II SA/Wa 1046/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sławomir Fularski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium postanawia: odrzucić skargę Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. F. od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za grudzień 2010 r. - w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził m.in., że z przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 z późn. zm.), a w szczególności z art. 42 ust. 1 nie wynika, że przyznanie aplikantowi stypendium powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy nie zastosował trybu nadzwyczajnego określonego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, lecz procedurę określoną w art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Decyzja Ministra Sprawiedliwości stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W skardze zarzuciła, że Minister Sprawiedliwości naruszył art. 105 kpa ponieważ bezzasadnie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Skarżąca podała, że niesłusznie nie doszło do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy uznał jedynie, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury naruszył prawo, ponieważ dokonał błędnej wykładni art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) (2)bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Dyrektor Krajowej Szkoły na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 159 ze zm.) przyznaje na wniosek aplikanta, stypendium na czas trwania aplikacji ogólnej, aplikacji sędziowskiej oraz aplikacji prokuratorskiej, z wyłączeniem okresu stażu, o którym mowa w art. 31 ust. 2. Ustęp 4 tego przepisu stanowi, iż aplikant aplikacji ogólnej, który ubiega się o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, zachowuje prawo do pobierania przysługującego mu stypendium do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył aplikację ogólną. Żądanie wypłaty stypendium określonego w art. 42 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury jest roszczeniem o zapłatę i ma charakter cywilno – prawny. Sprawy z tego zakresu należą do wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.