II SA/Wa 1040/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Pismem z [...] czerwca 2021 r. I. Z. (dalej: "skarżąca") wniosła do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "PUODO", "organ") skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Zarząd Lokali Miejskich w [...] (dalej: "uczestnik postępowania", "ZLM") polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżącej w postaci numeru telefonu funkcjonariuszowi [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez wskazanie jakiej osobie trzeciej dane osobowe skarżącej zostały udostępnione oraz kiedy doszło do ww. udostępnienia lub w jakich okolicznościach, skarżąca podała, że w dniu [...] listopada 2019 r. odebrała połączenie telefoniczne, a osoba, która z nią rozmawiała była agresywna i wzbudzała w skarżącej lęk. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że w tym czasie w [...] Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] nie toczyło się wobec niej żadne postępowanie. W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez PUODO, wszczętego opisaną wyżej skargą, uczestnik postępowania wyjaśnił, że przetwarza dane osobowe skarżącej w zakresie adresu zamieszkania oraz dotyczącym spraw związanych z administrowaniem lokalu na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., s. 1; Dz. U. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., s. 2; Dz. U. UE L 74 z dnia 4 marca 2021 r., s. 35; dalej: "RODO"), a także przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 172), jako osoby zameldowanej i zamieszkałej w zasobie mieszkaniowym gminy [...]. Ponadto uczestnik postępowania wskazał, iż prywatny numer telefonu skarżącej został pozyskany w wyniku dobrowolnego przekazania przez skarżącą danych do ZLM. Przedmiotowy numer telefonu jest w posiadaniu Rejonu Obsługi Najemców "[...]" i wykorzystywany jest w celu realizacji zadań statutowych ZLM. Dalej uczestnik postępowania podał, że udostępnił numer telefonu skarżącej dzielnicowemu, będącemu funkcjonariuszem [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] na jego ustną prośbę podczas interwencji, która miała miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. w nieruchomości przy ul. [...] w [...]. ZLM podkreślił, iż podstawę prawną udostępnienia ww. danych osobowych stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P.") oraz § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 192). Jednocześnie uczestnik postępowania oświadczył, że [...] Komisariat Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] nie zwrócił się do ZLM z wnioskiem o udostępnienie ww. danych osobowych skarżącej. Z załączonego do wyjaśnień Dyrektora ZLM pisma [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, że w notatniku służbowym dzielnicowego widnieje zapis, iż został on wezwany w dniu [...] listopada 2019 r. przez pracownika administrującego na teren posesji mieszczącej się w [...] przy ul. [...] w związku z konfliktem lokatorki z mieszkania nr [...] z ekipą remontową wykonującą zlecone prace. Decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] POUDO, mając za podstawę art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1 lit. f i art. 58 ust. 2 RODO, odmówił uwzględnienia wniosku (skargi) skarżącej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na art. 6 ust. 1 RODO, art. 7 ust. 1 pkt 2 u.P., a także na zarządzenie Nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika dzielnicowych (Dz. Urz. KGP z 2016 r., poz. 26 ze zm.; dalej: "zarządzenie KGP"). Przytaczając przepisy zarządzenia KGP, organ wskazał m.in., że do zadań dzielnicowego należy prowadzenie rozpoznania przydzielonego mu rejonu pod względem osobowym, terenowym, zjawisk i zdarzeń mających wpływ na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w ramach rozpoznania osobowego dzielnicowy na bieżąco uzyskuje informacje o osobach zamieszkałych lub przebywających w jego rejonie, które ze względu na swoją przeszłość, aktualny tryb