II SA/Wa 1021/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W. F. na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Wojskowa Komisja Lotniczo-Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80), na skierowanie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] I. z urzędu, w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), uznała W. F. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria "Z" (pkt 9 orzeczenia). Orzeczenie to w pkt 8 zawierało rozpoznanie – [...] (§ 77 p. 5), zaś w pkt 10 tego orzeczenia stwierdzono, że rozpoznane schorzenie pozostaje w związku ze służbą wojskową - powypadkowe. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. W. F. złożył odwołanie od ww. orzeczenia z dnia [...] października 2011 r. Wojskowa Komisja Lekarska Sił Powietrznych w W., po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 5 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) i § 8 pkt 5, § 7 ust. 1 lit. a oraz § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80), utrzymała w mocy orzeczenie nr [...] Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2011 r. wydane w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w którym uznała ww. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej w zw. z przebytym leczeniem [...] - § 77 pkt 5. W uzasadnieniu Wojskowa Komisja Lekarska Sił Powietrznych podniosła, że nie ma podstaw do zmiany zakwalifikowania schorzenia, którego rozpoznanie brzmi "[...]". Wyjaśniono, że rozpoznanie to nie powoduje niezdolności do zawodowej służby wojskowej i że pozostaje w związku ze służbą wojskową, gdyż jest następstwem wypadku podczas zajęć wojskowych. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. W. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie w całości żądania skarżącego oraz uznanie go za całkowicie niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, jak również przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność stanu zdrowia skarżącego oraz że jest on niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. błędne przyjęcie, że skarżący jest całkowicie zdolny do zawodowej służby wojskowej w związku z przebytym leczeniem [...], kiedy po prawidłowej analizie dokumentów medycznych należy stwierdzić, że skarżącego należy uznać za całkowicie niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. W świetle najdalej idącego zarzutu skargi – naruszenia art. 107 § 3 kpa – pierwszą kwestią wymagającą zbadania przez Sąd było ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszelkie wymagane prawem elementy. W myśl art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje natomiast to, jak powinno wyglądać uzasadnienie decyzji. Winno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Po przedstawieniu zebranych dowodów i wyjaśnieniu tego, którym z nich dał wiarę, a którym tej wiary odmówił i dlaczego na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego istotę badanej sprawy. W końcowej zaś fazie uzasadnienia organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu dowodów zebranych w sprawie. Tak sporządzone uzasadnienie umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu również Sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz, czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. W świetle powyższego, odnosząc się do skarżonej decyzji, uznać należy, iż nie spełnia ona wymogów wynikających z art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji nie zawiera bowiem elementów, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Organ sporządzając uzasadnienie nie odniósł się w nim do całokształtu materiału dowodowego. Nie wskazał, na których dowodach się oparł, ani nie wyjaśnił, dlaczego innym odmówił mocy dowodowej. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż schorzenie strony nie powoduje niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie wyjaśnił jednakże tego, dlaczego doszedł do takiej konkluzji, ani tego, na jakim materiale dowodowym bazował. Przy tak niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu nie sposób więc stwierdzić, czym kierował się organ wydając skarżoną decyzję i czy zbadał wszystkie dowody zebrane w sprawie i powoływane przez skarżącego. Tym bardziej jako niemożliwe jawi się ocenienie poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe sprawia, że przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając motywów jakimi kierował się organ, nie jest w stanie odnieść się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 3