II SA/Wa 1040/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z..L. o wznowienie postępowania w przedmiocie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2003r. oddalającego wniosek Z.L. o wyłączenie Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzekania w sprawie II SA 3074-3078/03 w sprawie ze skarg Z.. L.. na decyzje Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2003r. 1) nr [...] 2) nr [...] 3) nr [...] 4) nr [...] oraz postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2003r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanawia odrzucić skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 października 2003r. oddalił wniosek Z.L. przedmiocie wyłączenia Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzekania w sprawie II SA 3074-3078/03. W uzasadnieniu Sąd podał, że Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje instytucji wyłączenia sądu, a jedynie posługuje się pojęciem "wyłączenia sędziego". Ponadto zwrócił uwagę, że skarżący nie wskazał takich okoliczności, które mogłyby wywoływać wątpliwości co do bezstronności wszystkich sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 grudnia 2003r. Z.L. złożył wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie wyłączenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, iż wydane orzeczenie zostało "(...) uzyskane za pomocą ordynarnego i nadal trwającego przestępstwa popełnianego przez sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno sędziów orzekających jak i tych działających jako organy Sądu) wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszami innych organów władzy publicznej (...)". Wskazał, że zgodnie z art. 58 ustawy o NSA, można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem (zarówno wyrokiem, jak i postanowieniem), zaś w kwestii podstaw wznowienia ustawa o NSA nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wyjaśnić należy, iż w związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Stosownie do treści art. 270 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jakkolwiek przepis ten mówi o "prawomocnym orzeczeniu" (wyrok, postanowienie), to jednak warto podkreślić, że chodzi w nim o orzeczenie kończące postępowanie. Trudno uznać, by postanowienie o wyłączeniu bądź o odmowie wyłączenia sędziów (sędziego) było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego lub sędziów jest immanentnie związany ze sprawą, na gruncie której jest formułowany. Toteż nie może istnieć w oderwaniu od sprawy, która w istocie go "wykreowała". Jako samoistny byłby pozbawiony jakiejkolwiek podstawy faktycznej i prawnej. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia lub odmowy wyłączenia sędziego (sędziów) nie rozstrzyga sprawy będącej merytoryczną płaszczyzną wniosku. Postanowienie takie ma wyłącznie charakter procesowy (incydentalny) i nie kończy sprawy, nie ma więc zastosowania art. 270 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mają również zastosowania w takiej sytuacji przepisy art. 271 - 274 cytowanej wyżej ustawy jako prawne podstawy wznowienia postępowania. Sąd zajął się badaniem skargi w aspekcie formalnym, tj. dopuszczalności samej skargi. Uznając ją jednak za niedopuszczalną, niecelowym było badanie jej w trybie art. 280 § 1 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. 3