II SA/Wa 1013/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia - ustanowić dla J. K. radcę prawnego - Skarżący wniósł o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 stycznia 2010 r. ustalono, co następuje. Skarżący w gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, która ze względu na stan zdrowia wymaga stałej jego opieki. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się orzeczenie o zaliczeniu żony wnioskodawcy do znacznego stopnia niepełnosprawności. Rodzina utrzymuje się z renty oraz dodatku pielęgnacyjnego uzyskiwanych przez żonę wnioskodawcy w wysokości 943,08 zł brutto miesięcznie. Strona uzyskuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 118 zł. Majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 48,80 m2 oraz działka o powierzchni 48 arów. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że strona ponosi nakłady finansowe na leczenie ciężko chorej żony. Skarżący i jego żona nie mają żadnych oszczędności. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest w chwili obecnej bardzo trudna i nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Środki finansowe, jakimi dysponuje 2-osobowa rodzina z pewnością nie pozwalają ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i żony. Dochód na osobę w rodzinie wynosi 530,50 zł. Biorąc pod uwagę konieczność ponoszenia stałych wydatków na leki stwierdzić należy, że strona nie dysponuje środkami, które mogłaby przeznaczyć na ustanowienie radcy prawnego. Wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawową przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.