II SA/Wa 103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie Janusz Walawski (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. sprawy ze skargi E.B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A.J. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści) oraz kwotę 52,80 zł (słownie pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) stanowiącą 22 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), oraz z art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późń. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. B. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o odmowie przyznania ww. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobu Oddziału WAM w Z. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że skarżąca aktualnie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...], położonym przy ul. [...] w Z., będącym własnością jej córki – B. B.. Lokal ten został w dniu [...] listopada 1992 r. przydzielony J. B., z racji pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a następnie został przez niego wykupiony i darowany córce. Małżeństwo E. i J. B. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] kwietnia 2006 r. W przedmiotowym lokalu mieszkalnym pozostała E. B., gdyż jej były mąż lokal opuścił, a ich córka w lokalu nie mieszkała. Natomiast powstały pomiędzy byłymi małżonkami i córką spór o lokal mieszkalny, a przede wszystkim sposób jego rozwiązania, zależy wyłącznie od woli stron konfliktu. W tym stanie faktycznym i prawnym na Agencji nie ciąży obowiązek dostarczenia E. B. jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, w tym również w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze skarżąca przedstawiła swoją sytuację życiową i poprosiła o przydzielenie jej mieszkania przez WAM w Z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ podkreślił, iż kluczowym aspektem w sprawie jest fakt, iż Sąd Rejonowy w Z. orzekł o eksmisji skarżącej z przedmiotowego lokalu i o jej prawie do otrzymania lokalu socjalnego z zasobów gminy i do tego czasu wstrzymał wykonanie orzeczenia o eksmisji. Obecnie skarżąca w spornym lokalu zamieszkuje samodzielnie. W tych okolicznościach, sytuacji skarżącej nie można zaliczyć do wyjątkowej w rozumieniu art. 29 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późń. zm.), który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z treści tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej" określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym. Zdaniem Sądu prawidłowo oceniły organy obydwu instancji, że skarżąca nie znalazła się w sytuacji wyjątkowej, o jakiej mowa w art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że adresatem decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wydanej na podstawie art. 29 powołanej ustawy są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. W takim aspekcie organ wnikliwie przeanalizował sytuację życiową skarżącej i trafnie wskazał, że okoliczności, iż skarżąca jest rozwiedziona i pozostaje w konflikcie z byłym mężem oraz, że skarżąca nie posiada innego samodzielnego lokalu, w którym mogłaby zamieszkać nie kwalifikuje jej sytuacji życiowej jako wyjątkowo trudnej. Okoliczności te nie pozwalają, jak słusznie ocenił organ, stwierdzić, iż sytuacja ta jest wyjątkowa. Podkreślić należy, na co również wskazał Prezes WAM, że negatywna decyzja o prawie zamieszkiwania nie spowoduje sytuacji, że skarżąca pozostanie "bez dachu na głową", ponieważ przysługuje jej prawo do lokalu socjalnego z zasobów gminy, a eksmisja została wstrzymana do czasu uzyskania przez skarżącą takiego lokalu. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu o braku wyjątkowości sytuacji życiowej skarżącej w rozumieniu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późń. zm.).