II SA/Wa 1031/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Janusz Walawski, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie dotyczącym ustalenia zdolności do służby oddala skargę Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Z. M. został uznany za zdolnego do wykonywania zatrudnienia i do zarobkowania w normalnych warunkach. U badanego stwierdzono jednocześnie istnienie inwalidztwa od kwietnia 2001 r. ([...] grupa inwalidztwa w związku ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej), jednak na skutek poprawy stanu zdrowia od [...] sierpnia 2008 r. nie zaliczono go do żadnej grupy inwalidzkiej. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...], na skutek wniesionego przez Z. M. odwołania, uchyliła powyższe orzeczenie i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2008 r. uznała go za zdolnego do wykonywania zatrudnienia i do zarobkowania w normalnych warunkach oraz nie zaliczyła go do żadnej grupy inwalidzkiej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż aktualne schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie powodują całkowitej niezdolności do służby, a jedynie ją ograniczają. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi Z. M. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, iż Komisja nie orzekła o stopniu zdolności do służby i związku schorzenia ze służbą, do czego, w jego ocenie, była zobowiązana na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.). Wskazał, iż wydane wcześniej orzeczenia z dnia [...] lipca 2002 r. oraz z dnia [...] lipca 2005 r. zaliczały go do [...] grupy inwalidzkiej, natomiast zaskarżone orzeczenie nie zawiera podstaw prawnych i tym samym zostało wydane w sposób dowolny, zaś jego uzasadnienie jest wymijające. Skarżący stwierdził ponadto, iż jego sprzeciw od orzeczenia nr [...] z dnia [...] października 2008 r. został rozpatrzony niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA [...] podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stwierdziła również, iż zaskarżone orzeczenie nie jest aktem administracyjnym, wobec czego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 101/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie oceny stanu zdrowia. Stwierdził, iż w zakresie dotyczącym zagadnienia inwalidztwa oraz związku inwalidztwa ze służbą skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, natomiast w zakresie dotyczącym zagadnienia zdolności do służby skarga została wniesienia po upływie przewidzianego prawem trzydziestodniowego terminu. Sąd podkreślił jednak, iż zaskarżone orzeczenie nie zawierało pouczenia o możliwości, sposobie i terminie jego częściowego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 101/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Z. M., przywrócił termin do wniesienia skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w zakresie dotyczącym ustalenia zdolności do służby. Na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. skarżący stwierdził, iż jest emerytem po 15 latach służby w Państwowej Straży Pożarnej. Odszedł ze służby z uwagi na zły stan zdrowia, co potwierdzono w orzeczeniach komisji lekarskich stwierdzających, iż jest inwalidą [...] grupy i inwalidztwo to powstało w związku ze służbą. Wskazał, że orzeczenia te były czasowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekające w sprawach kandydatów do służby oraz funkcjonariuszy między innymi Państwowej Straży Pożarnej orzekają także o zdolności do służby emerytów i rencistów. W tego typu sprawach komisje lekarskie orzekają na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Przedmiotowe rozporządzenie określa m.in. czynności, które zobowiązana jest wykonać w zakresie orzekania komisja lekarska MSWiA. Zgodnie z § 1 tego aktu wykonawczego, przy orzekaniu o inwalidztwie funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej komisja lekarska ustala, czy nastąpiła całkowita niezdolność do służby wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu oraz czy powoduje ono całkowitą lub częściową niezdolność do pracy. Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który został inwalidą, może być zdolny do pracy, częściowo niezdolny do pracy lub całkowicie niezdolny do pracy. Stosownie zaś do treści § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, orzekając o całkowitej niezdolności do pracy, komisja lekarska ocenia, czy funkcjonariusz jest niezdolny do wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia w warunkach specjalnie stworzonych lub na specjalnych stanowiskach pracy. W myśl § 5 cytowanego rozporządzenia, właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich, orzekanie i tryb zatwierdzania orzeczeń, kierowanie do komisji lekarskich, rozpatrywanie odwołań i sprzeciwów od orzeczeń komisji lekarskich oraz uchylanie orzeczeń komisji lekarskich w trybie nadzoru regulują przepisy w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.). Zaskarżonym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...] z dnia [...] października 2008 r. skarżący został uznany za zdolnego do wykonywania zatrudnienia i do zarobkowania w normalnych warunkach oraz nie zaliczono go do żadnej grupy inwalidzkiej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż aktualne schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie powodują całkowitej niezdolności do służby, a jedynie ją ograniczają, zatem brak jest podstaw do orzeczenia grupy inwalidzkiej. Wprawdzie, co podnosi skarżący, zaskarżone orzeczenie nie określa kwestii zdolności do służby w sposób przewidziany przez ustawodawcę w § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 9 lipca 1991 r., jednak w ocenie Sądu nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, iż orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. spełnia wymogi określone w wymienionych wyżej aktach prawnych. W sprawie zgromadzono również odpowiednią dokumentację medyczną. Niezasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący rozpatrzenia jego sprzeciwu od zaskarżonego orzeczenia w sposób niezgodny z prawem. Zgodnie z § 20 ust. 2 cytowanego już rozporządzenia MSWiA z dnia 9 lipca 1991 r., członek komisji lekarskiej mający w sprawie orzeczenia odrębne zdanie może wnieść na piśmie sprzeciw od orzeczenia z podaniem uzasadnienia. W takim przypadku przewodniczący komisji lekarskiej przesyła orzeczenie wraz z załączonym sprzeciwem i pozostałymi dokumentami do Centralnej Komisji Lekarskiej, która obowiązana jest zająć stanowisko w sprawie w ciągu 7 dni od jego otrzymania. Skarżący nie był zatem w ogóle uprawniony do wniesienia sprzeciwu od orzeczenia, bowiem prawo takie przysługiwało wyłącznie członkowi komisji lekarskiej. Stanowisko takie wyraziła również Centralna Komisja Lekarska MSWiA w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia [...] października 2008 r. W takim stanie sprawy należało uznać wydane w sprawie orzeczenie za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.