II SA/Wa 1011/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wybitne osiągnięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz T. M. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmówił przyznania T. M. studentowi IV roku jednolitych studiów magisterskich na kierunku "[...]" Uniwersytetu [...] w [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015. W uzasadnieniu Minister wskazał, że spośród 23 przedstawionych we wniosku osiągnięć Zespół uwzględnił 5, za które przyznał 17,00 pkt, w tym: 7,50 pkt - w kategorii "publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej krajowym lub publikacje naukowe w formie książki" (za 1 publikację), 9,50 pkt - w kategorii "wystąpienia na konferencjach naukowych" (za 4 referaty). Pozostałe osiągnięcia nie stanowiły - zdaniem Zespołu - osiągnięć określonych w § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia. Przy ocenie wniosku Zespół nie uwzględnił 9 publikacji, udziału w 1 projekcie badawczym oraz 8 wystąpień na konferencjach naukowych z uwagi na niską rangę wydawnictwa i niski zasięg publikacji, brak prowadzenia projektu przez uczelnię oraz niski zasięg i rangę konferencji. Po przeliczeniu i zaokrągleniu w dół do pełnej jedności rzeczywistej liczby punktów za osiągnięcia naukowe proporcjonalnie według obszarów wiedzy do 95 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk społecznych (tj. 122 pkt) oraz po uwzględnieniu 4 pkt za 2 pozycję na liście wniosków z danego kierunku studiów uszeregowanej według średniej ocen (za średnią 4,58) wniosek uzyskał ostatecznie 17 pkt. W rankingu Zespołu uszeregowanym według liczby punktów wniosek został sklasyfikowany na 1083 pozycji. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, liczba przyznanych stypendiów w danym roku kalendarzowym wynosi nie więcej niż 1000. Na podstawie przedstawionego przez Zespół rankingu wniosków Minister ustalił, iż stypendium będzie przyznane 926 studentom, których wniosek po ww. przeliczeniu uzyskał co najmniej 21 pkt. W związku z tym przedstawione przez studenta osiągnięcia naukowe i uzyskana liczba punktów na tle innych studentów ubiegających się o stypendium Ministra w roku akademickim 2014/2015 były niewystarczające do otrzymania stypendium. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła, że Zespół niesłusznie nie uznał 18 z 23 przedstawionych we wniosku osiągnięć. Według studenta wszystkie publikacje naukowe miały wysoką rangę. Student stwierdził, iż ocena dokonana przez Zespół była nierzetelna, gdyż artykuły wymienione w punkcie "c", "e", "g", "i" zostały ocenione pozytywnie we wnioskach studentów p. K. J. (nr decyzji [...]) i p. D. W. (nr decyzji [...]) odmiennie niż we wniosku studenta, który nie otrzymał za te publikacje punktów. Odnosząc się do oceny Zespołu w zakresie wystąpień na konferencjach T. M. nie zgodził się, że były to konferencje o niskim zasięgu. Wskazał, kto był uczestnikiem poszczególnych konferencji, z jakich ośrodków naukowych pochodzili uczestnicy. Podniósł nadto, że organ odmiennie potraktował wystąpienie współautorów jednego referatu na tej samej konferencji, uznając, iż jego wystąpienie nie stanowiło wybitnego osiągnięcia, a wystąpienie współautora stanowiło wybitne osiągnięcie. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Organ podał, że wniosek o przyznanie T. M. stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015 został poddany ponownej ocenie. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, stypendium na dany rok akademicki może być przyznane studentowi, który zaliczył rok studiów w poprzednim roku akademickim oraz: 1) szczególnie wyróżniał się w nauce, uzyskując w ostatnim zaliczonym roku średnią arytmetyczną ocen z egzaminów i zaliczeń przewidzianych w planie studiów klasyfikującą studenta w grupie 5% najlepszych studentów danego kierunku, lub 2) uzyskał wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe w okresie studiów na danym kierunku a w przypadku studiów prowadzonych w trybie indywidualnym lub studiów międzykierunkowych - w okresie tych studiów. Zgodnie z § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia, za wybitne osiągnięcia naukowe uważane są: publikacje naukowo w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej krajowym lub publikacje naukowe w formie książki, udział w projektach badawczych prowadzonych przez uczelnię lub we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, autorstwo lub współautorstwo patentu lub wzoru użytkowego, wystąpienia na konferencjach naukowych oraz nagrody i wyróżnienia w konkursach o zasięgu międzynarodowym. Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, oceny wniosków dokonuje zespół powołany przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Zgodnie z ust. 4, zespół ocenia wnioski metodą punktową. Punkty przyznawane są za poszczególne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe oraz za średnią ocen. Zgodnie z ust. 6, po zakończeniu oceny wniosków zespół przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego ranking wniosków uszeregowany według liczby punktów. W dniu [...] października 2012 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego powołał Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, zwany dalej "Zespołem", w skład którego weszli eksperci reprezentujący osiem obszarów nauki i sztukę. Zespół liczy obecnie 33 członków. W dniu [...] listopada 2014 r. Zespół podjął uchwałę w sprawie sposobu oceny wniosków o stypendium ministra za wybitne osiągnięcia dla studentów na rok akademicki 2014/2015. Uchwała ta zawiera wytyczne dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mając na celu zapewnienie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. W celu zapewnienia przejrzystości procedury, wytyczne te zostały udostępnione na stronie internetowej urzędu Ministra w zakładce "Dla studentów i uczelni/dla studentów i doktorantów/stypendium ministra" w dniu [...] grudnia 2014 r. Zgodnie z powyższymi wytycznymi, wniosek mógł uzyskać maksymalnie 100 pkt, z tego: 5 pkt - za średnią ocen i 95 pkt - za wybitne osiągnięcia. Na podstawie przedstawionego przez Zespół protokołu ponownej oceny wniosku o przyznanie T. M. stypendium Minister stwierdził, iż spośród 23 przedstawionych osiągnięć Zespół uwzględnił 5, za które przyznał 17,00 pkt, w tym: 7,50 pkt - w kategorii "publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej krajowym lub publikacje naukowe w formie książki" (za 1 publikację), 9,50 pkt - w kategorii "wystąpienia na konferencjach naukowych" (za 4 referaty). Pozostałe osiągnięcia nie stanowiły - zdaniem Zespołu - wybitnych osiągnięć określonych w § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia. Zespół nie uwzględnił ich z uwagi na niską rangę wydawnictwa i niski zasięg publikacji ("a", "c", "d", "e", "f", "g", "h", "i", ,j"), brak prowadzenia projektu przez uczelnię ("a") oraz niski zasięg konferencji ("b") i niską rangę konferencji ("d", "e", "h", "k", "1"). Zespół ustalił także, iż student uzyskał stypendium ministra w roku akademickim 2013/14, zatem przy ocenie wniosku mogły być uwzględnione wyłącznie osiągnięcia uzyskane w okresie od [...] października 2013 r. do dnia [...] września 2014 r. Po ponownej analizie wniosku Zespół nie uznał w całości zgłoszonych przez studenta zarzutów. Zespół podtrzymał ocenę osiągnięć dokonaną w pierwszym postępowaniu. Zespół nie uznał publikacji oznaczonej we wniosku literą "a" ponieważ wbrew oświadczeniu studenta nie odnaleziono publikacji w żadnej bazie. Zostały jednakże przyznane punkty za wystąpienie na konferencji i wygłoszenie referatu, który miał być opublikowany. Zespół ustalił, iż artykuły oznaczone we wniosku literami "c" i "g" są artykułami nierecenzowanymi, których wydawcą jest studenckie koło naukowe i nie przyznał punktów. Publikacje "d", "f" "h", "j" zostały wydane na portalu internetowym dla praktyków i były nierecenzowane. Natomiast publikacja oznaczona literą "e" opublikowana została w Czasopiśmie [...], które jest tworzone i wydawane przez studentów Uniwersytetu [...] w [...] i Uniwersytetu [...] w [...] od 2012 r., do chwili obecnej ukazały się 3 numery, przy czym ostatni w 2013 r. Reasumując, publikacje wskazane przez studenta we wniosku i oznaczone literami "c", "d", "e", "f" "g", "h", "j" wbrew oświadczeniu studenta nie są publikacjami recenzowanymi. Ponadto, Zespół nie uznał wystąpień na konferencjach naukowych oznaczonych we wniosku literami "b", "d", "e", "f", "h", "k", "l" z uwagi na ich niski zasięg i rangę. Ocenę tę uzasadnia udział studentów głównie z 2-3 uczelni, a zdaniem Zespołu udział w tego rodzaju konferencji nie jest osiągnięciem naukowym wartym honorowania. Odnosząc się do zarzutu nierównej oceny wniosków, Minister wskazał, że Zespół stwierdził, iż