej "k.p.a." - przepisów dotyczących właściwości organów, zatem nie da się wywieść, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] działał w zakresie posiadanych uprawnień, gdy do orzekania w pierwszej instancji uprawniony był Komendant Główny Policji. Zdaniem skarżącego skutkować to powinno wydaniem orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Dalej skarżący podniósł, że w sprawie nie zastosowano uchwały NSA I OPS 6/09 z 7 grudnia 2009 r. jak i art. 32 ustawy zasadniczej. W postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem z treści art. 126 k.p.a. wynika, że nadzwyczajne tryby weryfikacji w oparciu o art. 145 i 156 k.p.a. stosuje się do postanowień, od których przysługuje zażalenie, Regulacja ta odnosi się również do postanowień wydawanych na podstawie art. 219 k.p.a. W konkluzji skarżący stwierdził, że w świetle art. 157 P.p.s.a. oraz art. 45 i 32 Konstytucji nierozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę stanowi o częściowym działaniu sądu, które wymaga uzupełnienia postępowania i orzeczenia uzupełniającego w zakresie pominiętym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w powyższym przepisie, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd, oddalając skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, orzekł o całości skargi. Sąd nie był obowiązany do zamieszczenia w rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia. Sąd nie miał podstaw prawnych do zamieszczania w sentencji wyroku innych stwierdzeń, niż te, które zostały w nim zawarte. W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie sąd stosuje art. 145 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a)naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę – art. 151 P.p.s.a. Wskazanie, jakie konkretnie działania organu naruszały przepisy prawa lub ocena prawidłowego zastosowania przepisów prawa, ma miejsce w uzasadnieniu wyroku, a nie w jego sentencji. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zaś dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OZ 1361/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast skarżący nie zgadza się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego od tego wyroku środka odwoławczego, tj. skargi kasacyjnej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 725). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, zaś zarzuty skargi są merytorycznie nieuzasadnione i oddalił skargę, co znalazło odzwierciedlenie w sentencji wydanego wyroku z dnia 10 maja 2017 r. Przedmiotowy wyrok został doręczony K. J. w dniu 15 maja 2017 r., - dowód zwrotne potwierdzenia odbioru k - 22 akt. Skarżący nie złożył wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie zaś wniosku o uzupełnienie przedmiotowego wyroku wskazuje, iż skarżący kwestionuje zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia (oddalenia skargi), które powinien podważać w zarzutach skargi kasacyjnej. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.