II SA/Wa 1036/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela kontraktowego p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], p.o. Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. odmówił J. S. (dalej jako "uczestniczka postępowania") nadania stopnia nauczyciela kontraktowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania J. S. złożonego od powyższej decyzji, Burmistrz Gminy B. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję p.o. Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Kurator Oświaty zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności czynności Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. podejmowanych w postępowaniu o nadanie uczestniczce postępowania stopnia nauczyciela kontraktowego oraz czynności Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...],[...] Kurator Oświaty umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności czynności p.o. Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. W wyniku złożonego przez uczestniczkę postępowania odwołania, Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] i stwierdził nieważność postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela kontraktowego przeprowadzonego na wniosek J. S. W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. Dyrektor Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, że skarga została wniesiona przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), a także inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo (§ 2). W świetle powyższego przepisu, przyjmuje się, iż skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową wywodzoną z istnienia interesu prawnego, tj. związku konkretnej normy prawa materialnego ze swoją sytuacją prawną (jego indywidualnymi prawami i obowiązkami). Jak stanowi art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W ocenie Sądu, uznać należy, iż w przedstawionej sytuacji Dyrektor Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. nie posiada legitymacji do złożenia skargi na decyzję Ministra Edukacji Narodowej wydanej w postępowaniu nadzorczym. W tym miejscu, zauważyć należy, że przepis art. 9h ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1189 ze zm.) wprowadzają odrębny tryb nadzorczy wobec czynności wszystkich organów uczestniczących w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego. Nadzór ten ma charakter nadzoru legalnościowego, tj. dotyczy oceny zgodności danej czynności z przepisami ustawy - Karta Nauczyciela, przepisami o kwalifikacjach wymaganych od nauczycieli oraz innymi przepisami wydanymi na podstawie art. 9g ust. 10 Karty Nauczyciela. W ocenie Sądu, skoro Dyrektor Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B., jako organ administracji, wydał w pierwszej instancji decyzję dotyczącą nadania stopnia awansu zawodowego, to brak jest możliwości zaskarżenia przez tenże organ decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym dotyczącym przedmiotowego postępowania. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, w której organ najpierw wydaje decyzję w sprawie indywidualnej, a następnie wnosi w tej sprawie skargę zmierzającą do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu nadzorczego. W takiej sytuacji, uznać należy, że uprawnienia skargowe organu doznają ograniczenia wskutek braku legitymacji procesowej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd w pełni akceptuje ukształtowane w tym zakresie orzecznictwo sądowe wskazujące, że organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i co za tym idzie, nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego, czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2500/10 oraz z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2585/11). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skarga Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B. jest niedopuszczalna, gdyż sąd administracyjny, będąc powołanym do kontroli działania administracji publicznej, nie może rozstrzygać sporu pomiędzy organem orzekającym w pierwszej instancji, a jego organem nadzorczym. Sądowoadministracyjna kontrola legalności działania administracji publicznej nie może bowiem sprowadzać się do oceny zasadności stanowisk organów rozstrzygających tę samą sprawę. Służy ona zaś ochronie praw stron, których interesy prawne są przedmiotem konkretnych postępowań - spraw administracyjnych. Organ pierwszej instancji, jakim jest w niniejszej sprawie Dyrektor Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B., nie ma zaś interesu prawnego we wniesieniu skargi, albowiem w niniejszej sprawie, w której nie jest stroną, realizuje jedynie swoje władcze kompetencje. Może on co najwyżej mieć interes faktyczny w jej załatwieniu, który jednakże nie uprawnia tego organu do wystąpienia ze skargą do sądu, co wynika z przepisu art. 50 p.p.s.a. W konsekwencji, uznać należy, iż skarga Dyrektora Zespołu Publicznych Placówek Oświatowych w B., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.