II SA/Wa 1024/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] w [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "[...]" postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- [...] w [...] w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "[...]", zawarło wniosek o "zawieszenie wykonalności decyzji skarżonej". Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej strona skarżąca wskazała na nieprawidłowości oceny dokonanej przez Polską Komisję Akredytacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż uzasadniając wniosek ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne ze względu na nieprawidłowości oceny dokonanej przez Polską Komisję Akredytacyjną. Należy zauważyć, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku, Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie wskazała argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy o p.p.s.a, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się, jakie trudne do odwrócenia skutki lub jaka szkoda może wystąpić w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Podniesione przez stronę skarżącą zarzuty dotyczą wadliwości decyzji i jako takie nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie aktu. Należy bowiem zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest instytucją mającą prowadzić do uwzględnienia skargi, dlatego zarzuty wobec zaskarżonej decyzji nie mogą jednocześnie stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wobec powyższego należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.