II SA/Wa 1028/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska–Krupa, Asesor WSA Anna Pośpiech- Kłak, , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D. K. oraz W. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych skarżących przez L. H. oraz M. W.; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych solidarnie na rzecz skarżących D. K. oraz W. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej "PUODO" lub "organ"), działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej "u.o.d.o.") oraz art. 2 ust 2 lit. c w zw. z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2016/679, dalej "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi W. K. oraz D. K. (dalej "skarżący"), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez: 1) L. H., polegające na udostępnieniu bez podstawy prawnej danych osobowych skarżących zawartych w nagraniu zawierającym ich wizerunek - zarejestrowanym w dniu [...] września 2017 r. - na rzecz M. W. oraz M. P.; 2) M. W., polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżących zawartych w nagraniu zawierającym ich wizerunek - zarejestrowanym w dniu [...] września 2017 r. - na rzecz podmiotów nieuprawnionych, tj. P. G., J. S., E. K., D. M., I. O., J. W., E. W., adwokatowi T. Z. oraz na rzecz Komendy Powiatowej w [...]; 3) M. P., polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżących zawartych w nagraniu zawierającym ich wizerunek - zarejestrowanym w dniu [...] września 2017 r. - na rzecz podmiotów nieuprawnionych, w tym P. G., J. S., E. K., D. M. I. O., J. W. oraz i E. W., umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił następujący stan faktyczny: 1) skarżący wnieśli skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez L. H., M. W. oraz M. P., polegające na udostępnieniu bez podstawy prawnej ich danych osobowych w zakresie ich wizerunku - zawartego w nagraniu zarejestrowanym w dniu [...] września 2017 r. (dalej "nagranie") - na rzecz osób nieuprawnionych. Skarżący oświadczyli, że L. H. udostępnił ich dane www. zakresie na rzecz M. W. oraz M. P. M. W. oraz M. P. miały zaś - jak twierdzą skarżący - udostępnić ich dane osobowe ww. zakresie P. G., J. S., E. K., D. M., I. O., J. W. oraz E. W. Skarżący dodali, że M. W. udostępniła ich dane osobowe w ww. zakresie również na rzecz Komendy Powiatowej w [...]. 2) L. H. wyjaśnił, że w dniu [...] września 2017 r. wykonał nagranie dokumentujące niszczenie przez skarżących drogi publicznej - celowo przekopujących rów, aby drogą płynęła woda wypływająca z ich działki. L. H. oświadczył, że cyt. "przyłapani na gorącym uczynku rzucili się na mnie z kijami" oraz że cyt. "Nagranie na którym widać W. K., D. K. i mnie jak się zasłaniam lewą ręką , podczas gdy mnie bija kijami przekazałem policjantom z Komendy Powiatowej Policji w [...], a oni przekazali do prokuratury, sądu, biegłego informatyka z zakresu fonetyki i obrazu, adwokatów (adwokata K.). K. również mieli v dostęp do tego nagrania". Jak wynika ze złożonych wyjaśnień - nie udostępnił on danych osobowych skarżących M. W. oraz M. P., zawartych w nagraniu i nie przetwarza obecnie danych w ww. zakresie. 3) M. W. oświadczyła, że wytoczyła przeciwko skarżącym sprawę karną w związku z nękaniem jej oraz cyt. "próbą przejechania traktorem zarówno mnie jak i mojego syna przez Pana K.". M. W. wskazała, że powzięła informację o nękaniu przez skarżących również innych osób zamieszkałych we wsi [...] - w tym L. H., cyt. "pobili kijami pana L. H. i zostali skazani za to pobicie prawomocnym wyrokiem — sprawa sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w [...]". Dowodem na tę okoliczność był film dokumentujący ww. zdarzenie. Jak wyjaśniła M. W., w obawie o jej życie, L. H. pokazał jej ww. nagranie. Dodała również, że cyt. "Widząc jak bardzo agresywni potrafią być P. K. złożyłam do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa sygn. akt. [...]. Do sprawy tej dołączyłam płytkę z tym filmem, żeby zobrazować, że zawożenie mojego życia jest jak najbardziej realne. Gdybym ja została pobita kijami to niewiele by ze mnie zostało". 