II SA/Wa 1014/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], którym organ ten utrzymał w mocy wcześniej wydany rozkaz personalny z dnia [...] marca 2015r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z dniem [...] marca 2015 r., oraz nadania temu orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze K. M. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia argumentując, że po wniesieniu skargi skarżący utracił podstawowe źródło utrzymania, jakim była służba. K. M. wyjaśnił, że znaczna liczba naruszeń prawa ze strony organu w zestawieniu z ryzykiem wyrządzenia skarżącemu i jego najbliższym znaczącej szkody w następstwie nieprawomocnej postawy utraty uposażenia służbowego, może przemawiać za udzieleniem mu ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania danego aktu jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zaznaczyć również należy, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Wspomnieć również należy, że wojewódzkie sądy administracyjne nie są zobowiązane na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do wzywania stron o uzupełnienie wniosków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji braku ich należytego uzasadnienia przez strony. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia. K. M. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego uzasadnił koniecznością czasowej ochrony z uwagi na utratę podstawowego źródła utrzymania jakim było uposażenie służbowe. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że wniosek K. M. nie może zostać uwzględniony, gdyż nie przedstawił one argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wprawdzie wydalenie ze służby w ABW wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego (wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wiąże się z utratą świadczeń wynikających ze stosunku służbowego, co wpływa na zmianę statusu materialnego, a ewentualna długotrwała procedura odwoławcza może oznaczać pozbawienie środków egzystencji), niemniej jednak nie uzasadnia to poglądu, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07: "zwolnienie z pracy i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego rodziny - nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody rodzinie". Podkreślić należy, że skarżący nie wykazał jakie konkretnie przełożenie na funkcjonowanie rodziny skarżącego będzie miała utrata przez skarżącego świadczeń wynikających ze stosunku służbowego. Ogólne wyjaśnienie skarżącego, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje ryzyko utraty środków utrzymania jego rodziny nie wskazuje w jaki sposób wykonanie zaskarżonego orzeczenia .orzeczenia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.