II SA/Wa 102/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego uposażenia rocznego za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Dowódca Wojsk Lądowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej - kpa) oraz art. 83 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 60b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...] w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], odmawiającą przyznania [...] M. N. dodatkowego uposażenia rocznego za 2009 rok. W motywach uzasadnienia organ drugiej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dowódca [...] w K., działając na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz art. 83 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 95 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. Nr 108, poz. 1146 ze zm.), odmówił przyznania M. N., pełniącemu zawodową służbę wojskową w JW Nr [...], dodatkowego uposażenia rocznego za 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że M. N. w 2009 r. był nieobecny w służbie przez okres dłuższy niż dwa dni robocze, tj. w dniach 22.04.2009 r., 28.04.2009 r., 30.04.2009 r. oraz 04.05.2009 r., zaś nieobecność ta nie została usprawiedliwiona. W odwołaniu z dnia 11 września 2009 r., skierowanym do Dowódcy Wojsk Lądowych, zainteresowany wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, uznanie prawa do dodatkowego uposażenia rocznego za 2009 r. oraz o orzeczenie o wypłacie zaległego świadczenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, nieodniesienie się do przedstawianych organowi faktów usprawiedliwiających nieobecność skarżącego, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W jego ocenie wskutek powyższych uchybień doszło do sformułowania przez organ fałszywych wniosków, a dodatkowo nie zapewniono stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Dowódca Wojsk Lądowych po rozpoznaniu odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż organ I instancji wydał właściwe rozstrzygnięcie w sprawie. Otóż [...] M. N. został skierowany do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. w dniach od 21 kwietnia do 4 maja 2009 r. celem wykonania badań lekarskich i orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ponieważ strona nie przedłożyła orzeczenia komisji lekarskiej lub zaświadczenia usprawiedliwiającego nieobecność we wskazanych dniach, organ I instancji wystąpił do Przewodniczącego TWKL o przesłanie kopii kart obiegowych oraz orzeczenia komisji. W odpowiedzi Przewodniczący poinformował, że żołnierz wykonywał badania w dniach 21, 23, 24, 27, 29 kwietnia 2009 r. Pomimo dwukrotnego wezwania M. N. nie przedstawił dokumentów mogących usprawiedliwić jego nieobecność, nadsyłając jedynie pisemne wyjaśnienia, w których powołał się na swój stan zdrowia. Zgodnie zaś z art. 60b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie żołnierza od zajęć służbowych z powodu choroby następuje na podstawie zaświadczenia lekarskiego wystawionego zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 31, poz. 267 ze zm.). Tymczasem w niniejszej sprawie zaświadczenie takie nie zostało przedstawione. Ponadto organ drugiej instancji podniósł, że zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną oraz wskazanie faktycznych powodów, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Ponieważ strona nie przedstawiła odpowiednich dowodów usprawiedliwiających nieobecność, do przedstawienia których była zresztą wzywana, nie można zarzucić organowi, iż nie odniósł się do nich w swojej decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. N. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, alternatywnie o stwierdzenie ich nieważności, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa oraz art. 83 ust. 4 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powołał przy tym argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zwrócił również uwagę na fakt, że art. 60b wojskowej ustawy pragmatycznej nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż przedmiotowa sprawa nie dotyczy zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, lecz usprawiedliwienia nieobecności z innej ewentualnej przyczyny, a zatem o przesłankę wskazaną w art. 60a cyt. ustawy. W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie, powołując się w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na motywy, jakie zawarł w zaskarżonej decyzji. Wskazał jednocześnie, iż skierowanie na komisję lekarską stanowi również wykonywanie obowiązków służbowych i w dniach, w których skarżący nie wykonywał badań, powinien wykonywać normalne obowiązki służbowe lub przedstawić zaświadczenie lekarskie. Organ wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. M. N. złożył do akt sądowych zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] września 2009 r. na potwierdzenie, że był u lekarza w dniu 22 kwietnia 2009 r. i od lekarza został zabrany do szpitala. Podniósł ponadto, że organ uznał, iż kopia karty z Izby Przyjęć nie ma wartości dowodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych. Na wstępie należy wskazać, iż sąd administracyjny może uchylić decyzję administracyjną wówczas, jeżeli w toku postępowania sądowego stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zezwala na to zapis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie nastąpiła taka okoliczność. Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. skarżący, na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył wniosek dowodowy w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] września 2009 r., potwierdzającego że w dniu 22 kwietnia 2009 r. był na badaniu lekarskim, a następnie został hospitalizowany. Jak wynika z oświadczenia skarżącego, ten dokument nie był przekazany do Dowódcy Wojsk Lądowych. Wobec powyższego należy uznać, że w toku postępowania przed organem drugiej instancji wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazać tu należy, że ta przesłanka ma zastosowanie wówczas, jeśli okoliczności są "nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę" (M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2000, s. 813). Z akt postępowania wnika, że w toku orzekania organ drugiej instancji nie znał treści ww. zaświadczenia, mimo, że było ono wystawiane w dniu [...] września 2009 r., a więc na ponad miesiąc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, tj. [...] października 2009 r. Powyższy dowód ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżącemu odmówiono dodatkowego uposażenia rocznego z powodu nieobecności za cztery dni: 22.04.2009 r., 28.04.2009 r., 30.04.2009 r. oraz 04.05.2009 r. Tymczasem zaświadczenie lekarskie wskazuje, że w ciągu jednego dnia ma usprawiedliwioną nieobecność, co z kolei powinno organ skłonić do przeprowadzenia postępowania mającego na celu wyjaśnienie dalszych twierdzeń skarżącego wyrażonych w odwołaniu z dnia 11 września 2009 r., a dotyczących jego nieobecności w dniach 28.04.2009 r., 30.04.2009 r. oraz 04.05.2009 r. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.