w przypadku publikacji i wystąpień na konferencjach, za które zostały przyznane punkty innym studentom (decyzja nr [...], decyzja nr [...]) został popełniony błąd i studenci otrzymali punkty bezpodstawnie. Błędne przyznanie punktów wynikało ze zinterpretowania (przez eksperta oceniającego wniosek) na korzyść studentów niedokładnie opisanych osiągnięć zatwierdzonych przez dziekana oraz rektora uczelni. Organ wskazał, że stypendium ministra jest przyznawane za wybitne osiągnięcia, zatem podstawą jego otrzymania nie mogą być osiągnięcia o niskiej randze lub zasięgu. Ocena wniosków przez Zespół była oceną porównawczą. To, że osiągnięcie studenta nie uzyskało maksymalnej liczby punktów, oznaczało, iż we wnioskach innych studentów znajdowały się publikacje naukowe i wystąpienia na konferencjach wyższej rangi (zasięgu), które - w porównaniu z wnioskiem studenta - zasługiwały na większą liczbę punktów. Po przeliczeniu i zaokrągleniu w dół do pełnej jedności rzeczywistej liczby punktów za osiągnięcia naukowe proporcjonalnie według obszarów wiedzy do 95 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczby punktów w obszarze nauk społecznych (tj. 122 pkt) oraz po uwzględnieniu 4 pkt za 2 pozycję na liście wniosków z danego kierunku studiów uszeregowanej według średniej ocen (za średnią 4,58) wniosek uzyskał ostatecznie 17 pkt. Minister zgodził się z punktacją wniosku oraz opinią Zespołu wyrażoną w protokole ponownej oceny wniosku o przyznanie T. M. stypendium Ministra. Liczba uzyskanych punktów, w stosunku do oceny wniosku w pierwszej instancji, nie uległa zmianie. W roku akademickim 2014/2015 stypendium ministra za wybitne osiągnięcia otrzymali studenci, których wniosek uzyskał co najmniej 21 pkt. Minister nie miał zatem podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi T. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych: 1) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, skutkujące nieuznaniem za osiągnięcia wybitne w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym szeregu wystąpień na konferencjach naukowych; 2) art. 107 §3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie podjętej decyzji, niedające możliwość kontroli prawidłowości toku rozumowania organu; 3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej w związku z działaniem polegającym na odmiennej ocenie wniosków podmiotów legitymujących się tożsamymi osiągnięciami naukowymi; 4) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 187 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia poprzez ocenę wniosków w nieznajdującej podstawy prawnej procedurze zakładającej podział złożonych wniosków według obszarów wiedzy, co prowadziło do różnicowania sytuacji studentów, którzy uzyskali jednakową liczbę punktów, jednak reprezentowali odmienne obszary wiedzy. 5) § 4 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. poprzez dokonywanie oceny wniosku i przyznania punktów przez jednego członka zespołu oceniającego a nie przez zespół działający in corpore. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że twierdzenie organu o udziale w konferencjach studentów głównie z 2-3 uczelni nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Podniósł, że wszystkie ww. konferencje spełniały kryteria konieczne do uznania konferencji za krajową w rozumieniu rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1126), a co za tym idzie kwalifikują się one do przyznania za nie odpowiedniej liczby punktów na potrzeby oceny jednostek naukowych. Skarżący podał, kto był uczestnikiem poszczególnych konferencji, wskazał, z jakich i ilu ośrodków naukowych pochodzili uczestnicy (konferencja oznaczona lit. b – 6 ośrodków naukowych, konferencja lit. d – 15, konferencja lit. e – 8, konferencja lit. f – 11 , konferencja lit. h – 20 ośrodków naukowych). Skarżący zarzucił, że organ nie zbadał w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Ponowne rozpatrzenie wniosku miało w istocie charakter pozorny, nie została przeprowadzona jego ponowna wnikliwa analiza. Skarżący wskazał, że organ dysponował programami większości z ww. zakwestionowanych konferencji. Podniósł, że ogólne twierdzenie organu: "udział studentów głównie z 2-3 uczelni" uzasadniający zdaniem organu niski zasięg i rangę nie zawiera żadnych precyzyjnych informacji, dlaczego wystąpienia na ww. konferencjach nie zostały uznane za