II SA/Wa 1024/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lutego 2020 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr [...]) stwierdzającą wygaśnięcie jego stosunku służbowego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. w piśmie z 7 czerwca 2017 r. poinformował J. S. - będącego od dnia [...] września 1990 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w Izbie Celnej w G., a następnie funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej w G. -Delegaturze w G. [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G., że nie złoży mu propozycji dalszej pełnienia służby (pracy) o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.). W konsekwencji jego stosunek służbowy wygaśnie z dniem 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy). Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. wyznaczył skarżącemu, do dnia 31 sierpnia 2017 r., miejsce wykonywania obowiązków służbowych w Oddziale Celnym [...] w Delegaturze w G. [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. J. S. w dniu 1 sierpnia 2017 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. polegającą na nieprzedstawieniu mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Sąd w wyroku z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gd 55/17 zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego J. S. tj. decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego lub do wydania decyzji ustalającej warunki pełnienia służby (złożenia propozycji pełnienia służby - art. 169 ust. 4). Sąd przytoczył przepisy art. 169 ust. 4 i art. 170 ust. 3 Przepisów wprowadzających oraz art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768 ze zm.) i stwierdził, że skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie za służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, organ jest obowiązany wydać decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego. Co oczywiste, uzasadnienie takiej decyzji powinno wskazywać na powody niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji nowych warunków zatrudnienia (pełnienia służby), w świetle posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania (art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej). Funkcjonariusz, który w istocie traci swój dotychczasowy status ma bowiem pełne prawo do poznania przyczyn wygaśnięcia stosunku służbowego. Zdaniem Sądu, upływ terminu określonego w art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS (31 maja 2017r.) nie wyłącza możliwości złożenia skarżącemu propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Ograniczenie "sztywnym" terminem takiej możliwości, z pominięciem skutków kontroli sądowej działania organu w zakresie stosunku służbowego funkcjonariusza, narusza zasadę państwa prawnego (art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP), czyniąc kontrolę sądową czysto pozorną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 września 2019 r. sygn. akt I OSK 889/18 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. od powyższego wyroku. Sąd II instancji podzielił zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku co do tego, że w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym organ pozostawał w bezczynności co do zakończenia stosunku służbowego funkcjonariusza, któremu nie przedłożono propozycji służby (pracy). Nie wydał mu bowiem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. NSA powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 1/19, podniósł, że z art. 170 ust. 3 Przepisów wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wynika, że wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby, a w konsekwencji na podstawie art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej organ jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Sąd pokreślił, że wydając decyzję stwierdzającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby na skutek nieprzedstawienia mu propozycji służby, organ każdorazowo jest zobowiązany wziąć pod uwagę i rozważyć kryteria o jakich mowa w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast stanowiska Sądu I instancji, że upływ terminu określonego w art. 165 ust. 7 powołanej ustawy nie wyłącza możliwości złożenia skarżącemu propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, czy propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. decyzją z [...] grudnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 170 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, stwierdził wygaśniecie stosunku służbowego skarżącego. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie (art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej) i stwierdził, że w procesie kształtowania polityki kadrowej zostały uwzględnione potrzeby Izby Administracji Skarbowej w G., jak i przesłanki wynikające z art. 165 ust. 7 wyżej wymienionej ustawy tj. między innymi: posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy lub służby. Istota organizacyjna reformy służb podatkowych i celnych zajmujących się gromadzeniem dochodów budżetowych w ramach administracji rządowej sprowadzała się m. in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących obowiązki w ramach stosunku służby. Ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie składania bądź nieskładania funkcjonariuszom i pracownikom propozycji, a w przypadku składania propozycji prawo do decydowania co do jej zakresu i rodzaju. Organ podał, że J. S. pełnił służbę w Urzędzie Celnym w G. od [...] maja 2004 r. do dnia jego likwidacji ([...] lutego 2017 r.) jako Zastępca Naczelnika tego Urzędu. Kierował pracą trzech komórek organizacyjnych, realizujących zadania z zakresu postępowania. Po reformie zadania tych komórek zostały "przypisane" pracownikom korpusu służby cywilnej. Nie są to więc obecnie komórki zatrudniające funkcjonariuszy służby celno-skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. wyjaśnił, że 34 osoby otrzymały propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej, natomiast 4 (w tym skarżącemu) nie złożono propozycji dalszej służby (zatrudnienia). Osoby, którym zaproponowano dalszą służbę (pracę) posiadały bowiem większe doświadczenie w orzecznictwie, ponieważ realizowały dotychczas zadania "stricte orzecznicze, nie zaś menadżerskie". W konkluzji organ stwierdził, że dokonując selekcji osób do dalszego zatrudnienia (pełnienia służby) kierował się potrzebami kadrowymi nowych jednostek KAS i jej zadaniami oraz przebiegiem dotychczasowego zatrudnienia, kwalifikacjami zawodowymi i miejscem zamieszkania funkcjonariuszy (pracowników). J. S. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu opisał przebieg swojej ponad 27- letniej j służby. Wyjaśnił, że rozpoczął służbę w 1990 r. w Urzędzie Celnym w G. W maju 2004 r. został powołany na stanowisko [...] Urzędu Celnego w G.. Nadzorował wiele komórek organizacyjnych Urzędu m. in. pion kontroli, oddziały celne, komórkę dochodzeniowo-śledczą, a więc nie tylko komórki orzecznicze, prowadził postępowania celne i podatkowe . Odwołujący się dodał, że przez cały okres służby podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, kończąc studia podyplomowe czy uczestnicząc w różnego rodzaju szkoleniach. Powierzano mu zadania trudne i skomplikowane. Za zaangażowanie i pracę na rzecz Służby Celnej otrzymywał nagrody i wyróżnienia. J. S. stwierdził, że uwzględniając jego kwalifikacje, doświadczenie oraz specjalistyczną wiedzę zdobytą w trakcie ponad 27- letniej służby "trudno dać wiarę", że w nowych strukturach zabrakło dla niego miejsca. Jego wiedza, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe pozwalają, aby mógł pracować zarówno w merytorycznych komórkach celnych (orzecznictwo, analityka, komórki dochodzeniowo-śledcze) jak i w oddziałach celnych. Reforma administracji celno-skarbowej w żaden sposób "nie zredukowała" tych zadań. Postępowania celne i podatkowe związane z wymiarem należności celnych i podatkowych z tytułu importy towarów czy z obejmowaniem towarów procedurami celnymi, dalej są wykonywane w strukturach Izby Administracji Skarbowej w G. w pionach orzecznictwa bądź w oddziałach celnych. Niezależnie od tego J. S. podniósł, że trudno mu zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wszystkie osoby które otrzymały propozycję pracy bądź służby w Krajowej Administracji Skarbowej posiadały większe doświadczenie niż skarżący, realizowały zdania stricte orzecznicze nie zaś menadżerskie. Jeżeli nawet przyjąć, że w czasie wprowadzania Krajowej Administracji Skarbowej nie było zapotrzebowania na etaty w komórkach postępowania celnego, to nic nie stało na przeszkodzie, aby zaproponować mu pracę w innej komórce, tym bardziej że od kwietnia do sierpnia 2017 r. pełnił obowiązki kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] [...] Urzędu Celno-Skarbowego, które to stanowisko nie było obsadzone przez wiele miesięcy po wygaśnięciu jego stosunku służbowego. Skarżący dodał, że w Izbie Administracji Skarbowej w G. w listopadzie 2017 r. były 63 wakaty mundurowe, zaś w maju 2018 r. - 66 i ogłaszano nabory (wewnętrzne i zewnętrzne) na te etaty. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wydanie decyzji zawierającej propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, ewentualnie wydanie decyzji stwierdzającej wygaśniecie stosunku służby na skutek jego przekształcenia (art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izy Administracji Skarbowej w G. z [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu Szef Krajowej Administracji Skarbowej podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał "analizy ustawowych przesłanek, z powodu których zaniechano przedstawienia odwołującemu propozycji pracy/służby". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. podejmując decyzję o nieprzedstawieniu skarżącemu do dnia 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudniania bądź pełnienia służby, obowiązany był brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony stosunku służby lecz inne wartości konstytucyjne, jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej. Szef Krajowej Administracji Skarbowej podkreślił, że komórka orzecznicza, w której skarżący pełnił służbę, została "przeznaczona dla pracowników korpusu służby cywilnej" oraz, że wśród kandydatów do pracy w Krajowej Administracji Skarbowej były osoby posiadające większe doświadczenie w orzecznictwie, niż skarżący, który realizował raczej zadania menadżerskie a nie orzecznicze. Organ odwoławczy dodał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce "ma możliwość" oceny kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wynika, że nie że jest zobowiązany do złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy zostało pozostawione uznaniu przełożonego, którego granice wyznacza powołany przepis ustawy. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie można pomijać, że reforma administracji skarbowej miała na celu skonsolidowanie rozporoszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej i w konsekwencji optymalne wykorzystanie dostępnej kadry oraz zasobów organizacyjnych i finansowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. zasadnie kierował się troską o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległa mu Izbę, co jest wyrazem uwzględniania takich wartości jak dobro wspólne, interes publiczny czy równowaga finansów publicznych w kontekście zmian dokonywanych w strukturach administracji publicznej. J. S. w skardze do Sądu na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] marca 2020 r. zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 12, art. 15, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na art. 60 Konstytucji RP (prawo równego dostępu do służby publicznej) i zasadę stabilności stosunku służbowego funkcjonariuszy. Zdaniem J. S., organ decydując się na nieprzedłożenie mu propozycji dalszej służby (pracy) i w konsekwencji wydając decyzję o wygaśnięciu jego stosunku służbowego w służbie celno-skarbowej, naruszył art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, ponieważ nie uwzględnił dotychczasowego przebiegu jej służby oraz posiadanych kwalifikacji, pomimo istnienia "oczywistego zapotrzebowania" zarówno na funkcjonariuszy jak i na pracowników cywilnych, posiadających podobne do niej lub tożsame kwalifikacje. W skardze skarżący opisał przebieg swojej niespełna 30 - letniej służby. Podał, że rozpoczął służbę we wrześniu 1990 r. w Urzędzie Celnym w G., początkowo w Oddziale Celnym[...] , następnie w Dziale [...]. W 2000 r. objął funkcję Kierownika [...]