II SA/Wa 1050/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Maria Werpachowska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi R.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. 2. umarza postępowanie administracyjne. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie obniżenia R. W. dodatku funkcyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozkazem personalnym nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 6 grudnia 2001 r., obniżył R. W. z dniem [...] kwietnia 2016 r. dodatek funkcyjny do kwoty 3000 złotych miesięcznie. Policjant złożył odwołanie od powyższego rozkazu oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowemu orzeczeniu funkcjonariusz zarzucił naruszenie: § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 i art. 108 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. stwierdził, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mianował R. W. na stanowisko [...] Wydziału [...] KWP w [...], ustalając wysokość dodatku funkcyjnego w kwocie 1650 zł. Wysokość dodatku funkcyjnego kształtowana była rozkazem personalnym KWP w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o podwyższeniu z kwoty 1750 zł do kwoty 1850 zł, następnie rozkazem personalnym KWP w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o podwyższeniu do 2050 zł. W dniu [...] lutego 2016 r. dodatek funkcyjny wynosił 2 400 zł miesięcznie (na mocy rozkazu personalnego KWP w [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r.). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. KWP w [...] podwyższył policjantowi dodatek funkcyjny od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 3 600 złotych miesięcznie. KGP zaznaczył, że wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana poprzez podwyższenie lub obniżenie przedmiotowego dodatku, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową wysokość tego dodatku. Zdaniem organu z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że podwyższenie policjantowi dodatku funkcyjnego z dniem [...] marca 2016 r. zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z uzasadnienia powołanego rozkazu personalnego. Skoro z dniem [...] października 2015 r. ustalono R. W. dodatek funkcyjny w wysokości 2 400 złotych miesięcznie na stanowisku [...] Wydziału [...] (rozkaz personalny nr [...] KWP w [...] z dnia [...] października 2015 r.), a uprzednio ustalono przedmiotowy dodatek w wysokości 2 050 złotych miesięcznie od dnia [...] września 2015 r. (rozkaz personalny nr [...] KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.), to brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że przy niezmienionej randze zajmowanego stanowiska służbowego, zakresie ponoszonej odpowiedzialności i poziomie posiadanych przez wymienionego policjanta kwalifikacji zawodowych, dokonana po raz kolejny w okresie czterech miesięcy (od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r.) ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań służbowych stanowiła wyłączną przesłankę ustalenia dodatku funkcyjnego w wysokości 3 600 zł miesięcznie, a więc w kwocie o 1 200 zł wyższej niż dotychczasowa. Twierdzenie o istnieniu innych, niewymienionych w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., przesłanek dokonania omawianej podwyżki dodatku funkcyjnego znajduje potwierdzenie w fakcie, że w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] października 2015 r. wysoka ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, na którą powoływano się w kolejnych rozkazach personalnych o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, stanowiła przesłankę podwyższenia policjantowi danego dodatku o łączną kwotę 650 złotych miesięcznie. Komendant Główny Policji, nie negując wysokiej oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, jest uprawniony do stwierdzenia, że ustały inne przesłanki uzasadniające podwyższenie dodatku funkcyjnego do kwoty 3.600 zł miesięcznie. Dlatego obniżenie dodatku nastąpiło do kwoty 3 000 zł miesięcznie, czyli do kwoty uwzględniającej wysoką ocenę służby. Ustalona rozkazem personalnym nr [...] KWP w [...] z dnia [...] marca 2016 r. kwota należnego policjantowi na zajmowanym stanowisku [...] Wydziału dodatku funkcyjnego jest o 600 złotych wyższa, niż przysługująca przed dniem [...] marca 2016 r. W przedmiotowej sprawie istotne jest również, że brzmienie przepisów § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wskazuje, iż wysokość dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 powołanego rozporządzenia, może podwyższyć bądź obniżyć omawiany dodatek (z zastrzeżeniem przypadków, gdy obniżenie to jest obligatoryjne). Przełożony policjanta dysponuje możliwością zmiany wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego w przypadku stwierdzenia, że przyznana kwota dodatku nie koresponduje z przesłankami warunkującymi przyznanie tego dodatku w określonej wysokości. Kwota ustalonego R. W. rozkazem personalnym nr [...] KWP w [...] z dnia [...] marca 2016 r. dodatku funkcyjnego jest adekwatna do rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz szczebla działania i wielkości kierowanej komórki organizacyjnej Policji. Uwzględnia też rodzaj i poziom posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Organ zauważył też, że średnia wysokość dodatku funkcyjnego na stanowisku [...] Wydziału w KWP w [...] wynosiła ok. 2000 zł wg stanu na dzień [...] stycznia 