II SA/Wa 1044/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Maria Werpachowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym - oddala skargę - Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą o Policji, odmówił przyjęcia odwołania K. S. (zwanego dalej skarżącym) od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany. Powodem odmowy przyjęcia odwołania była okoliczność wniesienia odwołania po terminie określonym w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. W dniu [...] listopada 2016 r. skarżący wyznaczył na swojego obrońcę adw. T. P. Następnie, orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany, oraz uniewinnił skarżącego w zakresie części jednego z dwóch postawionych mu zarzutów. Orzeczenie dyscyplinarne, pomimo odmowy przyjęcia i pokwitowania odbioru orzeczenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2017 r., natomiast jego obrońcy – adw. T. P. (zwanemu dalej również pełnomocnikiem skarżącego), w dniu [...] kwietnia 2017 r. W dniu [...] kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. orzeczenie dyscyplinarnego, wnosząc o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie skarżącego lub ewentualnie odstąpienie od jego ukarania. Uzasadniając postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., Komendant Główny Policji powołał przepisy art. 135k ust. 1, art. 135f ust. 6, art. 135o ust. 1 pkt 1 i art. 135p ust. 1 o Policji oraz art. 122 § 2 Kodeksu postępowania karnego oraz wyjaśnił, że od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przysługuje policjantowi prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W przypadku ustanowienia obrońcy, wszelkie pisma wydane w postępowaniu dyscyplinarnym doręcza się policjantowi i jego obrońcy, przy czym w razie doręczenia policjantowi i jego obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono. Nadto termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, co oznacza, że złożenie odwołania po upływie terminu zawitego jest bezskuteczne. Wobec powyższego Komendant Główny Policji stwierdził, że termin do wniesienia odwołania, liczony od wcześniejszego doręczenia orzeczenia skarżącemu, czyli od dnia [...] kwietnia 2017 r., upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r., natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu [...] kwietnia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu. W skardze na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. skarżący, reprezentowany przez ww. pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie także orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 135p ust. 1 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji z uwagi na nieprecyzyjne pouczenie co do sposobu obliczenia terminu do wniesienia odwołania, – art. 135f ust. 4 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji z uwagi na to, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło z winy pełnomocnika skarżącego, za co skarżący nie może ponosić odpowiedzialności. Z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego przedstawił również zarzuty wobec orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Pełnomocnik podkreślił, że pouczenie zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym było zgodne z przepisami ustawy o Policji, która jest w tym zakresie komplementarna i nie ma potrzeby jej uzupełnienia. Nadto skarżący w postępowaniu przed organami Policji był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a uchybienia terminów przez pełnomocników obciążają stronę, jakby sama działała. Strona może natomiast dochodzić stosowych roszczeń od pełnomocników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 135k ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia i odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (ust. 2). Jednakże na podstawie ust. 3 tego przepisu, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast stosownie do treści art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Przy czym, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego (art. 135p ust. 1 ustawy o Policji). Wobec powyższego wskazać należy, że w myśl dyspozycji art. 122 § 1 Kodeksu postępowania karnego, czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna. Terminem zawitym jest zaś m. in. termin do wniesienia środków zaskarżenia (art. 122 § 2 Kodeksu postępowania karnego). Zgodnie zaś z treścią art. 136 § 1 tego kodeksu, w razie odmowy przyjęcia pisma lub odmowy albo niemożności pokwitowania odbioru przez adresata, doręczający sporządza na zwrotnym pokwitowaniu odpowiednią wzmiankę; wówczas doręczenie uważa się za dokonane. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], zostało doręczone skarżącemu, pomimo odmowy przez skarżącego jego przyjęcia i pokwitowania odbioru, w dniu [...] kwietnia 2017 r., natomiast jego obrońcy – w dniu 7 kwietnia 2017 r. Termin do wniesienia odwołania od tego orzeczenia upłynął zatem w dniu 12 kwietnia 2017 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione przez obrońcę skarżącego w dniu 14 kwietnia 2017 r. o czym świadczy data stempla pocztowego, a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zatem Komendant Główny Policji zasadnie odmówił przyjęcia odwołania. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że pouczenie co do prawa wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego uregulowane zostało w przepisach art. 135j ust. 2 pkt 7 i art. 135k ustawy o Policji i takie też pouczenie zawarte zostało w orzeczeniu dyscyplinarnym. W ocenie Sądu powyższe okoliczności są wystarczające do uznania, że skarżący był prawidłowo pouczony o terminie wnoszenia środków odwoławczych. Co więcej, o treści przepisu art. 135f ust. 6 ustawy o Policji skarżący został poinformowany w pouczeniu postanowienia z dnia [...] października 2016 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Podnieść również należy, że zarzut niedotrzymania terminu zawitego z winy obrońcy nie mógł odnieść skutku procesowego w niniejszym postępowaniu. Zarzut taki, wbrew stanowisku pełnomocnika organu, mógłby być skutecznie zgłoszony we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak wniosku takiego ani pełnomocnik skarżącego, ani też sam skarżący nie wniósł. W konsekwencji, stosownie do treści art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji, stwierdzając, że odwołanie zostało wniesione po terminie, mógł jedynie wydać postanowienie o odmowie jego przyjęcia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.