II SA/Wa 1037/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. J. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wypłatę zaległego uposażenia i innych świadczeń: - oddala skargę. Raportem z dnia 27 lipca 2007 r. J. J. zwróciła się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wypłatę zaległego uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu swego wniosku wskazała, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podejmując w 2002 roku decyzję o zwolnieniu jej ze służby w ABW powołał się na art. 230 ust. 1 i ust. 7 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz, U. Nr 74, póz. 676 - ze zm.), uznany orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (sygn. K 45/02) za niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji RP oraz art. 25 lit. C Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w powyższym zakresie i następnie ponownie rozpatrując sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie, złożonego przez J. J., na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 ust. 3 Kpa, utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Szef ABW, powołując się na art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 121 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, odmówił J. J. wypłaty uposażenia za okres od [...] sierpnia 2002 r. do [...] października 2004 r. Decyzja powyższa, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, stała się przedmiotem skargi J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r. (sygn. akt II SA/ Wa 2052/05), oddalił skargę. Zatem skoro ostatecznie rozstrzygnięto już kwestię wypłaty funkcjonariuszowi uposażenia za wskazany okres, to za załatwioną uznać należy także sprawę wypłaty uposażenia za okres mieszczący się w tym przedziale czasowym tj. od [...] sierpnia 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. i dlatego postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 27 lipca 2008 r. należało na podstawie art.105 §1 Kpa umorzyć, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ podkreślił, iż rozstrzygnięcie żądania wnioskodawczyni zgodnie z jej wnioskiem z 27 lipca 2007 r. naruszyłoby zasadę wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa i nadto stanowiłoby rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością takiego rozstrzygnięcia, przewidziane w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. J. J. zaskarżyła powyższy rozkaz personalny z dnia [...] maja 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tego rozkazu i rozkazu poprzedzającego z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż jej żądanie z dnia 27 lipca 2007 r. oparte jest na treści art. 60 ust. 4 ustawy pragmatycznej, który w 2002 r. zgodnie z art. 230 ust. 7 nie był stosowany. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. uznał przepis art. 230 ust. 1 pkt 2 i ust. 7, za niezgodne z art. 32 i art. 60 Konstytucji RP oraz art. 25 lit. C Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. Roszczenie funkcjonariusza przewidziane w art. 60 ust. 4 ustawy pragmatycznej jest samoistnym roszczeniem o należną zapłatę i nie ma związku ze świadczeniami ze stosunku służbowego, których dotyczyły rozkazy personalne, będące przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest chybiona. Żądanie określone przez skarżącą we wniosku z dnia 27 lipca 2007 r. stanowiło już przedmiot rozstrzygnięcia administracyjnego ostatecznego i prawomocnego. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2006 r., oddalający skargę J. J. na ostateczną decyzję administracyjną Szefa ABW, odmawiającą wypłaty uposażenia za okres od [...] sierpnia 2002 r. do [...] października 2004 r., uwzględniał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niekonstytucyjność art. 230 ust. 1 pkt 2 i ust. 7, ustawy o ABW oraz AW. Nie uległy zmianie okoliczności faktyczne sprawy. Tak więc skoro wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/ Wa 2052/05 WSA w Warszawie potwierdził prezentowane przez organ stanowisko, iż J. J. nie przysługuje prawo do uposażenia za okres od [...] sierpnia 2002 r. do [...] października 2004 r., gdyż w tym czasie jej stosunek służbowy nie istniał, to brak jest również podstaw do żądania przez skarżącą jakichkolwiek roszczeń wynikających z tegoż stosunku za okres od [...] sierpnia 2002 r. do [...] grudnia 2002 r., a więc za okres mieszczący się w okresie, ujętym rozkazami personalnymi skontrolowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r. Skarżąca nie kwestionowała tego wyroku. Stał się on prawomocny i z tą chwilą także wywiera skutki w zakresie powagi rzeczy osądzonej. Twierdzenie, iż obecnie skarżąca dochodzi roszczenia z przepisu art. 60 ust. 4 ustawy pragmatycznej, nie zmienia faktu, że jest to roszczenie mieszczące się w okresie czasowym, co do którego zapadło już rozstrzygnięcie ostatecznymi i prawomocnymi rozkazami personalnymi i obecne roszczenie jak i poprzednie dotyczy także świadczenia pieniężnego ze stosunku służbowego. Zatem żądanie skarżącej zawarte we wniosku z dnia 27 lipca 2007 r. nie mogło być załatwione przez organ w inny sposób niż to wynika z treści art. 105 § 1 Kpa. Wydanie nowej decyzji w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej inną, ostateczną decyzją administracyjną pociąga za sobą daleko idące konsekwencje. W myśl zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § l Kpa), decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji stają się ostateczne, a ich uchylenie, zmiana, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania nimi zakończonego, może nastąpić tylko w szczególnych, określonych w kodeksie przypadkach. Zgodnie z art. 110 Kpa organ jest związany już wydanymi wcześniej rozstrzygnięciami. Natomiast wydanie nowej decyzji w tym samym przedmiocie, obarczone by było wadą nieważności (art. 156 § l pkt 3 Kpa). Z powyższych względów organ, wszczynając postępowanie administracyjne, w pierwszej kolejności powinien zbadać, czy istnieją podstawy do rozpoznania sprawy; w razie zaś stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania - wydać decyzję (tu rozkaz personalny) o jego umorzeniu na podstawie art. 105 Kpa. Analizując postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, które mogło by skutkować jego uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. Dlatego, mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.