. Od maja 2002 r. do kwietnia 2004 r. był Naczelnikiem [...] ówczesnej Izby Celnej w G.. Przez ostatnie 13 lat pełnił obowiązki Zastępy Naczelnika Urzędu Celnego w G. Zatem realizował nie tylko zadania "kierownicze", ale prowadził także postępowania celne i podatkowe. Mogły więc pracować zarówno w merytorycznych komórkach celnych jak i w oddziałach celnych. Skarżący podkreślił, że nigdy "nie oczekiwał" wyłącznie propozycji służby. J. S. podniósł, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji niezasadnie stwierdził, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy i dostatecznie wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował decydując się na nieprzedłożenie mu propozycji dalszej służby (pracy). Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie ustosunkował się do jego odwołania oraz "żadne fakty nie przemawiały za nieprzedłożeniem propozycji służby bądź pracy w Krajowej Administracji Skarbowej". Skarżący dodał, że przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby zostały enumeratywnie określone w art. 179 oraz art. 180 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i żadna z nich nie zachodzi w jej przypadku. Z tych wszystkich względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i wydanie wobec niego decyzji zawierającej propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, ewentualnie wydanie decyzji stwierdzającej zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego z powodu przekształcenia na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 55/17 i wydał decyzję, w której dostatecznie wyjaśnił, z jakich przyczyn nie złożył skarżącemu propozycji dalszej służby (pracy) w zreformowanej Krajowej Administracji Skarbowej. Szef Krajowej Administracji Skarbowej dodał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie był zobowiązany do przedłożenia skarżącej propozycji służby (pracy), miał bowiem prawo zadecydować komu zostanie złożona taka propozycja, a kto takiej propozycji nie otrzyma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy obu instancji wydając decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego J. S., dopuściły się naruszenia art. 170 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Nie uwzględniły bowiem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 55/17 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2019 r. sygn. akt I OSK 889/18 oddalającym skargę kasacyjną Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od tego wyroku. Wydając decyzje w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego w służbie Celno-Skarbowej, nie rozważyły w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności tych związanych z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami i przebiegiem jego dotychczasowej służby (art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej), nie podały w uzasadnieniu decyzji zobiektywizowanych i jednocześnie zindywidualizowanych, odniesionych do skarżącego przyczyn, z powodu których nie przedstawiono mu propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach Krajowej Administracji Skarbowej, pozwalających na porównanie jego kwalifikacji i doświadczenia zawodowego i innych osób, którym przedstawiono propozycje dalszego zatrudnienia. Powyższego wymagania nie spełnia powołanie się na ogólnikowe stwierdzenia, wskazujące na cele reformy administracji celno-skarbowej. Przytoczone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacje, jakkolwiek kreślą tło działań podjętych przez organ, to jednak nie odnoszą się do kwalifikacji posiadanych przez skarżącego oraz do jego przebiegu służby (art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających). Natomiast na ocenę przebiegu dotychczasowej służby składają się okoliczności i fakty dotyczące tej służby, m. in. fakt, że skarżący był zatrudniony na podstawie stosunku służbowego, który co do zasady wiąże funkcjonariusza z państwem w sposób bardziej trwały niż gwarantuje to stosunek pracy. Wszak obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji RP). To prawo nie dotyczy tylko etapu naboru do służby publicznej, lecz także jej wykonywania, determinując zasady zwalniania ze służby publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Z art. 60 Konstytucji nie można, co prawda, wyprowadzać prawa do przyjęcia do służby publicznej czy prawa do pozostawania w służbie. Można jednakże na jego podstawie formułować co najmniej obowiązki proceduralne podmiotu zatrudniającego osoby pełniące służbę publiczną. Obowiązki gwarantujące obiektywną, wszechstronną i niedyskryminacyjną (np. z powodów politycznych) ocenę przydatności funkcjonariusza do dalszej służby (pracy). W tych relacjach konieczne jest również respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), a także zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem posługiwania się kryteriami niemerytorycznymi i nieobiektywnymi (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r. I OSK 4299/18). Niewskazanie konkretnych kryteriów decydujących o nieprzedstawieniu skarżącemu propozycji dalszej służby (pracy) uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia poszanowania wynikających z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasad: ochrony zaufania obywatela do państwa, równego traktowania i zakazu dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym oraz jednakowych szans w ubieganiu się o pełnienie funkcji publicznych. W rezultacie Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ nie dopełniły obowiązku dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, co doprowadziło do naruszenia zasady zobowiązującej organy administracji do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiają sądowi ocenę tego czy organy nie wyszły poza granice uznania administracyjnego, ustalone treścią art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. W konsekwencji uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 165 ust. 7 powołanej ustawy. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lutego 2020 r. (nr [...]), oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2019 r. stwierdzającą wygaśnięcie jego stosunku służbowego J. S. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 17 listopada 2020 r. wydane na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.