4) M. W. oświadczyła, że podczas wizyty u L. H. pozyskała płytę CD, na której utrwalone było nagranie. M. W. wyjaśniła, że cyt. "dopiero na sprawie w Sądzie Rejonowym w [...] sygn. akt [...] w dniu [...] kwietnia 2024 r. dowiedziałam się, że w sprawie płytki z filmem zaszło wielkie nieporozumienie. Ja byłam pewna, ze Pan L. H. dał mi tę płytkę on był pewny, że mi jej nie dawał. Dopiero po trzech latach zostało wyjaśnione pewne "niedogadanie się", gdyż ja nie miałam do tej pory kontaktu z rodziną H. Nie zdawałam sobie sprawy, że może być ważne w jaki dokładnie sposób dostałam tę płytkę. Na ww. sprawie sądowej wyjaśniło się, że rzeczywiście Pan H. nie dał mi bezpośrednio płytki z ręki do ręki mówiąc, że jest dla mnie. Rozmawialiśmy o dokuczaniu rodzinie H. oraz mojej rodzinie przez P. K., o filmie i płytce, która leżała obok. Ja z kontekstu całej rozmowy byłam przekonana, że ta płytka jest dla mnie, więc ją wzięłam". 5) M. P. oświadczyła, że pełni funkcję [...] wsi [...] i radnej gminy [...]. W celu udzielenia pomocy mieszkance gminy, tj. M. W., udały się wspólnie do skarżących. M. P. wyjaśniła, że cyt. "We wsi [...] okazało się, że P. K. (...) dokuczają rodzinie H. a Pana L. H. pobili kijami i zostali za ten czyn skazani przez Sąd. Pan H. w obawie o życie Pani W. dał jej płytkę z filmem, który był dowodem w powyższej sprawie. Ja nie otrzymałam żadnej płytki z filmem. W związku z tym nigdy, nigdzie i nikomu nie pokazywałam i nie rozpowszechniałam tego filmu. Tym bardziej nie przekazywałam tego filmu Komendzie Powiatowej w [...], ani nie załączałam go do żadnych spraw sądowych". 6) M. P. wskazała, że była przesłuchiwana w charakterze świadka w sprawie dotyczącej "sygn. akt [...] dotyczącej rozpowszechniania nagrania z dnia [...]-09-2017 r.". Podkreśliła, że ww. postępowanie zostało umorzone - bowiem cyt. "żadna z przesłuchiwanych, wskazanych przez P. K. osób, nigdy nie widziała tego filmu". M. P. podkreśliła, że cyt. "Jeszcze raz powtórzę, że żadnemu podmiotowi w tym Komendzie Powiatowej w [...] ani żadnej osobie fizycznej nie udostępniałam nagrania zarejestrowanego w dniu [...]-09-2017 r., ponieważ nie posiadam i nigdy nie posiadałam takiego nagrania". 7) skarżący oświadczyli, że cyt. "Panie M.W. i M.P. przez ostatnie kilka lat składały zeznania w których twierdziły, że L. H. przekazał M.W. nagranie w obecności M.P.". Dodali, że cyt. "L. H. rozpowszechniał film zawierający nasze dane osobowe m.in. oferując przypadkowym osobom jego oglądanie. W 2022 roku proponował obejrzenie przedmiotowego filmu siostrze D.K. J. P., nie wiedząc że jest jej siostrą. Powyższa rozmowa została nagrana". 8) Skarżący wyjaśnili, że cyt. "Przeciwnie do twierdzenia M.W. i M.P. Postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...], stwierdza okoliczności rozpowszechniania naszych danych osobowych w postaci filmu. Przedmiotem tego postępowania nie byty inne nasze dane osobowe , które musiały w sposób nieuprawniony być dostępne M.W. skoro weszła w posiadanie nagrania będącego dowodem w sprawie w Sądzie Rejonowym w [...] [...]. Postępowanie zostaje umorzone bo wg Sądu zachodzi znikoma szkodliwość społeczna. W postępowaniu nie ujawniono okoliczności wejścia w posiadanie przez M.W. przedmiotowego filmu jak je opisuje L.H. oraz zakresu jego rozpowszechniania zarówno przez L.H. jak i M. W. ponieważ nie przesłuchano L.H.". 9) M. W. podkreśliła w swoich wyjaśnieniach, że żadnemu podmiotowi ani żadnej osobie fizycznej, oprócz Prokuratury Rejonowej w [...] nie udostępniała kwestionowanego nagrania. Oświadczyła również, że cyt. "Nagranie z dnia 27-09-2017 r. zostało przeze mnie przekazane do Prokuratury Rejonowej w [...] wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa (sygn. sprawy w prokuraturze to [...]). Obecnie w związku z tym postępowaniem toczy się sprawa w Sądzie Rejonowym w [...] i tam zostały przekazane akta sprawy (sygn. akt. [...]). 