życia i zachowania mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uwzględniając powyższe, zdaniem PUODO, w kwestii udostępnienia dzielnicowemu numeru telefonu skarżącej zaistniała przesłanka określona w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, gdyż uczestnik postępowania działał, realizując prawnie uzasadniony interes administratora. Pracownik ZLM wezwał dzielnicowego celem podjęcia przez niego działań w związku z zaistniałym konfliktem skarżącej z ekipą remontową dokonującą prac w lokalu nieruchomości zarządzanej przez ZLM. Organ podniósł, że zgłoszona sytuacja dotyczyła zdarzeń mogących stanowić zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś uzyskiwanie informacji o takich zdarzeniach oraz o osobach w nich uczestniczących należy do zadań dzielnicowego, zgodnie z § 31 ust. 1 zarządzenia KGP. Dlatego nie można było uznać, iż przedmiotowe udostępnienie danych osobowych skarżącej dzielnicowemu, któremu były one niezbędne do wykonywania jego zadań, naruszało interesy lub podstawowe prawa i wolności skarżącej lub by interesy te były nadrzędne nad uzasadnionym interesem prawnym uczestnika postępowania. Powyższą decyzję PUODO skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, akcentując, że organ rozpoznał jej sprawę w sposób stronniczy. W ocenie skarżącej, mężczyzna, który rozmawiał z nią przez telefon [...] listopada 2019 r. był "agresywny i niegrzeczny", a "treść rozmowy była zbyt emocjonalna jak na funkcjonariusza publicznego", dlatego skarżąca rozłączyła się. Ponadto "na same przepisy prawa" pracownik administracji nie powinien przekazywać jej numeru telefonu osobie trzeciej. Skarżąca opisała również nieprawidłowości jakie dostrzegła w ramach prac remontowych prowadzonych w nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Dodała, że odkąd wspomniała o swoim [...] pochodzeniu niektórym pracownikom administracji budynku, zaczęła odczuwać szykany i wrogość ze strony tak administracji, jak i lokatorów. W odpowiedzi na skargę PUODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] lipca 2022 r. skarżąca m.in. stwierdziła, że jej dane osobowe ZLM mógł udostępnić tylko na pisemny, umotywowany interesem prawnym wniosek organu Policji. Zgodziła się z PUODO, iż do przekazania jej numeru telefonu doszło na skutek konfliktu z ekipą remontową. Skarżąca zrelacjonowała też spotkanie z dzielnicowym, które odbyło się następnego dnia po udostępnieniu jej numeru telefonu. Podczas tego spotkania zwróciła się o powołanie inspekcji budowalnej w celu weryfikacji prawidłowości prac remontowych, a także omówiła okoliczności konfliktu z ówczesnym zarządcą budynku na tle kwestii narodowościowych. Natomiast w piśmie z 24 listopada 2022 r. (data wpływu do Sądu) wyznaczona z urzędu pełnomocnik skarżącej wniosła o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: - skierowanej do skarżącej odpowiedzi z Urzędu Miasta [...] z [...] stycznia 2021 r. na prośbę o udostępnienie danych dotyczących pierwszego zameldowania na terenie miasta [...] skarżącej i jej matki, - zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2021 r. o aktualnym i pierwszym adresie zameldowania skarżącej, - pism skarżącej z [...] września 2022 r. adresowanych do Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz Dyrektora ZLM o udzielenie odpowiedzi na zapytanie, czy dzielnicowy [...] M. P. wystąpił do ZLM z pisemnym wnioskiem o udostępnienie mu numeru telefonu skarżącej. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), oddalił ww. wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 6 ust. 1 lit. f RODO stanowi, że przetwarzanie jest zgodne z prawem w przypadku, gdy jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Przyjmuje się w doktrynie, że przesłanka legalizująca przetwarzanie danych osobowych zawarta w tym przepisie przyjmuje charakter swoistej klauzuli generalnej, która zwiększa elastyczność katalogu zawartego w art. 6 ust. 1 RODO. Stosowanie tego przepisu następuje dwuetapowo. Przede wszystkim oparcie przetwarzania danych osobowych na przepisie art. 6 ust. 1 lit. f RODO wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, musi występować prawnie uzasadniony interes, który jest realizowany przez administratora lub przez stronę trzecią. Po drugie, niezbędna jest weryfikacja, czy przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne dla realizacji celu wynikającego z powyższego interesu. W drugim etapie trzeba natomiast ocenić, czy nie jest spełniona przesłanka o charakterze negatywnym w postaci występowania w danym stanie faktycznym interesów lub podstawowych praw i wolności podmiotu danych, które mają charakter nadrzędny wobec prawnie uzasadnionych interesów administratora lub strony trzeciej. W przypadku spełnienia tego warunku nie będzie można powołać się na przepis art. 6 ust. 1 lit. f jako uzasadnienie dla przetwarzania danych osobowych. Stosowanie tej negatywnej przesłanki polega w istocie na wyważeniu dwóch dóbr chronionych prawem, tj. prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej z jednej strony i interesów, podstawowych praw oraz wolności podmiotu danych z drugiej. Prawnie uzasadniony interes trzeba rozumieć nie jako interes wynikający z przepisów prawa, lecz jako interes, który jest zgodny z prawem. Owa zgodność z prawem stanowi ograniczenie pojęcia interesu administratora lub strony trzeciej jako potencjalnej podstawy do przetwarzania danych osobowych. W doktrynie przyjmuje się, że wykładnia pojęcia prawnie uzasadnionego interesu powinna być szeroka i obejmować interesy gospodarcze, faktyczne, czy też prawne (vide D. Lubasz i W. Chomiczewski [w:] E. Bielak-Jomaa [red.], D. Lubasz [red.], RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, WKP 2018 i powołane tam poglądy). Tak rozumiany prawnie uzasadniony interes musi być realizowany przez administratora lub przez stronę trzecią. Podkreślić przy tym trzeba, że może to być interes nie tylko administratora, który przetwarza już dane osobowe, lecz również administratora, któremu dane te mogą dopiero zostać ujawnione. Pojęcie niezbędności oznacza z kolei, że przetwarzanie danych dla realizacji prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej musi być, rozsądnie oceniając, potrzebne, a więc musi występować bezpośredni związek pomiędzy realizacją prawnie uzasadnionego interesu a potrzebą przetwarzania danych osobowych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka z art. 6 ust. 1 lit. f RODO legalizująca działanie ZLM. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.P. Komendant Główny Policji określa metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie u.P. Zadania dzielnicowego reguluje wydane w oparciu o ww. przepis zarządzenie KGP. Według § 29 ust. 2 zarządzenia KGP do zadań dzielnicowego należy w szczególności: prowadzenie rozpoznania przydzielonego mu rejonu pod względem osobowym, terenowym, zjawisk i zdarzeń mających wpływ na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego (pkt 1); realizowanie zadań z zakresu profilaktyki społecznej (pkt 2); realizowanie zadań z zakresu ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń (pkt 3); kontrolowanie przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego oraz przepisów prawa miejscowego (pkt 4). W myśl § 31 ust. 1 zarządzenia KGP, w ramach rozpoznania osobowego dzielnicowy na bieżąco uzyskuje informacje o osobach zamieszkałych lub przebywających w jego rejonie, które ze względu na swoją przeszłość, aktualny tryb życia i zachowania mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepis § 31 ust. 2 zarządzenia KGP stanowi, że dzielnicowy w stosunku do osób, o których mowa w ust. 1, podejmuje m.in. czynności w zakresie prowadzenia z nimi rozmów profilaktycznych (pkt 1), a także stosuje wobec nich środki oddziaływania wychowawczego, środki represyjne lub występuje o ich zastosowanie (pkt 2). Z kolei § 31 ust. 3 zarządzenia KGP przewiduje, iż w ramach rozpoznania osobowego dzielnicowy powinien utrzymywać kontakty z osobami, które - z racji wykonywanego zawodu, pełnionej funkcji oraz w związku z ich działalnością społeczną lub zainteresowaniami - mogą mieć wpływ na funkcjonowanie środowiska lokalnego i dzięki którym mogą być podejmowane skuteczne działania zapobiegające popełnianiu przestępstw i wykroczeń. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] listopada 2019 r. pracownik ZLM udostępnił numer telefonu skarżącej funkcjonariuszowi [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...], pełniącemu zadania dzielnicowego, na jego ustną prośbę podczas wizyty, która miała miejsce w tym samym dniu, tj. [...] listopada 2019 r. w nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Dzielnicowy został wezwany przez pracownika ZLM na teren ww. nieruchomości w związku z konfliktem skarżącej z ekipą remontową wykonującą zlecone prace. Wobec nieobecności skarżącej w lokalu, dzielnicowy poprosił pracownika ZLM o udostępnienie numeru telefonu skarżącej w celu skontaktowania się z nią. Skarżąca sama przyznaje, że skonfliktowała się z ekipą remontową, której zarzuciła m.in. niefachowe podłączenie instalacji elektrycznej do gniazda roboczego zlokalizowanego na parterze, które to podłączenie zdemontowała. Również skarżąca wskazuje na nie najlepsze relacje z administracją budynku i jego mieszkańcami, zwłaszcza od kiedy poinformowała ówczesnego zarządcę nieruchomości o swoim [...] pochodzeniu. Udostępnienie dzielnicowemu przez pracownika ZLM numeru telefonu skarżącej nastąpiło w celu wyjaśnienia ważnej kwestii - konfliktu na tle prowadzonego w budynku remontu. Zgłoszone przez członków ekipy remontowej incydenty polegające na odłączaniu instalacji elektrycznej przez skarżącą (zresztą niejednokrotnie – vide karta nr 34 akt administracyjnych sprawy) stwarzały zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozyskiwanie informacji o tego rodzaju zdarzeniach oraz o osobach w nich uczestniczących należy do zadań dzielnicowego unormowanych w § 31 ust. 1 zarządzenia KGP. Jednocześnie nie sposób uznać, aby przedmiotowe udostępnienie numeru telefonu skarżącej naruszało jej interesy lub podstawowe prawa i wolności lub by te interesy i prawa były nadrzędne nad uzasadnionym interesem prawnym ZLM. Przeciwnie, pilne skontaktowanie się ze skarżącą było ze wszech miar zasadne, bowiem zmierzało do zebrania informacji na temat zaistniałego konfliktu, w tym odebrania stanowiska od skarżącej w tej sprawie. Sytuacja była poważna, ponieważ – jak już wzmiankowano - skarżąca ingerowała w prowadzone prace remontowe, co zagrażało porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu. Okoliczność, iż zdaniem skarżącej, dzielnicowy był niegrzeczny czy agresywny nie ma wpływu na kwalifikację działania ZLM jako prawidłowego. Słusznie zatem PUODO nie znalazł podstaw do skorzystania z przysługujących mu instrumentów o charakterze naprawczym. Odnosząc się do wniosku dowodowego zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącej z [...] listopada 2022 r., należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Abstrahując od tego, że do ww. pisma z [...] listopada 2022 r. załączono zwykłe (tj. niepoświadczone) kserokopie opisanych wyżej (tj. w części faktycznej niniejszego uzasadnienia) dokumentów, to wskazać trzeba, iż w żaden sposób nie przyczyniają się one do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Kwestia pierwszego zameldowania skarżącej i jej matki na terenie miasta [...] pozostaje poza zakresem kontrolowanego przez tut. Sąd postępowania administracyjnego. Natomiast PUODO w toku prowadzonego postępowania poczynił ustalenie, iż dzielnicowy ustnie (a nie pisemnie) zwrócił się do pracownika ZLM o podanie numeru telefonu skarżącej. Powyższa okoliczność nie budziła więc żadnych wątpliwości. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, zaś przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.