II SA/Wa 1023/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2007 r. W uzasadnieniu organ podał, iż przeciwko [...] S. P. prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, które orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zostało umorzone z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 135r ust. 4 ustawy o Policji, tj. przedawnienia karalności zarzucanego policjantowi przewinienia dyscyplinarnego. Wskutek złożonego przez [...] S. P. odwołania, orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2007 r., zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymano w mocy. Policjant nie skorzystał z możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie. Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2009 r. [...] S. P. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, wskazując jako podstawę wznowienia postępowania art. 135r ust. 1 w zw. z art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Natomiast za okoliczność faktyczną do wznowienia uznał istnienie "wykładni" odnoszącej się do winy policjanta, dokonanej w innej sprawie (nr [...]) przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w 2008 r. W ocenie [...] S. P. sytuacja opisana w powyższej wykładni (niestwierdzenie winy policjanta z uwagi na brak odpowiedniego wyszkolenia specjalistycznego policjanta) zaistniała w jego przypadku, co oznacza, iż wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego i zakończenie w sposób wyżej wskazany, tj. poprzez umorzenie, było rażącym naruszeniem przepisów prawa. W treści wniosku wymieniony poinformował, iż z powyższą wykładnią zapoznał się w dniu 13 stycznia 2009 r. podczas opracowywania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] w innej sprawie, w której występuje jako obrońca obwinionego policjanta. Skarżący wniósł także, aby po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, zostało ono umorzone na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w K., po zbadaniu wniosku, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na uchybienie 30-dniowemu terminowi do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 135r ust. 7 cytowanej ustawy. Ustalono bowiem, iż okoliczność, na którą powołuje się we wniosku [...] S. P. była mu znana już w dniu 7 i 8 lipca 2008 r. Rozpatrując odwołanie od powyższego postanowienia, Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, co do wystąpienia w przedmiotowej sprawie ujemnej przesłanki uniemożliwiającej wznowienie postępowania dyscyplinarnego, określonej w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż okoliczności, na które powołuje się [...] S. P., tj. zapoznanie się z treścią oceny zachowania policjanta i jego stopnia zawinienia w innej sprawie były mu znane wcześniej niż wskazuje on we wniosku o wznowienie postępowania. Ustalono bowiem, iż [...] S. P., występując jako obrońca w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym innego policjanta, zapoznał się z aktami tego postępowania w dniu 7 i 8 lipca 2008 r. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 19 stycznia 2009 r. nastąpiło więc z uchybieniem 30-dniowego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji S. P., zarzucając naruszenie art. 135r ust. 6 i 8 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz nakazanie Komendantowi Głównemu Policji merytoryczne wyjaśnienie skarżącemu, na czym polega, na jakiej podstawie faktycznej następuje i jak przebiega procedura wznowienia postępowania z urzędu, określona w art. 135r ust. 6 i 8 w związku z art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone postanowieniem umarzającym postępowanie z powodu przedawnienia karalności. Ustalenie tej okoliczności uniemożliwiało prowadzenie postępowania, a tym samym organ nie mógł rozstrzygnąć w kwestii zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego, ani winy, czy niewinności obwinionego. Jednocześnie stwierdził, iż postępowanie wszczęte na wniosek strony (obwinionego) nie może automatycznie przerodzić się w postępowanie prowadzone z urzędu. Zatem fakt, czy organ powinien działać ex officio, czy też nie, nie ma dla sprawy wszczętej na wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego żadnego znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 135r ust. 6 i 8 w zw. z art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji nie jest bowiem zasadny. Podstawę materialnoprawną postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania stanowił bowiem przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z treści skargi wynika, iż skarżący nie kwestionuje okoliczności, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w powołanym przepisie. Uważa natomiast, iż skoro przełożony powziął wiadomość o zaistnieniu podstaw do wznowienia postępowania, to winien był prowadzić postępowanie z urzędu. W tej kwestii podzielić należy wyjaśnienia organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie dotyczy sposobu rozpatrzenia wniosku strony, a zatem zarzuty zaniechania działania z urzędu merytorycznie nie odnoszą się do wydanego rozstrzygnięcia. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.