10) L. H. dodał, że cyt. "Oświadczam, iż nie udostępniałem żadnych danych osobowych zawierających wizerunek, ani inny danych osobowych skarżących tj. W. W i D. K., Pani M. W. ani Pani M. P. Kwestia filmu nagranego [...] września 2017 r. była poruszana w Sądzie Rejonowym w [...] sygn. akt. [...]. Podczas wyjaśnień w trakcie rozprawy [...] okazało się, iż zaszło nieporozumienie w wyniku którego Pani M. W. nieświadomie weszła w posiadanie filmu. O więcej informacji proszę zwrócić się do Sądu Rejonowego w [...]". 11) Z protokołu rozprawy przed Sądem Rejonowym w [...] wynika, że L. H. pokazał M. W. oraz M. P. nagranie. 12) Skarżący wskazali, że M. W. cyt. "otrzymane od L.H. nagranie pokazała swojemu synowi J. W. oraz adwokatowi T. Z. czego w swoich wyjaśnieniach nie ujęła". Następnie PUODO podniósł, że wydając decyzję administracyjną, zobowiązany jest do rozstrzygania sprawy w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Organ wskazał, że ustalił, iż w dniu [...] września 2017 r. L. H. wykonał nagranie mające dokumentować niszczenie przez skarżących drogi publicznej celowo przekopujących rów, aby drogą płynęła woda wypływająca z ich działki. Następnie, skarżący mieli zaatakować L. H. przy pomocy kijów, co również miało zostać zarejestrowane na ww. nagraniu. Tym samym, PUODO ustalił, że w zarejestrowanym nagraniu zawarte zostały dane osobowe skarżących w zakresie ich wizerunku. Następnie organ podał, że ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wynika, że ww. nagranie, zostało utrwalone i wielokrotnie skopiowane przez L. H. na płytach CD. Organ zaznaczył, że skarżący przedmiotem niniejszego postępowania uczynili m.in. udostępnienie przez L. H. bez podstawy prawnej ich danych osobowych - zawartych w nagraniu na rzecz M. W. oraz M. P. PUODO ustalił, że do kwestionowanego przez skarżących ujawnienia ich danych osobowych w zakresie wizerunku doszło podczas wizyty M. W. oraz M. P. u L. H. Organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 RODO "przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. Dalej PUODO stwierdził, że ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wynika, że podczas ww. wizyty L. H. odtworzył w obecności M. W. oraz M. P. nagranie dokumentujące zdarzenie polegające na zaatakowaniu go przez skarżących. Organ podkreślił, że zgodne oświadczenia w tym zakresie złożyli zarówno L. H., M. P. oraz M. W. Wobec powyższego PUODO ustalił, że L. H., w wyniku odtworzenia ww. nagrania, w obecności i M. W. oraz M. P. udostępnił im dane osobowe skarżących w zakresie ich wizerunku. Ponadto, organ ustalił, że podczas ww. wizyty u L. H., M. W. pozyskała dane osobowe skarżących zawarte na nagraniu w formie utrwalonej na płycie CD - w wyniku zabrania od niego ww. nośnika. Dostrzegając istniejący obecnie pomiędzy stronami postępowania konflikt, PUODO zauważył, że zarówno nagranie zawierające dane osobowe skarżących, jak i udostępnienie tych danych na rzecz M. P. i M. W. - nie miały związku z działalnością zawodową lub handlową L. H. W RODO przewidziane zostało całkowite wyłączenie pewnych obszarów lub ograniczenie jego stosowania. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt c RODO wyłączone zostało jego stosowanie w stosunku do osób fizycznych, które przetwarzają dane w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Motyw 18 RODO precyzuje, że rozporządzenie nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez osobę fizyczną w ramach działalności czysto osobistej lub domowej, czyli bez związku z działalnością zawodową lub handlową. Działalność osobista lub domowa może między innymi polegać na korespondencji i przechowywaniu adresów, podtrzymywaniu więzi społecznych oraz działalności internetowej podejmowanej w ramach takiej działalności. PUODO wskazał, że zgadza się z wyrażonym w doktrynie poglądem, iż "Dla zastosowania omawianego wyłączenia niezbędne jest, by przetwarzanie o charakterze osobistym lub domowym miało wyłącznie taki charakter, a zatem powinno być interpretowane jako obejmujące wyłącznie działania wchodzące w zakres życia prywatnego lub rodzinnego jednostki". D. Lubasz [w:] RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, red. E. Bielak-Jomaa, Warszawa 2018, art. 2. Do zakwestionowanego udostępnienia przez L. H. danych osobowych skarżących zawartych w nagraniu zawierającym wizerunek skarżących, na rzecz M. P. oraz M. W. doszło w ramach relacji sąsiedzkich, w związku z ich wspólnym konfliktem ze skarżącymi. W ocenie organu, udostępnienie przez L. H. danych osobowych skarżących na rzecz M. P. oraz M. W. - poprzez odtworzenie w ich obecności nagrania, na którym ich dane były zawarte oraz przekazanie kopii utrwalonego na płycie CD przedmiotowego nagrania, należy uznać za działanie w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze (niezależnie od jego skutków), a więc objęte wyłączeniem ze stosowania przepisów RODO w tej sytuacji (art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679). Dane osobowe skarżących zostały bowiem udostępnione przez L. H. tylko dwóm konkretnym osobom (znanym tak skarżącym, jak i L. H.) w ramach prywatnych relacji łączących L. H. z M. P. oraz M. W. W związku z ustaleniem przez PUODO, że L. H. udostępnił na rzecz M. P. oraz M. W. dane osobowe skarżących zawarte w nagraniu w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze organ uznał za zasadne umorzenie postępowania w tym zakresie. Dalej organ wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania skarżący uczynili również udostępnienie przez M. P. oraz M. W. ich danych osobowych zawartych w nagraniu na rzecz podmiotów nieuprawnionych, tj. P. G., J. S., E. K., D. M., I. O., J. W. oraz E. W. Skarżący wskazali ponadto, że M. W. udostępniła bez podstawy prawnej ich dane osobowe ww. zakresie również adwokatowi T. Z. oraz na rzecz Komendy Powiatowej w [...]. PUODO podniósł, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie potwierdził zarzutów skarżących dotyczących udostępnienia przez M. P. i M. W. ich danych osobowych zawartych w nagraniu na rzecz wskazanych w skardze podmiotów. W toku postępowania zarówno M. P., jak i M. W. jednoznacznie zaprzeczyły, aby dokonały kwestionowanego udostępnienia danych osobowych ww. zakresie. Z wyjaśnień M. W. wynika, że jedynym podmiotem, któremu udostępniła dane osobowe skarżących, zawarte w ww. nagraniu zawierającym ich wizerunek była Prokuratura Rejonowa w [...], w związku z wniesieniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (dot. sprawy o sygn. akt [...]). Skarżący natomiast nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie twierdzeń opisanych w skardze. Tym samym organ dysponuje w niniejszym postępowaniu w ww. zakresie jedynie sprzecznymi oświadczeniami stron. Wobec powyższego, brak jest podstaw by uznać, że do doszło do kwestionowanego przez skarżących udostępnienia przez M. P. i M. W. ich danych osobowych zawartych w nagraniu zawierającym ich wizerunek - zarejestrowanym w dniu [...].09.2017 r. - na rzecz wskazanych w skardze podmiotów. Na marginesie organ wskazał, że ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wynika, że zarówno przeciwko M. W., jak i przeciwko M. P. prowadzone było postępowanie przez Prokuraturę Rejonową w [...] w przedmiocie ujawnienia danych osobowych skarżących w zakresie ich wizerunku - zawartych w nagraniu (sygn. akt [...]) i postępowanie to zostało umorzone. PUODO wyjaśnił, że z uwagi na powyższe, postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wobec jego bezprzedmiotowości. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego, w tym oparcie uzasadnienia na nie mających w rzeczywistości okolicznościach. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że L. H. prowadzi działalność zawodową i handlową dotyczącą [...]. Skarżący zarzucili, że L. H. wykorzystywał przedmiotowe nagranie w celach pozyskiwania gości mieszkających u skarżących, aby rezygnowali tam z noclegów i przenieśli się do jego [...]. Skarżący wskazali, że świadczy o tym zeznanie J. P. w aktach sprawy [...]. Osoba ta zeznała, że zarejestrowała rozmowę z L. H., który w trakcie rozmowy z nią proponował jej obejrzenie nagrania, a przy tym zachęcał aby przeniosła się do jego [...]