II SA/Wa 1011/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego uznania związku schorzeń ze służbą postanawia - odrzucić skargę - Przedmiotem skargi D. P. z dnia 14 marca 2011 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., mocą której organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wydała w dniu [...] listopada 2007 r. orzeczenie nr [...], na skierowanie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S., na podstawie art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 listopada 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 253, poz. 2130). Badanego – D. P. zaliczono do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową z powodu wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. Orzeczono inwalidztwo trwałe, nie wyznaczając terminu badania kontrolnego. Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wydane zostało na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r., ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od wskazanego wyżej orzeczenia z dnia [...] listopada 2007 r. W wykonaniu orzeczenia RWKL w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. w dniu [...] stycznia 2008 r. wydała orzeczenie, wskazując jako podstawę prawną art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., z dnia 10 stycznia 2006 r. oraz z dnia 29 listopada 2005 r. Komisja orzekła trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej (kategoria zdr. N). Schorzenia nr 2 i 4 uznała za pozostające w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku, zaliczyła również badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. RWKL w B. po rozpatrzeniu odwołania strony wydała w dniu [...] marca 2008 r. orzeczenie nr [...], uchylając zaskarżone orzeczenie w części przez zmianę numeru tego orzeczenia na numer [...], w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone orzeczenie w mocy. Z kolei w dniu [...] grudnia 2008 r. na zarządzenie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. – Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wydała orzeczenie nr [...], orzekając 10% trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem w dniu [...] października 1995 r. Od tego orzeczenia zainteresowany złożył odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B., która w dniu [...] stycznia 2009 r. orzeczeniem nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie opinii biegłych w przedmiotowej sprawie jak również L.p. [...] wykazu z Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 marca 2003 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. Nr 163, poz. 1578 ze zm.), maksymalna wysokość procentu trwałego uszczerbku na zdrowiu powodowanego [...] wynosi 10%. W dniu [...] grudnia 2010 r. D. P. złożył wniosek do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. o wznowienie postępowania w trybie określonym w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie powołanych wyżej orzeczeń: nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przedstawiając protokół badań sądowo-lekarskich z dnia [...] sierpnia 2010 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 149 § 3 kpa, odmówiła wznowienia postępowania we wskazanych sprawach. W uzasadnieniu wskazała, że art. 145 § 1 pkt 5 kpa mówi o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał tę decyzję. Zdaniem organu w sprawie nie zachodzą wymienione przesłanki z uwagi na fakt, że powyższa opinia wydana została w dniu [...] sierpnia 2010 r. i nie istniała w dniu wydania decyzji przez RWKL. Po rozpatrzeniu odwołania D. P. od powyższej decyzji, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. jest bezprzedmiotowa, bowiem sprawa została rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], zatem postępowania stało się bezprzedmiotowe. Podkreślił również, że orzeczenie RWKL w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nie było decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2011 r., skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, bowiem pomija fakt ujawnienia się nowych okoliczności, które pozwalają domagać się wznowienia postępowania. Podkreślił również, iż w jego ocenie, przysługuje mu prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie. Organ podniósł, że orzeczenia, których dotyczyło przeprowadzone w sprawie postępowanie w trybie nadzoru, nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 kpa. Orzeczenia te dotyczą bowiem spraw inwalidzkich i odszkodowawczych. Z tej przyczyny wskazana decyzja nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia, tj. orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tezach wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04 (publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 9, poz. 87 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 ze zm.), czy wreszcie ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, należy zauważyć, że od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na potwierdzenie tego stanowiska wskazać można utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. W związku z tym, że orzeczenie ustalające związek schorzeń ze służbą oraz ustalające grupę inwalidzką i datę jego powstania wydane dla celów rentowych bądź odszkodowawczych nie ma autonomicznego bytu i nie zostało poddane kontroli sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że niedopuszczalna jest również skarga na decyzję wydaną w tym zakresie przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w trybie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Niedopuszczalność skargi dotyczy bowiem wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie wznowienia postępowania oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisach szczególnych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.