II SA/Wa 1045/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. K. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za osiągnięcia w nauce postanawia: odmówić przyznania ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. K. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w ramach przyznanego stronie skarżącej prawa pomocy. Ustanowiona w niniejszej sprawie, w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy, adwokat J. K., pismem z dnia 4 marca 2013 r., wskazała, że podtrzymuje skargę M. M. i wystąpiła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, oświadczając, że nie zostały zapłacone w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Z treści art. 250 cytowanej ustawy wynika obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona. Sąd bowiem, w tym zakresie, odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych. (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007 r., s. 317). Należy podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93). Zasądzając opłatę za czynności adwokata sąd zobowiązany jest, stosownie do treści § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, brać pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i jego wkład pracy. Analiza akt sprawy, a także treści rozpatrywanego wniosku pozwala stwierdzić, że pomoc prawna świadczona stronie przez wyznaczonego adwokata z urzędu polegała na zapoznaniu się z aktami sprawy oraz złożeniu pisma z dnia 4 marca 2013 r. Adwokat nie składała jakichkolwiek innych wniosków w imieniu strony (np. o wstrzymanie wykonania decyzji), środków odwoławczych (np. zażaleń, skargi kasacyjnej), a także nie brała udziału w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 7 marca 2013 r. Należy uznać, że pełnomocnik z urzędu nie przyczyniła się w żadnym stopniu do pozytywnego dla skarżącej zakończenia postępowania przed WSA. Stwierdzony nakład pracy nie uprawniania wnioskodawczyni do skutecznego ubiegania się o wynagrodzenie, gdyż nie wypełnia on wymaganych przez prawo znamion faktycznie, czyli realnie udzielonej pomocy. W tych okolicznościach przyznanie wynagrodzenia adwokatowi stanowiłoby nieuzasadniony wydatek z budżetu państwa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 ppsa w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa oraz w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.