II SA/Wa 1031/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie: WSA Bronisław Szydło WSA Adam Lipiński (spr.) Protokolant Michał Sułkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatrudnienia cudzoziemca - oddala skargę - II SA/Wa 1031/04 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. odmówił A. S. - właścicielce firmy "B." przedłużenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez pana E. S., obywatela M.. Decyzję Wojewoda argumentował głównie treścią § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766). Podnosił, iż leczeniem w Polsce - w tym z zastosowaniem akupunktury (czym miałby zajmować się wspomniany cudzoziemiec), mogą zajmować się cudzoziemscy lekarze, którzy posiadają prawo do wykonywania zawodu lekarza w Polsce, gdy tymczasem E. S. legitymuje się jedynie potwierdzonym przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zaświadczeniem potwierdzającym ukończenie Akademii Medycznej w U. ze specjalnością chirurga - ortopedy i nie posiada prawa do wykonywania zawodu lekarza w Polsce i tu Wojewoda wskazywał na opinię Polskiego Towarzystwa Akupunktury wydaną na użytek niniejszej sprawy. Natomiast usługi lecznicze z zakresu masażu specjalistycznego w Polsce mogą wykonywać masażyści lub fizjoterapeuci, zaś specjalizacji z zakresu medycyny naturalnej nie ma w wykazie Ministerstwa Zdrowia. Pan E. S. posiada dyplom odbycia kursu [...] Medycyny Naturalnej, lecz nie posiada dokumentu potwierdzającego jego równorzędność z polskimi dyplomami, co także stanowi jedną z przyczyn uniemożliwiających zatrudnienie go w tym charakterze. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. podniosła, że E. S. posiada odpowiednie kwalifikacje i jego dyplom Akademii Medycznej w U. jest równorzędny z polskimi dyplomami. Podniosła, że E. S. pracuje już w jej firmie od 1998 r. i dał się poznać jako skuteczny i odpowiedzialny specjalista oraz, że przedtem otrzymywała stosowne pozwolenia na jego zatrudnienie. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując argumentację organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu poza argumentami przytaczanymi w odwołaniu wskazywała nadto, że E. S. jest wysokiej klasy specjalistą medycyny naturalnej, zaś w Polsce wśród osób bezrobotnych nie ma specjalistów medycyny naturalnej, kwestionowała rzetelność opinii Polskiego Towarzystwa Akupunktury, wskazywała nadto, że firma "B." nie jest społecznym zakładem opieki zdrowotnej, zaś cudzoziemiec miałby jedynie wykonywać masaże dalekowschodnie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w obu decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Jednakże sam problem tkwi w ustaleniu, czy cudzoziemiec spełnia polskie kryteria do wykonywania danego zawodu. Na zasadzie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766), wojewoda wydaje decyzję o odmowie udzielenia przyrzeczenia, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia dla cudzoziemca, którego kwalifikacje, umiejętności lub proponowane wynagrodzenie nie są odpowiednie do pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać. W niniejszej sprawie nie przedstawiono wymaganych kwalifikacji cudzoziemca, które dawałyby mu uprawnienia do wykonywania w Polsce zawodu lekarza albo zawodu masażysty lub fizjoterapeuty. Na marginesie należy tu podkreślić, iż sama skarżąca w swych żądaniach różnie precyzuje przyszły zakres pracy cudzoziemca. Raz miałby być lekarzem medycyny naturalnej, a raz masażystą wykonującym masaże dalekowschodnie. Oba organy słusznie stwierdziły, że zatrudnienie pana E. S. jako lekarza nie jest możliwe, z uwagi na brak posiadania przez niego prawa do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Zatem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 3000) nie może być dopuszczony do pracy w jakimkolwiek zakładzie świadczącym usługi lecznicze - zarówno publicznym jak i niepublicznym. E. S. legitymuje się jedynie potwierdzonym przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zaświadczeniem potwierdzającym ukończenie Akademii Medycznej w U. ze specjalnością chirurga - ortopedy. Nikt w Polsce nie kwestionuje ani jego wiedzy ani wykształcenia medycznego. Przeszkodą w zatrudnieniu na stanowisku lekarza jest brak potwierdzenia prawa do wykonywania zawodu lekarza w Polsce, którą to zgodę może wydać Okręgowa Izba Lekarska. Skoro jak twierdzi w swoich pismach sama skarżąca, E. S. miałby leczyć za pomocą akupunktury, a więc za pomocą ingerencji w ciało pacjenta - do takich zabiegów niezbędny jest zarówno dyplom lekarza (który cudzoziemiec posiada), jaki i legitymowanie się prawem do wykonywania zawodu lekarza w Polsce (którego to prawa cudzoziemiec nie posiada). Natomiast usługi lecznicze z zakresu masażu specjalistycznego w Polsce mogą wykonywać masażyści lub fizjoterapeuci, zaś specjalizacji z zakresu medycyny naturalnej nie ma w wykazie Ministerstwa Zdrowia. Pan E.S. posiada dyplom odbycia kursu [...] Medycyny Naturalnej, lecz nie posiada dokumentu potwierdzającego jego równorzędność z polskimi dyplomami, co także stanowi jedną z przyczyn uniemożliwiających zatrudnienie go w tym charakterze. W załączniku "Klasyfikacja zawodów i specjalności" do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 grudnia 2002 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Nr 222, poz. 1868) usystematyzowano 1.636 zawodów. Brak tu zawodu specjalisty medycyny naturalnej. Należałoby zatem zawód taki zaklasyfikować pod pozycją: "311990 - pozostały średni personel ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany". Jednakże wówczas, na co słusznie wskazuje organ, takie stanowisko pracy wymagałoby dokładnego sprecyzowania zakresu czynności, czego skarżąca nie przedstawia. Z kolei taki zakres czynności musiałby określać pana E. S. albo jako lekarza, albo jako masażystę lub fizjoterapeutę, co niejako z powrotem sprowadza zagadnienie zatrudnienia cudzoziemca do legitymowania się albo prawem do wykonywania zawodu lekarza w Polsce, albo dokumentem potwierdzającym, że dyplom odbycia kursu [...] Medycyny Naturalnej jest równorzędny z polskimi dyplomami w zakresie masażu lub fizjoterapii. Z dokumentów dotyczących firmy "B." (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON) wyraźnie wynika, że świadczy ona usługi medyczne - rodzaj przeważającej działalności - praktyka lekarska. Z tych też względów świadczone usługi medyczne musza spełniać dopuszczone prawem kryteria ich wykonywania i kryteria jakie muszą spełniać osoby usługi te bezpośrednio wykonujące. Konkludując warto podkreślić, że organy zatrudnienia odmawiając udzielenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, ani nie naruszyły prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.