II SA/Wa 1045/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 27 lutego 2013 r., poz. 267; dalej k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., dotyczący zwolnienia M. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.; dalej: ustawa o Policji). Do wydania powyższego rozkazu doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. M. W. do służby w Policji został przyjęty z dniem [...] lipca 2012 r. na stanowisko kursanta [...] Komendy Miejskiej Policji w P.. Od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] listopada 2012 r. odbywał on szkolenie zawodowe podstawowe realizowane przez Szkołę Policji w P.. W dniu [...] września 2012 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w P. wpłynął z Komendy Wojewódzkiej Policji w P. meldunek nr [...], [...], informujący o zdarzeniu z udziałem funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w P., z którego wynika, iż w dniu [...] września 2012 r. o godz. [...] dyżurna centrum pogotowia ratunkowego telefonicznie powiadomiła dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w K. o potrąceniu pieszego w K. przy ul. R. przez kierującego samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]. Kierującym okazał się być M. W.. Ze Szkoły Policji w P. uzyskano informację, że posterunkowy M. W. - słuchacz szkolenia zawodowego podstawowego [...] otrzymał zgodę i przepustkę na wyjazd do miejsca zamieszkania w terminie od dnia [...] sierpnia 2012 r. godz. [...] do dnia [...] września 2012 r. godz. [...]. Wymieniony powrócił z przepustki do jednostki szkoleniowej w dniu [...] września 2012 r. o godz. [...]. W dniu [...] września 2012 r. do Komendy Miejskiej Policji w P. wpłynęło pismo L.dz. [...] z Prokuratury Rejonowej w K. informujące, że na mocy postanowienia z dnia [...] września 2012 r. wszczęte zostało śledztwo własne w sprawie wypadku drogowego, który miał miejsce w dniu [...] września 2012 r. ok. godz. [...] w K. na ul. R., w wyniku którego śmierć poniósł H. J.. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. przedstawił post. M. W. zarzut o to, że w dniu [...] września 2012 r. ok. godz. [...] w K. na ul. R., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania samochodu [...] o nr rej. [...], zjechał na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku jazdy i uderzył od tyłu w prawidłowo idącego lewą stroną jezdni pieszego H. J., który w następstwie tego doznał obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo-mózgowego prowadzącego do częściowego wymóżdżenia, co skutkowało jego zgonem na miejscu zdarzenia, tj. o czyn z art. 177 § 2 kk. Przesłuchany w charakterze podejrzanego M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień. Ponadto stwierdził, że nie będzie odpowiadał na pytania, chce zapoznać się z aktami śledztwa i nie wyklucza złożenia w terminie późniejszym wniosków dowodowych. Raportem z dnia [...] października 2012 r. post. M. W. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w P. o zaistniałym z jego udziałem wypadku drogowym ze skutkiem śmiertelnym, w którym opisał przebieg zdarzenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. zamknięto śledztwo i skierowano wobec M. W. akt oskarżenia z wnioskiem w trybie art. 335 § 1 kpk (wniosek o skazanie bez rozprawy) do Sądu Rejonowego w K. [...]. W związku z powyższymi faktami Komendant Miejski Policji w P. zwrócił się z wnioskiem do [...] Komendanta Wojewódzkiego P. o zwolnienie post. M. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. gdy wymaga tego ważny interes służby, wskazując na uzasadnione podejrzenie popełnienia przez wymienionego przestępstwa skodyfikowanego w art. 177 § 2 k.k., tj. spowodowanie wypadku drogowego, którego następstwem była śmierć innej osoby. Zważywszy na opisany powyżej stan faktyczny i prawny Komendant Wojewódzki Policji w P. zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformował M. W. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego doręczono stronie w dniu [...] grudnia 2012 r. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w P. pismem l. dz. [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji post. M. W. z uwagi na ważny interes służby. W dniu [...] grudnia 2012 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] złożył wniosek zawierający żądanie dopuszczenia Zarządu do udziału w postępowaniu administracyjnym - na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 Kpa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. dopuścił Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby w Policji post. M. W.. W dniu [...] stycznia 2013 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. wpłynęła opinia Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] we wskazanej sprawie, w której Zarząd uznał, m.in. że charakter czynu, którego w ocenie prokuratury prawdopodobnie dopuścił się funkcjonariusz jest poważny, natomiast Zarząd nie czuje się na obecnym etapie postępowania upoważniony dokonać oceny tego czynu, do którego nie przyznał się policjant. Komendant Wojewódzki Policji w P. w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił M. W. ze służby w Policji jako podstawę decyzji podając art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Komendant Wojewódzki Policji w P. wskazał, że zachowanie zainteresowanego w niniejszej sprawie uzasadnia zastosowanie wobec niego sankcji zwolnienia ze służby. Organ I instancji argumentował, że funkcjonariusze Policji mają szczególny obowiązek przestrzegania przepisów prawa, a fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnione jest przede wszystkim społeczną rolą tej formacji, charakterem powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością Policji zaufaniem społecznym. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Postawa policjanta powinna być zatem postrzegana jako nienaganna, bez względu czy pełni on służbę, czy znajduje się poza nią. Ponadto Komendant Wojewódzki wskazał, że interes służby to również wartość polegająca na stałym spełnianiu przez policjanta wymogów stawianych charakterowi osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby w Policji, takich jak m.in. nieposzlakowana opinia. Zdaniem organu, M. W. przez swoje zachowanie podczas kierowania pojazdem mechanicznym, które spowodowało śmierć pieszego, w zestawieniu z krótkim, 6-miesięcznym okresem służby, utracił przymioty niezbędne do wykonywania zawodu policjanta, a pozostając w szeregach Policji naraziłby formację na utratę dobrego imienia i zaufania społecznego, co naruszyłoby ważny interes służby, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji uznał również za konieczne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, powołując się na treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi między innymi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Od powyższego rozkazu M. W. wniósł w ustawowym terminie odwołanie, zarzucając naruszenie przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz art. 108 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż postawa i przymioty osobiste strony uzasadniają zwolnienie jej w trybie natychmiastowym ze służby w Policji. W uzasadnieniu swojego odwołania M. W. podkreślił, że w czasie swojej krótkiej służby w Policji wypełniał sumiennie wszystkie obowiązki z niej wynikające oraz przestrzegał dyscypliny służbowej. Zaznaczył, że również w życiu prywatnym jest osobą przestrzegającą prawa i zachowującą się godnie. Stwierdził, że opinia związków zawodowych nie zawiera konkretów, a jedynie zdawkowe stwierdzenie o nieumyślności popełnionego czynu. Dodatkowo oświadczył, iż jest głęboko przekonany o chęci służby w Policji, a każdy dzień odbywanej służby przygotowawczej utwierdzał go w tym przekonaniu. Odnosząc się do zdarzenia będącego przyczyną usunięcia ze służby, strona wskazała szereg okoliczności faktycznych wpływających na nieumyślność popełnionego czynu, takich jak zachowanie przez nią zasad ostrożności przy podejmowaniu manewru wyprzedzania, wieczorną porę zdarzenia, fakt, że miało ono miejsce na drodze prowadzącej w terenie niezabudowanym, jak również przyczynienie się przez ofiarę do zajścia wypadku, poprzez niezachowanie przez potrąconego zasad poruszania się na drodze publicznej, brak jakichkolwiek elementów odblaskowych, pozwalających na dostrzeżenie go w warunkach zmroku, jak również nietrzeźwość poszkodowanego. Strona wskazała, że brak jest w sprawie wystarczających przesłanek do natychmiastowego zwolnienia ze służby w Policji, a podany w decyzji ważny interes służby został niewystarczająco i w zbyt ogólnikowy sposób wykazany. Strona wniosła o wstrzymanie wykonania i uchylenie zaskarżonej decyzji. W wyniku odwołania Komendant Główny Policji wydał opisaną na wstępie decyzję. Uzasadniając ją, organ II instancji podkreślił fakultatywność zwolnienia funkcjonariusza Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i związaną z tym konieczność odniesienia przesłanki ważnego interesu służby, rozumianego jako brak możliwości pełnienia służby w Policji z przyczyn pozamerytorycznych, do indywidualnej sytuacji konkretnego policjanta. Komendant Główny Policji zgodził się z oceną Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., że pozostawienie w służbie w Policji funkcjonariusza podejrzewanego o popełnienie przestępstwa, choćby i nieumyślnego, nie może zostać pogodzone z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji jako formacji stojącej na straży praworządności. Podkreślił przy tym charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Powołał również ponownie – za organem I instancji – treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji ocenił, że w sprawie M. W., popełniony przez niego czyn odbiera mu rękojmie niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, albowiem trudno sobie wyobrazić, aby osoba oskarżona o niezachowanie należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym mogła skutecznie pilnować przestrzegania tych przepisów. Nie bez znaczenia pozostał również śmiertelny skutek zdarzenia. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, organ nie zauważył podstaw do uchylenia nadanego rygoru. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, słusznie został on w niniejszej sprawie zastosowany z uwagi na interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie dostrzeżono również uchybień formalnych w przeprowadzonym postępowaniu. Na powyższą decyzję M. W. wniósł w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Jednocześnie podniósł, że w Policji znane są przypadki pozostawiania w służbie funkcjonariuszy, którym przytrafiło się podobne zdarzenie co skarżącemu. Jego zdaniem, świadomość istnienia takich sytuacji jest o wiele bardziej szkodliwa dla wizerunku formacji, utożsamianego przez organy Policji w jego sprawie z interesem służby. Dodatkowo skarżący podniósł, że w jego sprawie nie skorzystano z możliwości zawieszenia w czynnościach służbowych, przewidzianego w art. 39 ustawy o Policji, tylko podjęto decyzję o zwolnieniu ze służby. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, zgodnie z którym organy w tej sprawie nie są zobowiązane do badania okoliczności zdarzenia, a przedmiotem ich zainteresowania jest wpływ zaistniałej sytuacji na możliwość pełnienia przez skarżącego służby w Policji w świetle uregulowań art. 25 ust. 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga M. W. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3, poz. 31). Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 553/07, LEX nr 447276). W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż bezspornym jest, iż w dniu [...] września 2012 r. ok. godz. [...] w K., M. W. kierując samochodem osobowym marki [...], zjechał na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku jazdy i uderzył od tyłu idącego lewą stroną jezdni pieszego H. J., który w następstwie tego zmarł. Bezspornym jest również, że M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. przedstawił M. W. zarzut o to, że w dniu [...] września 2012 r. ok. godz. [...] w K. na ul. R., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania samochodu [...] o nr rej. [...], zjechał na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku jazdy i uderzył od tyłu w prawidłowo idącego lewą stroną jezdni pieszego H. J., który w następstwie tego doznał obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo-mózgowego prowadzącego do częściowego wymóżdżenia, co skutkowało jego zgonem na miejscu zdarzenia, tj. o czyn z art. 177 § 2 kk. Przesłuchany w charakterze podejrzanego post. M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień. Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, iż jej negatywny wydźwięk społeczny godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ przedwcześnie wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego zarzucanego mu czynu. Wskazać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bowiem bez związku z prowadzonym postępowaniem karnym w sprawie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym i nieumyślnego spowodowania wypadku drogowego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Zgodzić się natomiast należy z organem, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Wskazać należy, zdaniem Sądu, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Wskazać należy dodatkowo, że M. W., będąc policjantem winien legitymować się wiedzą na temat prawidłowego zachowania w ruchu drogowym. Winien mieć znacznie większą świadomość zasad ruchu drogowego niż przeciętny obywatel. Zgodzić się należy z organem, że pozostawienie w służbie w Policji funkcjonariusza podejrzewanego o popełnienie przestępstwa, choćby i nieumyślnego, nie może zostać pogodzone z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji jako formacji stojącej na straży praworządności. Wymaga tego charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Sąd podziela stanowisko organu, że czyn, popełniony przez M. W. odbiera mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, albowiem trudno sobie wyobrazić, aby osoba oskarżona o niezachowanie należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym mogłaby skutecznie pilnować przestrzegania tych przepisów. Nie bez znaczenia pozostaje również śmiertelny skutek zdarzenia. Podkreślić należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. [...] Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby". Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Niezasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący możliwości zastosowania innej ustawowej podstawy obligatoryjnego zwolnienia ze służby. Z akt sprawy nie wynika bowiem, iż w stosunku do skarżącego zostało wszczęte np. postępowanie dyscyplinarne, a tym samym nie funkcjonowało w obrocie prawnym prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, a ponadto to od organu zależy jaką zastosuje podstawę zwolnienia policjanta ze służby. Za niezasadny należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony honoru, godności i dobrego imienia służby. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.