II SA/Wa 1021/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów podróży służbowej oraz kosztów dojazdu – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., którą to decyzją w pkt 1 odmówił W.J. zwrotu kosztów podróży służbowej od [...] września 2008 r. do [...] stycznia 2010 r. w kwocie 32,596 zł. W punkcie 2 decyzji odmówił zwrotu kosztów dojazdu [...] w W. w dniu [...]września 2008 r. i z powrotem w wysokości 177,20 zł. Jako podstawę materialnoprawną odmowy organ wskazał art. 41 ust. 2 i 3 i art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W motywach uzasadnienia organ podał, że poza sporem jest, że W.J. od [...] września 2008 r. do [...] stycznia 2010 r. faktycznie pełnił obowiązki służbowe w [...] w W. Wskazał, że nie stwierdzono, że W.J. wykonywał obowiązki służbowe w ramach trwającej 1 rok 4 miesiące i 20 dni podróży służbowej, a zatem brak jest podstaw, by za cały ten okres przyznać mu świadczenia. W ocenie organu wykonywanie obowiązków służbowych odbywało się w ramach delegowania do ABW na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej. Z tego też tytułu za okres delegowania do [...] przysługują mu świadczenia na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariuszy Straży Granicznej do pracy poza Straż Graniczną (Dz. U. z 2002 r. Nr 97, poz. 881 z późn. zm.). Organ podkreślił, ze rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] stwierdza, że W.J. został oddelegowany (art. 41 ust. 2) a nie przeniesiony na stałe (art. 40 ust. 1) czy delegowany do czasowego pełnienia służby na okres 6 miesięcy (art. 40 ust. 1 i 3). Wskazał, że brak jest przepisu prawa materialnego nakazującego wypłatę funkcjonariuszowi oddelegowanemu do pracy poza Strażą Graniczną świadczeń na podstawie rozporządzenia w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe. Stwierdził, że brak jest podstaw do traktowania okresu oddelegowania do [...], jako podróży służbowej i wypłaty świadczeń z tego tytułu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.J. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, zasądzenie kosztów postępowania i wymierzenie organowi grzywny, skarżący podniósł, że rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2008 r. został oddelegowany do dalszego pełnienia służby w ABW. Oddelegowanie zakończyło się [...] stycznia 2010 r. Wyjaśnił, że po zakończeniu oddelegowania, od [...] lutego 2010 r. pełnił służbę w [...] Oddziale Straży Granicznej. Podniósł, że domagał się od organów wyłącznie wypłacenia ryczałtów, a zatem żądanie organu, dotyczące przedstawienia dowodów na okoliczność poniesionych przez niego wydatków było bezpodstawne. Zarzucił, że organ nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania, nadto, iż przedmiotowe postępowanie prowadził kilka lat. Wskazał, że już we wniosku z dnia 5 maja 2010 r. dołączył wszelkie dokumenty, dotyczące poniesionych kosztów oddelegowania. Skarżący podniósł też, że zgodnie z art. 112 ust. 1 i 5 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi SG przysługują świadczenia pieniężne za podróże służbowe, oraz że stosownie do § 11 rozporządzenia o oddelegowaniu funkcjonariusza poza Strażą Graniczną, przysługują mu świadczenia na zasadach określonych w ustawie o Straży Granicznej. Stwierdził, że uprawnione jest twierdzenie, iż w okresie od [...] września 2008 r. do [...] stycznia 2010 r. pełnił służbę na zasadach podróży służbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w okresie od [...] września 2008 r. do [...] stycznia 2010 r. skarżący był oddelegowany do pracy w ABW, czy też – jak twierdzi – pełnił w tym czasie służbę na zasadzie podróży służbowej. Z akt postępowania wynika wprost, że skarżący, na mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], został od dnia [...] września 2008 r. delegowany do pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Jako podstawę prawną oddelegowania, organ wskazał art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.). Stosownie do tego przepisu funkcjonariusza można oddelegować do wykonywania pracy poza Strażą Graniczną. Powyższy przepis nie określa czasookresu, na który można delegować funkcjonariusza. Nie zawiera ogranicznika czasu trwania oddelegowania. Stosownie do § 3 rozporządzenia wykonawczego – rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariuszy Straży Granicznej do pracy poza Strażą Graniczną (Dz. U. z 2002 r. Nr 97, poz. 881 z późn. zm.), przepisy rozporządzenia stosuje się do funkcjonariusza służby stałej, oddelegowanego do wykonywania pracy poza Strażą Graniczną. Zgodnie zaś z § 11 tegoż rozporządzenia oddelegowanemu funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia i świadczenia na zasadach określonych w ustawie z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Omawiane rozporządzenie w § 14 określa przesłanki zakończenia okresu oddelegowania. Analiza powyższych przepisów w zestawieniu z ww. rozkazem organu z dnia [...] września 2008 r. o oddelegowaniu oraz rozkazem z dnia [...] stycznia 2010 r. o odwołaniu z delegacji z dniem [...] stycznia 2010 r. jednoznacznie świadczą, że w omawianym okresie skarżący pełnił służbę, będąc oddelegowany na mocy art. 41 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej. Tym samym nie można było w żaden sposób przyjąć, że w tym okresie pełnił służbę na zasadzie podróży służbowej. Trafnie zatem organ uznał, że skarżącemu za okres delegowania od [...] września 2008 r. do [...] stycznia 2010 r. przysługiwały świadczenia określone w § 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Powyższy przepis jest przepisem o charakterze gwarancyjnym. Zgodnie z nim funkcjonariuszowi oddelegowanemu przysługują świadczenia określone w ustawie o Straży Granicznej (o ile są spełnione warunki do ich nabycia określone w ustawie o Straży Granicznej. Brak jest natomiast podstaw do traktowania okresu delegowania skarżącego jako okresu podróży służbowej i przyznania z tego tytułu funkcjonariuszowi jakichkolwiek świadczeń na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienie lub delegowanie (Dz. U. z 2006 r. Nr 237, poz. 1719 z późn. zm.). Powyższe rozporządzenie w § 2 pkt 5 zawiera definicję podróży służbowej i ponownie podkreślić należy, iż podróż służbowa i oddelegowanie to dwie różne instytucje prawne, regulowane odrębnie. Odnosząc się do pkt 2 zaskarżonej decyzji dotyczącego zwrotu kosztów dojazdu do [...] w W. w dniu [...] września 2008 r. i z powrotem, stwierdzić należy, iż bezsporne jest, że skarżący nie przedłożył organowi dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków, nie złożył też pisemnego oświadczenia o ich wysokości, stosownie do § 12 ust. 6 omawianego rozporządzenia wykonawczego w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe. Z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie następuje w ramach uznania organu a skarżący nie złożył druku o rozliczeniu kosztów podróży służbowych w dniu [...] września 2008 r. i [...] lutego 2010 r. ani też nie złożył wyczerpującego oświadczenia w zakresie podania godzin i zakończenia podróży oraz środka transportu, prawidłowo organ uznał, nie mogąc ustalić wysokości tych kosztów, że odmawia zwrotu kosztów dojazdu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.