. Ponadto skarżący podnieśli, że z zeznań M. W. i jej syna wynika, iż pokazała ona nagranie swojemu synowi, a także adwokatowi T. Z., co przeczy ustaleniom organu przytoczonym w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, że mimo, iż L. H. prowadzi działalność gospodarczą, to zarejestrowanie, a następnie udostępnienie na rzecz M. W. oraz M. P. kwestionowanego nagrania nastąpiło bez związku z ową działalnością gospodarczą. Ponadto PUODO podkreślił, że ww. okoliczności dot. prowadzenia przez L. H. działalności gospodarczej zostały podniesiona przez skarżących dopiero na etapie skargi na decyzję. W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2025 r. M. W. wskazał na niezasadność zarzutów skargi. Ponadto podtrzymała prezentowane w toku postępowania przed organem stanowisko, iż nikomu nie udostępniła nagrania. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 września 2025 r. zanegowali stanowisko M. W. zaprezentowane w powyższym piśmie procesowym oraz podtrzymali zarzuty skargi. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. skarżący podtrzymali zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego, oraz wnieśli o zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Uczestnik postępowania M. W. poparła stanowisko organu, oraz wyjaśniła, że nagranie "pokazała synowi J. W. oraz prawdopodobnie pełnomocnikowi adw. T. Z." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów częściowo zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że nie jest sporne, iż nagranie, na którym utrwalony jest wizerunek skarżących, zawiera ich dane osobowe. Nie jest też sporne, że M. W. weszła w posiadanie nagrania utrwalonego na płycie CD podczas wizyty u L. H. oraz że odtworzył on to nagranie w obecności M. W. oraz M. P. Organ ustalił też, że M. W. pozyskała nagranie od L. H. w wyniku jego zabrania. Ponadto czynność odtworzenia nagrania w obecności M. W. oraz M. P. stanowiła przetwarzanie danych osobowych skarżących. Odnośnie rozstrzygnięcia organu dotyczącego umorzenia postepowania w zakresie skargi skarżących na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez L. H. polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżących zawartych na nagraniu na rzecz M. W. oraz M. P. organ uznał, że ma w tym przypadku wyłączenie stosowanie RODO z uwagi na treść art. 2 ust. 2 lit. c RODO. Przepis ten stanowi, że RODO nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez osobę fizyczną w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Organ uznał, że dane osobowe skarżących zostały udostępnione przez L. H. tylko dwóm konkretnym osobom (znanym tak skarżącym, jak i L. H.) i miało to miejsce w ramach prywatnych relacji łączących L. H. z M. P. oraz M. W. Zdaniem organu było to działanie w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Wskazać należy, że dopełnieniem przepisu art. 2 ust. 2 lit. c RODO, w którym ustawodawca unijny odniósł się do pojęcia "czynności o czysto osobistym i domowym charakterze" jest motyw 18 preambuły do rozporządzenia, zgodnie z którym "Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez osobę fizyczną w ramach działalności czysto osobistej lub domowej, czyli bez związku z działalnością zawodową lub handlową. Działalność osobista lub domowa może między innymi polegać na korespondencji i przechowywaniu adresów, podtrzymywaniu więzi społecznych oraz działalności internetowej podejmowanej w ramach takiej działalności. Niniejsze rozporządzenie ma jednak zastosowanie do administratorów lub podmiotów przetwarzających, którzy udostępniają środki przetwarzania danych osobowych na potrzeby takiej działalności osobistej lub domowej." Przykładem tego rodzaju przetwarzania, które – co do zasady - nie znajdzie się w zakresie zastosowania RODO, może być przetwarzanie danych w prywatnych notatnikach teleadresowych, prywatnych komputerach czy innych prywatnych urządzeniach umożliwiających zautomatyzowane przetwarzanie danych (np. smartfonach, tabletach) oraz jak wskazuje się w doktrynie działalność osób fizycznych na portalach społecznościowych, o