II SA/Wa 1041/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Joanna Kube, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) oraz kwotę 52,80 złotych (pięćdziesiąt dwa 80/100) stanowiącą 22 % podatku VAT. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.), odmawiającą S. K. przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu podał, że nie spełnia wszystkich warunków określonych w powołanym art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, bowiem otrzymuje rentę inwalidzką z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, a zatem posiada niezbędne środki utrzymania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stanisław Kubacki wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., zarzucając, że wysokość otrzymywanej renty inwalidzkiej rolniczej z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie zapewnia niezbędnych środków utrzymania. Ponadto renta inwalidzka rolnicza nie koliduje z uprawnieniami do otrzymywania renty z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Podkreślił, że w 1997 r. rozpoznano u niego chorobę [...] i z tej przyczyny nie może pracować, na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Zaznaczył, że od 1 maja 1986 r. zrezygnował z picia alkoholu, z uwagi na podjęte leczenie [...]. Podjęcie tego leczenia uniemożliwiało mu już wtedy kontynuowanie pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę S. K. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 83 ust. 1 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przepis ten stanowi, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać świadczenie w drodze wyjątku, osobie spełniającej łącznie następujące warunki: ─ jest lub była osobą ubezpieczoną lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym, ─ nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności, ─ nie może podjąć pracy ze względu na wiek lub całkowitą niezdolność do pracy z uwagi na stan zdrowia, ─ nie ma niezbędnych środków utrzymania. W sprawie jest bezsporne, że skarżący pobiera z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego rentę rolniczą, przyznaną na stałe, w wysokości brutto 625 złotych, a zatem posiada on niezbędne środki utrzymania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.