II SA/Wa 1016/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Fularski, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Fundacja [...] (w dniu wydania wyroku: Fundacja [...]), zwana dalej Fundacją, zwróciła się do Ministerstwa Zdrowia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r poz. 1764, z późn. zm.); zwaną dalej u.d.i.p., w zakresie obejmującym dokumenty będące w posiadaniu Ministerstwa Zdrowia (zarówno wytworzonych przez Ministerstwo Zdrowia, jak i inne organy i podmioty publiczne, lub też inne podmioty), tj. 1. wniosek o podwyższenie urzędowej ceny zbytu. 2. Analizy dołączone do wniosku przez wnioskodawcę 3. Wystąpienia MZ do wnioskodawcy z zarzutami braków formalnych lub merytorycznych oraz odpowiedzi wnioskodawcy na te wystąpienia 4. Protokół ustaleń/rozbieżności z negocjacji wnioskodawcy z zespołem negocjacyjnym komisji Ekonomicznej 5. Nagranie negocjacji zespołu negocjacyjnego z wnioskodawcą 6. Uchwała Komisji Ekonomicznej 7. Nagranie posiedzenia Komisji Ekonomicznej 8. Dokumenty wytworzone w trakcie ewentualnych negocjacji MZ z wnioskodawcą po uchwale Komisji Ekonomicznej 9. Decyzja refundacyjna z uzasadnieniem 10. Ewentualne wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz dokumenty wytworzone i decyzje podjęte w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z postępowaniem, którego efektem było podwyższenie urzędowej ceny zbytu w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. Urz. Ministra Zdrowia 2017.51) dla leków: Sprycel, Dasatynibum, tabl. powl., 20 mg, 60 szt., kod EAN:5909990621323; Sprycel, Dasatynibum, tabl. powl., 80 mg, 30 szt., kod EAN:5909990818631; Sprycel, Dasatynibum, tabl. powl., 50 mg, 60 szt., kod EAN:5909990621354; Sprycel, Dasatynibum, tabl. powl., 100 mg, 30 szt., kod EAN:5909990671601; Sprycel, Dasatynibum, tabl. powl., 140 mg, 30 szt., kod EAN:5909990818655, zwanych dalej "omawianymi lekami". Minister Zdrowia, w związku ze złożonym wnioskiem, pismem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] zwrócił się do B. Sp. z o. o.; zwanej dalej Spółką o wskazanie zakresu tajemnicy przedsiębiorcy, która ewentualnie może być zawarta w treści zgromadzonej dokumentacji refundacyjnej, o której udostępnienie wnosiła Fundacja we wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. Spółka pismem z dnia [...] marca 2018 r. stwierdziła, że wniosek o podwyższenie urzędowej ceny zbytu (pkt 1 wniosku), analizy dołączone do wniosku przez wnioskodawcę (pkt 2 wniosku), a także częściowo nagranie negocjacji zespołu negocjacyjnego z wnioskodawcą (częściowo pkt 5 wniosku) i dokumenty wytworzone w trakcie ewentualnych negocjacji MZ z wnioskodawcą po uchwale Komisji Ekonomicznej (pkt 8 wniosku), nie stanowią informacji publicznej, bowiem w całości lub w znacznej części są dokumentami prywatnymi, tj. dokumentami przygotowanymi przez wnioskodawcę lub na jego zlecenie i przez niego złożone do akt postępowania. Natomiast dokumenty: protokół ustaleń/rozbieżności z negocjacji wnioskodawcy z zespołem negocjacyjnym Komisji Ekonomicznej (pkt 4 wniosku), nagranie negocjacji zespołu negocjacyjnego z wnioskodawcą (pkt 5 wniosku), uchwała Komisji Ekonomicznej (pkt 6 wniosku), nagranie posiedzenia Komisji Ekonomicznej (pkt 7 wniosku) i dokumenty wytworzone w trakcie ewentualnych negocjacji MZ z wnioskodawcą po uchwale Komisji Ekonomicznej (pkt 8 wniosku), dotyczą ofert oraz negocjacji odnoszących się do urzędowej ceny zbytu oraz instrumentów dzielenia ryzyka, a więc informacji stanowiących niepodlegającą ujawnieniu tajemnicę przedsiębiorstwa. Ponadto powinny być zanonimizowane decyzje refundacyjne i ich uzasadnienia w zakresie zawartych w nich informacji posiadających istotną wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy dotyczące ewentualnych instrumentów dzielenia ryzyka. Spółka stwierdziła, że podjęto wszelkie niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, w związku, z czym informacje te są poufne i podlegają ochronie przed ujawnieniem na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Następnie Minister