ile nie jest związana z działalności zawodową lub handlową (P. Fajgielski [w:] Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 2). Jak wynika z powyższego wskazany wyżej motyw 18 oprócz wyjaśnienia, że przetwarzanie danych osobowych przez osobę fizyczną w ramach działalności czysto osobistej lub domowej pozostaje bez związku z działalnością zawodową lub gospodarczą wskazuje wyraźnie, że rozporządzenie ma jednak zastosowanie "do administratorów lub podmiotów przetwarzających, którzy udostępniają środki przetwarzania danych osobowych na potrzeby takiej działalności osobistej lub domowej", a to oznacza, że administratorzy oraz podmioty przetwarzające dane w ramach działalności osobistej lub domowej, które udostępniają środki przetwarzania danych osobowych nie są objęte wyłączeniem wynikającym z art. 2 ust. 2 lit. c RODO. Interpretacja tego przepisu przez organ prezentowana w zaskarżonej decyzji opiera się zatem na uwzględnieniu z motywu 18 jedynie jego zdania pierwszego i drugiego z całkowitym pominięciem zdania trzeciego odnoszącego się do udostępnienia środków przetwarzania danych osobowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4984/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił, że przez "środki przetwarzania danych" w tym przypadku rozumieć należy miejsce lub nośnik, na którym dane się znajdują, czyli właśnie wymienione wcześniej prywatne notatniki, kalendarze lub urządzenia elektroniczne, na których przechowywane są np. listy kontaktów, numery telefonów, adresy i inne dane osobowe. W ocenie NSA dopóki środki te (przetwarzania danych przez osobę fizyczną) dostępne są jedynie w granicach tzw. zacisza domowego lub innego prywatnego miejsca (np. auta) osoby przetwarzającej dopóty jest to przetwarzanie w ramach czynności o czysto osobistym i domowym charakterze. Jednakże w sytuacji, gdy z inicjatywy podmiotu przetwarzającego dostęp do tego typu "środka przetwarzania danych" zostanie udzielony szerszemu gronu działanie takie będzie znajdowało się pod ochroną wynikającą z RODO. W ocenie NSA wskazuje na to wyraźnie zdanie trzecie motywu 18 wyjaśniającego treść art. 2 ust. 2 lit. c RODO. W niniejszej sprawie L. H. udostępnił dane osobowe skarżących na rzecz M. W. oraz M. P. poprzez ich odtworzenie. Ponadto M. W. pozyskała nagranie zwierające dane osobowe skarżący od L. H. w wyniku zabrania płyty CD, na której to nagranie zostało utrwalone. Nośnikiem danych osobowych w tym przypadku jest zatem płyta CD. Doprowadzenie do sytuacji w której możliwe było zabranie nagrania przez M. W. było przetworzeniem danych w myśl przepisów RODO. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 2 RODO "przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. Ujawnienie danych osobowych, o którym mowa w powołanym wyżej art. art. 4 pkt 2 RODO, nie musi być wynikiem zaplanowanej operacji i nie musi być równoznaczne z działaniem (aktywnością) takim jak przesłanie, czy rozpowszechnienie (aktywne dzielenie się danymi). Może ono polegać także na innego rodzaju udostępnieniu poprzez umożliwienie dostępu do danych zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2430/23, orzeczeia.nsa.gov.pl). Do takiej sytuacji niewątpliwie doszło w realiach rozpoznanej sprawy. Nie można wobec tego uznać, że w tym przypadku przetwarzania danych przez osobę fizyczną dostępne było jedynie w granicach zacisza domowego L. H. Nagranie zostało bowiem odtworzone w obecności innych osób, a następnie zabrane od L. H. przez M. W., przez co dostęp do niego udzielony został szerszemu gronu osób. Nie można w związku z tym w prosty sposób uznać, że przetwarzanie danych osobowych w tym przypadku miało miejsce w ramach czynności o czysto osobistym i domowym charakterze. Działanie takie winno zatem znaleźć się pod ochroną wynikającą z RODO. Zdaniem Sądu PUODO, wydając zaskarżoną dopuścił się przede wszystkim istotnego naruszenia przepisów RODO, w szczególności art. 2 ust. 2 lit. c) RODO - poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że L. H., przetwarzał dane osobowe