osiągnięcia, wybitne w rozumieniu ustawy oraz jakie kryteria powinny spełniać, aby mogły zostać za takie uznane. Nie zostały wskazane żadne dowody, na których organ oparł swoją ocenę, w szczególności zaś nie zostało podane, dlaczego organ nie wziął pod uwagę programów odrzuconych konferencji, które były w jego posiadaniu, a które jednoznacznie podważają dokonane przez organ ustalenia. Skarżący podniósł, że do tegorocznej procedury oceny wniosków mocą jedynie wytycznych zespołu został wprowadzony nowy, bardzo istotny komponent oceny, polegający na podziale złożonych wniosków na "obszary wiedzy" i dokonaniu ich oceny w ramach tych właśnie obszarów. Zakres poszczególnych "obszarów wiedzy" nie został jednak określony ani w żadnym powszechnie obowiązującym akcie prawnym, ani nawet w wytycznych przyjętych przez zespół. Można jedynie domniemywać, że opierał się on podziale na "obszary wiedzy" ustalonym rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 179, poz. 1065), nie zostało to jednak nigdzie wskazane wprost. Wprowadzenie ww. podziału miało dalsze niezwykle istotne skutki dla procedury oceny wniosków, bowiem w jej toku wprowadzony został także "przelicznik" uzyskanych za osiągnięcia naukowe "punktów rzeczywistych" na "punkty przeliczone." Skarżący wskazał też, że przepis § 4 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia z dnia 1 września 2011 r. stanowi wprost, że ocena wniosku ma być dokonana przez zespół działający in corpore. W przedmiotowej sprawie doszło do dokonania oceny wniosku przez tylko jednego eksperta wchodzącego w skład zespołu. Fakt ten wynika wprost z analizy karty oceny wniosku, na której jest wskazane, jaki ekspert dokonywał oceny oraz pod którą widnieje podpis właśnie tego, oceniającego dany wniosek, eksperta. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Za trafny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej organ nie ustalił dokładnie stanu faktycznego w zakresie wystąpień strony na konferencjach naukowych pod kątem możliwości uznania udziału w nich za osiągnięcie naukowe warte honorowania, nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego w tym zakresie, a w konsekwencji dokonał dowolnej, niczym nie popartej oceny stwierdzając, że udział T. M. w konferencjach naukowych wymienionych we wniosku o przyznanie stypendium, nie stanowi wybitnego osiągnięcia naukowego, o którym mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1270). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ nie powołał faktów, które uznał za udowodnione. Minister wskazał jedynie, iż ocenę niskiej rangi oraz zasięgu konferencji Zespół uzasadnił udziałem w nich studentów głównie z dwóch, trzech uczelni. Organ nie wskazał jednak na czym oparł swe stwierdzenia, co jest o tyle istotne, że strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywała na odmienne fakty w tym zakresie, tj. udział nie tylko studentów i nie tylko z dwóch, trzech uczelni, ale także prelegentów posiadających stopień naukowy doktora lub wyższy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wskazania dowodów, na których organ się oparł. Strona podniosła, że udział w konferencjach brali przedstawiciele wielu uznanych ośrodków naukowych, wymieniając przy tym te ośrodki. Organ nie odniósł się do powyższego, pomijając milczeniem wskazane przez stronę fakty. Powyższe pozwala stwierdzić, że Minister, zgadzając się z punktacją wniosku i opinią Zespołu, co wskazano w zaskarżonej decyzji, w sprawie tej nie podjął czynności – mimo takiego obowiązku – dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu strony (art. 7 k.p.a.). Poprzestając na zdaniu Zespołu, który stwierdził, iż udział w wymienionych we wniosku konferencjach nie jest osiągnięciem naukowym wartym honorowania, Minister nie dołożył staranności w należytym rozpatrzeniu sprawy. Zadaniem organu administracji publicznej nie jest akceptacja punktacji i opinii Zespołu, ale wszechstronna ocena materiału dowodowego, zwłaszcza, że strona punktację tę kwestionuje wprost wskazując na odmienne fakty niż przyjmuje Zespół. Nadto, niedopuszczalna – z punktu widzenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) jest sytuacja, w której Minister akceptuje – bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie – odmienne traktowanie (przy ocenie wniosków) studentów biorących udział w tych samych konferencjach. Uzasadnienie Zespołu, co do popełnionego przez ekspertów błędu w odniesieniu do wniosków innych studentów, którym przyznano punkty, nie zwalnia Ministra od konieczności wzięcia pod uwagę słusznego interesu strony w niniejszej sprawie. Organ powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie poważać zaufania obywatela do władzy publicznej. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi. W ocenie Sądu, postępowanie, w ramach którego sporządzony został ranking wniosków uszeregowanych według największej liczby punktów, przeprowadzone było prawidłowo. Z akt sprawy wynika, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu [...] października 2012 r. powołał Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, w skład którego weszli eksperci reprezentujący osiem obszarów nauki i sztukę (33 członków). W dniu [...] listopada 2014 r. Zespół podjął uchwałę w sprawie sposobu oceny wniosków o stypendium ministra za wybitne osiągnięcia dla studentów na rok akademicki 2014/2015. Uchwała ta zawiera wytyczne dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mając na celu zapewnienie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. Jak podał organ, w celu zapewnienia przejrzystości procedury, wytyczne te były udostępnione na stronie internetowej urzędu Ministra w zakładce "Dla studentów i uczelni/dla studentów i doktorantów/stypendium ministra". Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 187 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez ocenę wniosków według obszarów wiedzy. Przepis art. 187 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że "minister właściwy do spraw szkolnictwa określi w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, (...), uwzględniając rodzaje osiągnięć naukowych (...)". Rozporządzenie wydane na podstawie tego przepisu nie wyklucza możliwości dokonania przez Zespół oceny wniosków z uwzględnieniem obszarów wiedzy. Sąd nie podziela też twierdzenia, że w sprawie niniejszej złożenie pod oceną wniosku podpisu przez jednego tylko członka Zespołu oceniającego oznacza, że nie jest to ocena Zespołu. Z całości akt sprawy, w tym uchwał podejmowanych przez Zespół, wynika, że wniosek poddany był przyjętej procedurze oceniania i stanowi ocenę Zespołu. Badając sprawę w jej granicach i nie będąc związany zarzutami skargi Sąd stwierdził jednocześnie, że prawidłowa była ocena Ministra, co do braku podstaw uwzględnienia jako wybitnych osiągnięć: publikacji oznaczonych we wniosku literami: "a", "c", "d", "e", "f", "g", "h", "j". Większość z tych publikacji była nierecenzowana, zaś publikacja oznaczona lit. "e" nie została zakwalifikowana z uwagi na niską rangę wydawnictwa i niski zasięg publikacji. Z treści skargi wynika nadto, że strona oceny organu w tym zakresie nie kwestionuje. Biorąc pod uwagę, że stypendium Ministra jest przyznawane za wybitne osiągnięcia, Sąd ocenę organu w tym zakresie podzielił. Ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniosku o ponowne jej rozpatrzenie Minister uwzględni przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu. Obowiązkiem organu będzie dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie i rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przyznanie stypendium, po dokonaniu oceny prawidłowości przyznania punktów za poszczególne osiągnięcia naukowe, w tym w szczególności, za udział w konferencjach oznaczonych we wniosku literami: "b", "d", "e", "f", "h", "k", "l". Rozstrzygając w przedmiocie wniosku organ uwzględni zasadę pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i zasadę równości. Zgodnie z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Trybunał Konstytucyjny już na początku swego istnienia wskazał, że istota zasady równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednej miary. Na gruncie tej sprawy podkreślenia wymaga przy tym, że w przedmiocie wniosku o przyznanie stypendium rozstrzyga Minister, a nie Zespół powołany do oceny wniosków. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest tym samym zobowiązany, na gruncie art. 6 k.p.a., do rozstrzygania zgodnego z prawem. Uzasadnienie decyzji powinno odpowiadać wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a., co oznacza, że nie powinno pozostawiać żadnych wątpliwości, co do tego, z jakich powodów i na podstawie jakich dowodów organ podjął dane rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.