Zdrowia, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówił Fundacji udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 5 i 7 omawianego wniosku z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.); zwanej dalej u.z.n.k. Jednocześnie wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] udostępnił Fundacji zanonimizowane dokumenty wskazane w pkt 1, 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku z dnia 28 lutego 2018 r. i poinformował, że nie wpłynęły wnioski określone w pkt 3 i pkt 10 przedmiotowego wniosku dotyczące omawianego leku/ów. Minister Zdrowia uznał za odpowiednie i rozsądne w danych okolicznościach zastrzeżenie Spółki, że dokumentacja refundacyjna i wszelkie dokumenty, które były podstawą wydania decyzji dotyczących omawianych leków są objęte tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stwierdził, że ustalenia pomiędzy podmiotem odpowiedzialnym a Ministrem Zdrowia, będące przedmiotem wniosku stanowiły przedmiot oferty Spółki. Jednocześnie dane i informacje zawarte w dokumentacji refundacyjnej stanowią dane tworzące politykę ekonomiczną, a w szczególności również element strategii sprzedażowej. Informacje zawarte w dokumentacji prowadzonych postępowań refundacyjnych dotyczących omawianych leków, w tym merytoryczne dane, czy rozstrzygnięcia zawierające stanowisko wnioskodawcy podczas prowadzonych negocjacji z Zespołem Negocjacyjnym Komisji Ekonomicznej, w uchwale podjętej przez Komisję Ekonomiczną, czy w sentencji decyzji refundacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa. Informacje te nie zostały przez stronę postępowania refundacyjnego ujawnione do publicznej wiadomości, posiadają wartość gospodarczą dla firmy, jak też podjęto działania celem zachowania ich w poufności (zastrzeżenia w pismach w toku postępowania). W związku z tym wskazał, że żądane dokumenty w pkt 1, 2, 3, 4, 6, 8 i 9 wniosku udostępnione zostały wnioskodawcy z uwzględnieniem tajemnicy przedsiębiorcy, tj. częściowo zanonimizowane. Organ podkreślił, że liczba leków, które są przedmiotem obrad Komisji Ekonomicznej, powoduje, iż nie jest możliwe udostępnienie zapisów audio z posiedzenia Komisji Ekonomicznej dotyczącego omawianych leków, gdyż jednocześnie przedmiotem jednego posiedzenia może być nawet kilka leków. Wyjaśnił, że podczas negocjacji cenowych z Komisją Ekonomiczną firmy farmaceutyczne przedstawiają strategie cenowe dla danego leku, które jako ustalony zbiór działań przedsiębiorcy, ukierunkowanych na uzyskanie konkretnych korzyści, ma lub może mieć przełożenie na wskaźniki o charakterze gospodarczym, np. cena, obrót danym lekiem i wpływać tym samym na sytuację ekonomiczną danego podmiotu. Ponadto zaznaczył, że polityka cenowa w zakresie kształtowania ceny leków jest elementem handlowego know-how danego przedsiębiorcy, które ze względów strategicznych musi mieć charakter poufny. Przejawy polityki cenowej przedsiębiorców w postaci m.in. instrumentów dzielenia ryzyka, omawiane podczas negocjacji cenowych z Komisją Ekonomiczną, jako nośniki pewnych wartości gospodarczych, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, którą ustawodawca zaliczył, wprost, jako składnik przedsiębiorstwa, o czym mowa w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.). Oferty cenowe, instrumenty dzielenia ryzyka stanowią dane tworzące politykę ekonomiczną są elementem strategii sprzedażowej. Zwłaszcza chodzi tu o propozycje cenowe, sposób ich wyliczenia pokazujący potencjał metody kalkulacji ceny leku oraz instrument dzielenia ryzyka, który zawierany jest indywidualnie dla danego leku. Istotne znaczenie ma również sposób, przebieg i ilość prowadzonych negocjacji cenowych, których wynikiem jest kompromis bądź brak porozumienia z Zespołem Negocjacyjnym, a także instrumenty dzielenia ryzyka. Instrumenty dzielenia ryzyka (RSS), są uzgadniane w trudnym i skomplikowanym procesie podejmowania decyzji refundacyjnej. Stanowią strategię biznesową danej firmy, od której uzależnia się zyski i straty. Powyższe stanowi cenne źródło informacji dla innych konkurencyjnych podmiotów działających na rynku. Wysoce