skarżących w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze, a tym samym nieuzasadnione stwierdzenie, że w niniejszej sprawie przepisy RODO nie miały zastosowania. Konieczne w tej sytuacji było uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych skarżących przez L. H. Dalej należy podnieść, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed PUODO, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowaniami, o których mowa w rozdziale 7 ustawy są postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, do których zalicza się postępowania prowadzone w ramach realizacji przez PUODO zadań i uprawnień organu nadzorczego określonych w art. 57 i art. 58 RODO. Obowiązek stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że organ nadzorczy w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej zobowiązany jest kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi jego obowiązki w postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie. Wyjaśnić należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy podnieść, że w sprawie nie zostało ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, czy rzeczywiście M. W. nie udostępniła danych osobowe skarżących w postaci przedmiotowego nagrania poprzez jego odtworzenie osobom wskazanym w skardze wywiedzionej przez skarżących do PUODO. W toku postępowania prowadzonego przez PUODO skarżący przedstawili kopię protokołu przesłuchania świadka (k. 46-47). Z protokołu tego wynika, że uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań M. W. zeznała, iż "Ja film ten miałam do własnej dyspozycji, ja nikomu tego filmu nie przekazywałam. Film ten widział jedynie mój syn J. W.". Organ dysponował zatem materiałem dowodowym wskazującym, że dane osobowe skarżących były przez M. W. udostępnione jej synowi J. W. Organ pominął ten dowód i nie poddał ocenie wynikających z niego okoliczności. Dodatkowo należy wskazać, że na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. M. W. potwierdziła, że pokazała nagranie synowi J. W. Wskazała nadto, że ponadto, iż zrobiła to "(...) prawdopodobnie pełnomocnikowi adw. T. Z." Zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim umarza postępowania w sprawie w przetwarzania danych osobowych skarżących przez M. W., w ocenie Sądu, została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił bowiem dlaczego odmówił mocy dowodowej opisanemu wyżej protokołowi przesłuchania świadka. Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie był bowiem uznanie przez organ, że brak jest dowodów na to, że M. W. udostępnił dane osobowe skarżących innym osobom. Konieczne wobec tego było uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umarzenia postępowania w sprawie w przetwarzania danych osobowych skarżących przez M. W. Zdaniem Sądu prawidłowo organ umorzył zaś postępowanie w sprawie przetwarzania danych osobowych skarżących przez M. P. Istotnie, skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na to, że osoba ta udostępniła dane osobowe skarżących zawarte na przedmiotowym nagraniu inny osobom. M. P. w toku postępowania konsekwentnie zaś podnosiła, że nigdy nie była w posiadaniu nagrania, a co za tym idzie nikomu go nie udostępniła. Skarga w tym zakresie jako niezasadna podlegał zatem oddaleniu. Ponowne rozpatrzenie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. PUODO przede wszystkim uwzględni wykładnię art. 2 ust. 2 lit. c RODO zaprezentowaną w niniejszym wyroku. Ponadto organ dokona ponownej oceny zebranych w sprawie dowodów w zakresie dotyczącym okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w części dotyczącej udostępnienia przez M. W. danych osobowych skarżących zawartych na nagraniu podmiotom wskazanym w skardze skierowanej do PUODO . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych skarżących przez L. H. oraz M. W. Rozstrzygniecie zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd wydał na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania w punkcie 3 sentencji wyroku, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.