II SA/Wa 1030/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - Z. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Na stronie skarżącej spoczywa w niniejszej sprawie obowiązek uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)). Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz załączonej decyzji o wysokości renty ustalono, co następuje. Skarżący jest inwalidą I grupy. W gospodarstwie domowym pozostaje z synem, synową i dwojgiem ich dzieci w wieku 4 i 2 lata. Na łączny dochód rodziny w wysokości 2860,48 zł netto składa się renta skarżącego (1660,48 zł) oraz wynagrodzenie za pracę syna (1200 zł). Synowa nie pracuje. Majątek stanowią dwa samochody osobowe Honda z 1999 r. i BMW z 2000 r. Nie wykazano żadnych oszczędności. Stałe miesięczne wydatki to koszt wynajęcia mieszkania łącznie z opłatami – 700 zł, koszt leków i materiałów opatrunkowych – 100 zł miesięcznie, przedszkole – 150 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko zwolnienie od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Skarżący wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wnioskodawca znajduje się aktualnie w sytuacji finansowej, która nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Dochód w 5-osobowym gospodarstwie domowym wynosi 2860,48 zł netto. Po dokonaniu stałych miesięcznych opłat, na jednego członka rodziny przypada kwota 382 zł., która przy uwzględnieniu koniecznych wydatków na wyżywienie, nie pozwala stronie ponieść kosztów sądowych we własnym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.