II SA/Wa 1015/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odrzucić skargę. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej: "Prezesem ZUS") decyzją z [...] stycznia 2019r. nr [...] odmówił H. B. (zwany dalej "Skarżącym") przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. Skarżący pismem z [...] lutego 2019r. zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia rażącego naruszenia prawa" zwrócił się do organu o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z "[...] stycznia 2019r." o odmowie przyznania renty w drodze wyjątku z tytułu niezdolności do pracy, podając w nagłówku pisma ww. nr dotyczący ww. decyzji z [...] stycznia 2019r. Prezes ZUS decyzją z [...] kwietnia 2019r. nr [...] w wyniku rozpatrzenia ww. wniosku utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] stycznia 2019r. Skarżący [...] kwietnia 2019r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa ZUS z [...] stycznia 2019r. Prezesa ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie ww. skargi i utrzymanie decyzji w mocy Prezesa ZUS z [...] kwietnia 2019r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę, stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z ostatniego z ww. przepisów wynika zatem, że w przypadku wydania decyzji, od której stronie służy prawo zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma możliwość wyboru środka zaskarżenia. Strona może zatem albo złożyć od takiej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W przypadku, gdy strona skorzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie jest dopuszczalnie zaskarżenie tej samej decyzji do sądu administracyjnego. Art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego od takiej decyzji jest możliwe bez skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli strona wystąpi z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, traci możliwość wniesienia skargi do Sądu administracyjnego na tego typu decyzję. W przypadku złożenia obu ww. środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez Sąd administracyjny jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne bowiem jest, aby ta sama decyzja były przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz Sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji Prezesa ZUS z [...] stycznia 2019r. złożył pismem z [...] lutego 2019r. (data wpływu do Prezesa ZUS 19 lutego 2019r.), a następnie – [...] kwietnia 2019r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Prezesa ZUS z [...] stycznia 2019r. Wniesienie skargi do Sądu administracyjnego było późniejsze (2 miesiące) oraz nastąpiło po wcześniejszym skorzystaniu przez Skarżącego z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była więc niedopuszczalna, w świetle art. 52 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi do Sądu mogłaby być wyłącznie decyzja Prezesa ZUS z [...] kwietnia 2019r. nr [...], której Skarżący nie złożył. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.