II SA/Wa 1031/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1031/16 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. [...] w przedmiocie udzielenia informacji o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia. Postanowieniem z 7 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1031/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udzielenia informacji o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, ponieważ skarga na pismo informacyjne jest niedopuszczalna. Pismem nadanym 18 lipca 2016 r. K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z 7 lipca 2016 r. "poprzez wydanie orzeczenia w zakresie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej i w zakresie podmiotu zaskarżenia czynności faktycznej organu, jako nieuzasadnionej prawnie i bezskutecznej, w zakresie, w jakim czynność ta prowadziła i prowadzi do faktycznego i bezterminowego pozostawienia mojej sprawy przez zaskarżony organ bez załatwienia." Skarżący dodał, że na podstawie art. 150 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 zaskarżył również czynność administracyjnoprawną polegającą na przedłużeniu postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności aktów administracyjnych czym organ doprowadził do przewlekłości postępowania, a wręcz popadł w zaskarżalną bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, ponieważ do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.). Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia) co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku (postanowienia), jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z 7 lipca 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Podkreślić należy, że przepisy P.p.s.a. wyraźnie rozróżniają sprawy ze skargi na określone w tej ustawie akty i czynności od skargi na bezczynność organu. Zakres skargi ustala strona skarżąca, sąd może jedynie wezwać do sprecyzowania skargi. Z uwagi jednak na dokładnie wskazany przez skarżącego w skardze zakres żądania, niekwestionowany zresztą przez niego po otrzymaniu odpisu postanowienia z dnia 7 lipca 2016 r., sąd rozpoznał skargę na pismo Komendanta Głównego Policji, nie zaś na jego bezczynność. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.