prawdopodobne jest również, że udostępniona informacja mogłaby zostać wykorzystana przez te podmioty. W skardze do Sądu Fundacja wniosła o uchylenie decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 11 ust. 4 u.z.n.k., poprzez bezpodstawne ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną, 2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez udostępnienie części wnioskowanej informacji w sposób, który uniemożliwia lub znacząco utrudnia jej odczytanie oraz uniemożliwia rozpoznanie, które fragmenty dokumentów zostały zakreślone ze względu na praktycznie bezśladowe usunięcie informacji, w szczególności usunięcie całych stron bez podania informacji o tym, że dana strona została usunięta oraz brak odniesienia się do części zakresu przedmiotowego wniosku, 3. art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w formie papierowej pomimo wyraźnej prośby we wniosku o udostępnienie wnioskowanych informacji w wersji elektronicznej na adres email i brak pisemnego powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Zdaniem Fundacji prawo do informacji publicznej musi obejmować wszelkie dokumenty wytworzone lub uwzględnione w trakcie każdego z refundacyjnych procesów decyzyjnych, w tym w szczególności precyzyjne warunki finansowania wnioskowane, proponowane w negocjacjach i przyjęte, jako ostateczne w decyzjach administracyjnych, w tym również instrumenty dzielenia ryzyka. W przypadku decyzji refundacyjnych odnoszących się do leków innowacyjnych (a więc bez produktów bezpośrednio "generycznie" konkurencyjnych) z uwagi na zapewnienie możliwości przeprowadzenia przez przedstawicieli administracji publicznej skutecznych negocjacji z wnioskodawcami-firmami farmaceutycznymi Fundacja uznaje, że prawo do pełnej informacji o przebiegu negocjacji i proponowanych warunkach finansowania powinno prawdopodobnie zostać ograniczone do momentu po zakończeniu danego procesu decyzyjnego i tym samym negocjacji. Jednocześnie podała, że nie ma nic złego w sytuacji, gdy dzięki poznaniu oferty, oczekiwań negocjacyjnych Ministerstwa, gotowości do ustępstw firmy –wnioskodawcy i końcowych warunków finansowania konkurencyjna firma będzie mogła skonstruować "lepszą ofertę". Jeśli dzięki przejrzystości ta oferta będzie faktycznie lepsza dla interesu publicznego, to jest to przecież sytuacja, na której zaaranżowaniu powinno Ministrowi zależeć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r poz. 1330); zwaną dalej u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zgodnie z treścią tego przepisu przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą co, do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Wydając decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji z tego powodu, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Zatem każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Wymaga podkreślenia, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1993/16, LEX nr 2226910). Ograniczanie zatem dostępu do tajemnicy przedsiębiorcy (jej poufność) musi poprzedzać jej identyfikacja oraz wykazanie, że posiada wartość gospodarczą. Wydając zaskarżoną decyzję w zakresie punktów 1, 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku organ naruszył art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ z nadesłanych materiałów źródłowych tj. dokumentacji refundacyjnej pełnotekstowej oraz dokumentacji zaanonimizowanej (udostępnionej skarżącemu) nie wynika, aby została przeprowadzona prawidłowa identyfikacja i ocena wartości gospodarczej wszystkich elementów składających się na całość wnioskowanej dokumentacji refundacyjnej. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i akta sprawy nie wskazują jednoznacznie, jakie konkretnie dokumenty zostały wyłączone z udostępnienia, w jakim zakresie i z jakiego powodu. Należy zwrócić uwagę, że przeprowadzony przez organ w przedmiotowej sprawie proces anonimizacji nie jest odpowiednim narzędziem do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, ponieważ służy ochronie prywatności osób fizycznych. Anonimizacja polega bowiem na działaniu mającym na celu ukrycie tożsamości i uniemożliwienie identyfikacji podmiotu (https://sjp.pl/anonimiz), a w rozpatrywanej sprawie nie chodziło przecież o ochronę prywatności, lecz o ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Istnienie tajemnicy przedsiębiorcy musi w każdym przypadku być rzeczywiste i niewątpliwe. Ta przesłanka ograniczająca zasadę jawności informacji publicznej powinna być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy zatem, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. by odnosiła się do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i by była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. W takich przypadkach organ musi szczegółowo, co do każdego elementu nieujawnionej dokumentacji określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Kontrolowana w tej sprawie decyzja nie zawiera oceny, nieudostępnionej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, informacji w takim zakresie. Reasumując, Sąd stwierdził, że brak dostatecznej analizy organu w kontekście przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. oraz sformułowanie jedynie ogólnych wniosków, bez konkretnego ich umotywowania, uzasadniają zarzut podjęcia rozstrzygnięcia w ocenianym zakresie, tj. punków 1, 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku z naruszeniem powyższych przepisów oraz wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi z kolei podstawę do postawienia organowi skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 i art. 11 K.p.a. Odnośnie zaś pkt 5 i 7 wniosku to należy stwierdzić, że Minister Zdrowia nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p. odmawiającej udostępnienia nagrania negocjacji zespołu negocjacyjnego z wnioskodawcą oraz nagrania posiedzenia Komisji Ekonomicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Powołana wyżej ustawa dwukrotnie wskazuje na możliwość udostępnienia informacji publicznej w drodze udostępnienia materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących posiedzenia organów kolegialnych. Dotyczy to postanowień zawartych w art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz art. 19 tej ustawy. Uregulowania te odnoszą się jednak do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 7 ust. 1 pkt 3) oraz ich organów pomocniczych (art. 19 w zw. z art. 18 ustawy). Art. 19 u.d.i.p. nakłada na organy władzy publicznej, pochodzące z powszechnych wyborów i ich kolegialne organy pomocnicze obowiązek sporządzania i udostępniania protokołów i stenogramów swoich obrad. Wymóg ten ma charakter bezwzględny. Z obowiązku tego organ jest zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Żądanych przez skarżącego nagrań nie można ponadto traktować, jako dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem jest to, bowiem treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i "podpisana" w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego. Żądany przez wnioskodawcę nośnik informacji o przebiegu posiedzenia zespołu negocjacyjnego i Komisji Ekonomicznej, wszystkich tych warunków nie spełnia, wobec czego nie może być traktowany, jako dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej tak jak mamy do czynienia z żądaniem z pkt 5 i 7 wniosku, organ powinien powiadomić jedynie podmiot żądający udostępnienia informacji pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Wydanie w takiej sytuacji decyzji administracyjnej narusza art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sąd w przedmiotowej sprawie nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ponieważ kwestia sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej na wniosek może być oceniana jedynie przy rozpatrywaniu skargi na decyzję umarzającą postępowanie o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, a także skargi na bezczynność. Z tych wszystkich przyczyn Sąd stwierdził, że wykazane wyżej wady ocenianej decyzji, czynią koniecznym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Fundacji, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez Fundację wpis od skargi w kwocie 200 zł.