2016 r., zaś kwoty dodatków tego rzędu, co przyznany R. W. najczęściej są przyznawane osobom pełniącym służbę na stanowiskach zastępców komendantów wojewódzkich Policji. Dodatek funkcyjny w wysokości 3000 zł miesięcznie nie może być traktowany jako naruszający ważny interes policjanta. Komendant Główny Policji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji nie może zostać uwzględniony. W niniejszej sprawie zdaniem KGP nie istnieje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie występuje przypadek wadliwości decyzji nieostatecznej ani okoliczność wywołania nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmiany okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o obniżeniu dodatku funkcyjnego mogą zostać odwrócone w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej wadliwości. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżący zarzucił wskazanemu rozkazowi naruszenie prawa materialnego: § 8 ust. 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez niewykazanie zmiany zakresu obowiązków służbowych, bądź innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości, przyczyn i powodów uzasadniających obniżenie dodatku funkcyjnego do wskazanej w spornym rozkazie personalnym wysokości. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który gwarantuje policjantowi w razie zwolnienia od zajęć służbowych dodatki do uposażenia należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 6, art. 7, art. 8, art 9, art. 10 § 1, art. 77 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, brak powiadomienia o wszczęciu postępowania, uniemożliwienie zapoznania się z materiałami dowodowymi oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., a także naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności bez podania przesłanki uzasadniającej to postanowienie. Skarżący zaznaczył, że nominacja na stanowisko [...] Wydziału [...] łączyła się z przyznaniem dodatku funkcyjnego, adekwatnego do rangi stanowiska, odpowiedzialności i kwalifikacji zawodowych. W odbywającej się przełomie listopada i grudnia 2015 r. rozmowie R. W. z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], Zastępcą Komendanta Wojewódzkiego Policji ds. Kryminalnych oraz Naczelnikiem Wydziału Kadr i Szkolenia – Komendant Wojewódzki Policji bardzo wysoko ocenił profesjonalizm i zaangażowanie skarżącego na stanowisku [...]. Przykładem znaczących osiągnięć była, zdaniem skarżącego, m.in.: zmiana profilu działalności wydziału z operacyjnego na operacyjno-dochodzeniowy czy utworzenie sekcji walki z cyberprzestępczością. Skarżący jako koordynator wojewódzki do spraw odzyskiwania mienia wdrożył do realizacji koncepcję odzyskiwania mienia na terenie garnizonu [...]. Ponadto doprowadził i utrzymywał na najwyższym krajowym poziomie wykrywalność przestępstw gospodarczych. Komendant Wojewódzki Policji biorąc pod uwagę wszystkie wymienione wyżej okoliczności, podjął decyzję o podwyższeniu dodatku służbowego o 50%. Rozkazem personalnym nr [...] KWP w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. podwyższył dodatek funkcyjny do kwoty 3 600 zł miesięcznie na okres od [...] marca do [...] kwietnia 2016 r. Następnie w dniu [...] marca 2016 r. KWP w [...] rozkazem personalnym nr [...] obniżył przyznany dodatek funkcyjny o 600 zł od [...] kwietnia 2016 r., motywując swoje rozstrzygnięcie prymatem interesu społecznego nad indywidualnym oraz racjonalnym wydatkowaniem środków publicznych. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien zbadać, według jakich kryteriów organ I instancji dokonał analizy stopnia realizacji zadań i czynności służbowych uzasadniających obniżenie przyznanego wcześniej dodatku funkcyjnego. Nie istnieją bowiem żadne dowody na to, aby zdezaktualizowały się przesłanki faktyczne uzasadniające podwyżkę dodatku. Jeśli Komendant Wojewódzki Policji twierdzi przeciwnie, powinien, zdaniem skarżącego, wznowić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie administracyjne i zbadać podstawy do uchylenia rozkazu podwyższającego dodatek. Zawarta w spornym rozkazie personalnym podstawa prawna nie znajduje uzasadnienia w przedstawionych przez organ dowodach. Ostatnia opinia służbowa nie zawierała żadnych negatywnych ocen, a w ostatnim okresie skarżący był wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że od dnia [...] marca do [...] kwietnia 2016 r. był zwolniony od zajęć służbowych z uwagi na chorobę. Zmiana uposażenia nastąpiła w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim zatem naruszony został przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji gwarantujący zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga oceniana wedle tych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do zbadania, czy organy Policji miały podstawę do obniżenia R. W. dodatku funkcyjnego do kwoty 3000 zł. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wydaje w tym zakresie decyzje administracyjne, przy czym zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana przez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową jego wysokość, co wynika wprost z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Przełożony w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 rozporządzenia, może podwyższyć lub obniżać przedmiotowy dodatek. Stosownie do treści § 8 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Stosownie do treści § 8 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia, dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. W myśl zaś § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. W myśl przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Niewątpliwie rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie ma charakter uznaniowy, którego granice wyznaczają z jednej strony materialne przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w powołanym wyżej przepisie prawa, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotem oceny sądu jest zbadanie czy zastosowano prawidłowo § 8 ust. 7 rozporządzenia a następnie (o ile Sąd stwierdzi, że zachodziły przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w tym przepisie) ocena dokonanego przez organ uznania oraz zastosowanej przez niego w tym zakresie argumentacji. Z powyżej przywołanego przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia wynika zatem, iż ustawodawca określił trzy alternatywne przesłanki, których zaistnienie uprawnia do obniżenia dodatku funkcyjnego. Przesłanki te, to: 1. zmiana zakresu obowiązków służbowych, 2. zmiana warunków służby, 3. ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości. W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż w okresie od [...] marca 2016 r. (data wydania decyzji obniżającej dodatek służbowy) do [...] kwietnia 2016 r. (data ustania stosunku służbowego) nie doszło do zmiany zakresu obowiązków służbowych oraz zmiany warunków służby skarżącego funkcjonariusza. We wskazanym okresie, aż do dnia zakończenia służby w Policji, pełnił on funkcję [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby w tym okresie został zmieniony zakres obowiązków służbowych przypisanych do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. Wobec powyższego pozostaje rozważyć, czy doszło do spełnienia trzeciej przesłanki z § 8 ust. 7 rozporządzenia, a mianowicie, czy ustały inne przesłanki, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości, tj. w wysokości 3600 zł. Z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że dodatek funkcyjny został skarżącemu podwyższony na okres od [...] marca 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 3600 zł "w związku z pozytywną oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz stopnia realizacji zadań i czynności służbowych, a także planowanym zwiększeniem liczby realizowanych w wyżej wymienionym okresie zadań i czynności służbowych". Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji wynika, że organy podtrzymały dotychczasową pozytywną ocenę funkcjonariusza, Komendant Główny Policji wprost stwierdził, iż nie neguje wysokiej oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego). Pozostaje zatem do zbadania, czy organy wykazały, iż w analizowanym okresie doszło do zmniejszenia (lub też nie doszło do zwiększenia) planowanej liczby realizowanych zadań i czynności służbowych. Dokładna analiza treści uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć wskazuje, że organy w ogóle nie odniosły się do tej kwestii. Organy wskazały natomiast, iż, w ich ocenie, podwyższenie w dniu [...] lutego 2016 r. funkcjonariuszowi dodatku służbowego do kwoty 3600 zł było związane z jego odejściem w stan spoczynku, a przez to było wadliwe. Organy stwierdziły bowiem, że okoliczność ta była rzeczywistym powodem podwyższenia dodatku funkcyjnego i nie została wymieniona w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Zdaniem Sądu opisane powyżej motywy obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego nie odpowiadają przesłankom określonym w § 8 ust. 7 rozporządzenia. Kontrola prawidłowości rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nie może odbywać się poprzez stosowanie regulacji zawartej w § 8 ust. 7 rozporządzenia. Przesłanki zawarte w tym przepisie odnoszą się bowiem, ogólnie rzecz ujmując, do zmiany elementów stosunku służbowego funkcjonariusza, a nie do wadliwości uprzednio wydawanych rozkazów personalnych. Ewentualnie wady wcześniej wydawanych rozkazów personalnych mogą być usuwane w trybie do tego przewidzianym, a więc w trybie art. 145 albo art. 156 k.p.a., a nie w trybie § 8 ust. 7 rozporządzenia. Jak wynika z akt personalnych funkcjonariusza, stosunek służbowy skarżącego ustał z dniem [...] kwietnia 2016 r. Po uchyleniu przez Sąd zaskarżonych decyzji sprawa musiałaby zostać przez organ I instancji umorzona, jako że orzekanie o dodatku funkcyjnym dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie i dodatki z nim związane jest świadczeniem przysługującym wyłącznie z tytułu stosunku służbowego. Stosownie do normy zawartej w art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. bezprzedmiotowe w świetle art. 105 § 1 k.p.a. stało się orzekanie o dodatku funkcyjnym. Bezprzedmiotowość przedmiotowa wiąże się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego ze względu na brak przepisów prawa stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji lub brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, bowiem uposażenie, z którym bezpośrednio związany jest dodatek funkcyjny, przysługuje tylko policjantowi. W takim stanie faktycznym organy nie mają możliwości orzekania o uposażeniu (dodatku funkcyjnym) wobec skarżącego, który nie jest już policjantem. Z tej przyczyny Sąd, działając na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 1 sentencji wydane zostało w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r.